Wat een eind zeg de Shetlands.
Maar we zijn aangekomen in Lerwick. In 4 dagen (en 3 nachten).

Starlink werkte uitstekend onderweg, dus we haalden meermaals weerberichten op en hebben zelfs even gebeld met Myrthe.
De laatste dag was het erg mistig. We hoorden in de mist wel de seinen van de boortorens (stay away; belsignaal kort kort lang). Heel unheimisch. We zagen de enorme vrachtboten niet die langskwamen en moesten afgaan op de kaartplotter en AIS, want de radar begaf het ineens.
Het is nog een lange nacht gelukt om te zeilen, maar de woensdag was de wind op en hebben we de motor aan gezet. Zo kwamen we aan bij de Shetlands. Zo blij eindelijk land in zicht en nog maar 15 mijl te varen. En floep ineens weer weg en vol in de mist. En dat terwijl ineens alle ferries vertrokken, waar wij naar binnen wilden varen. Na 4 dagen stilte en nauwelijks iets te zien op zee een drukte van jewelste. En ook de roeiers hier varen in de miezer (net als mijn team vanavond, las ik in de 34 appjes van de Kaagspetters). Maar alles ging goed en we liggen nu in een kleine haven aan een pontonnetje, naast een ander zeilschip.

Lerwick ziet er uit alsof de tijd hier heeft stilgestaan, als een middeleeuws dorpje. Overal pubs. We mogen bij de Boating club douchen. Roelof heeft nog twee 1 pond munten, waarmee we 10 minuten warm water krijgen. Dat is echt wel genieten na 4 dagen. Daarna een fish en chips halen en dan zijn we echt geland.
Morgen lekker rondkijken.

Nog 150 Nm naar Lerwick; di-avond 19 uur UTC+1.

We hebben een rustig weergat. Maar dat betekent wel dat we af en toe weinig winddruk in de zeilen hebben staan en de zeilen klapperen en de boot op de golven rolt als een malle. Zo ook maandagavond rond de tijd dat ik wilde gaan koken. Ik werd er katterig van. Het 3 gangenmenu is dus vervangen door een uiensoepje met brood.

Van maandag op dinsdag voeren we als een melkmeisje. En dat lijken we nog steeds vol te houden.
het gaat niet hard, maar wel de goede kant op en vooral: we zeilen (geen motor).

In de ochtend hadden we een hele kleine verstekeling. Ik denk een tapuit. Ze heeft alle spinnetjes op de boot gezocht die er nog waren. Daarna schuilde ze voor de regen onder de kajuit. Ze kwam ook even bij me zitten in de deuropening, maar ik heb mijn haar niet gekamd, dus ik zie er uit als een vogelverschrikker. Later vloog ze door, met de wind mee richting Noorwegen. Ik hoop dat ze het haalt.1

We varen nu door dichte mist, fijn als dat weer eens optrekt.
Aankomst wordt hopen we nog woensdag.

150 NM gevaren sinds Molengat (Texel), nog 350 NM naar Lerwick (Shetlands) te gaan.

Na het Molengat vol jagende visdiefjes en een enorme groep aalscholvers, zaten we echt op de Noordzee. We moeten eerst drie TSS-en oversteken (verkeersscheidingstelsels).
Ook moeten we laveren tussen alle boorplatformen door. Eén was gekoloniseerd met meeuwen en aalscholvers, dus ik was het met de verrekijker aan het gadeslaan. Toen zag ik ineens een paar vinnen boven water komen van enkele bruinvissen.
Op de route zitten geen windmolenvelden.

De nacht was helder met een volle maan.
We voeren halve wind met de Code 0, zo’n 5-7 knopen snelheid (ook af en toe de motor bij).
Onze wacht is simpel, na het avondeten duik ik een bed in en houd Roelof wacht. ergens rond 02.00 uur doen we een wissel. Overdag proberen we beiden wat extra uren slaap te maken.
Roelof heeft nog een sextant oefening met zonpeiling gedaan. Gelukt.

We lopen nu 8 knoopjes in een windveldje wat van UK naar Noorwegen trekt. Heerlijk.

Het was een hectische week.
De kinderen voor 7 weken gedag zeggen, het huis leegruimen (1 kamer staat vol dozen) en schoonmaken voor de verhuur, op het werk dingen afronden, Fayetje naar het vakantieadres brengen bij Monica en nog even de verse boodschappen doen. De boot hebben we vorig weekend al vol gestopt met 3 maanden houdbare boodschappen. Het schip ligt zeker 2 cm dieper in het water en de luiken staan op springen, maar alles zit er in.
Na een korte vrijdagnacht vertrekken we op zaterdag uit Enkhuizen. Moe maar voldaan varen we met heerlijk relaxt zeilwindje naar Den Oever.

De verrassing is dat achter ons de Hasta Luego en de ZsaZsa varen. Zij zeilen met 4 boten in wisselende samenstelling naar de Baltische Zee. Gezellige groep. Toch gaan we voor de uitdaging en het avontuur IJsland. Morgenochtend gaan we door de sluis en kiezen we het ruime zoute sop. We zien een goed weergaatje naar de Shetlands.

Komende zomer willen we drie maanden gaan zeilen naar IJsland. Omdat de SSB toch een beetje gedateerd wordt ook maar een Starlink gekocht die we in de Radarmast hangen. Daarom vandaag de radarmast naar beneden gehaald.

Het weekend van 11 november wordt het na heel veel regen best lekker weer. Vrijdag gaan Aranka en ik met Fay (hond) naar de boot. Ik kan er bijna niet meer opklimmen, zo hoog ligt de Beluga door het hoge water. Het heeft de afgelopen periode echt heel veel geregend, later horen we dat de Sassluis in Enkhuizen dicht zit vanwege het hoge water. Gelukkig liggen wij daar niet achter. Het kacheltje gaat aan het al snel is het lekker warm.

Zaterdag haal ik nog even lekker vers brood e dan varen we met een toch wel zuidelijkere wind dan voorspeld het Markermeer op. Alhoewel we in de Naviduct sluis ongeveer een halve meter zakken is ook het water in het Markermeer nog altijd een stuk hoger dan normaal. We overleggen nog even waar we naar toe gaan, Marken moeten we met dit hoge water wel kunnen aanlopen, daar staat normaal ca 2 meter water in de geul en wij steken 2.15 meter, maar met de hoge water moet dat wel lukken. We zetten koers naar Marken, de wind draait nog iets verder naar het zuiden, waardoor de ingang van de Gouwzee net niet bezeild is. Met een kort slagje kunnen we de Gouwzee invaren en strijken we het grootzeil. Op de fok varen we dor tot de ingang van de haven. We hebben een diepte van minimaal 2,5 meter dus dat gaat prima.

‘s Middags wordt het weer steeds beter en gaan we heerlijk met Fay wandelen naar de vuurtoren (Het Paard van Marken). Op de terugweg komen we Elsa Vermeer tegen, van de Sark die we al in de haven zagen liggen en die op Marken wonen. Nadat we bij gekletst hebben met een kopje thee lopen we samen naar de haven waar Jaap op de Sark met de buitenboordmotor bezig is. Ze komen nog een borrel halen op de Beluga, erg gezellig.

Zondag ga ik hardlopen met Fay en daarna varen we vrijwel pal voor de wind terug naar Enkhuizen met de spinaker. Heerlijk tochtje! We worden nog Bas de Ouden gefotografeerd en zien onszelf terug op ElkaarsBootjesSchieten.