Auteur archieven: Aranka Viragh

Het vreugdevuur van Vestmannaeyjar

Geplaatst op door
Beantwoorden

We zijn inmiddels in de Orkney’s, maar deze blog gaat nog even terug naar onze avonturen op Vestmannaeyjar (Westman Islands). Onze tussenstop tussen IJsland (Reykjavík) en de Orkney’s.

Na ons vertrek uit Reykjavík (28 juli) zeilen we om het ruige schiereiland Reykjanes heen, waar in 2025 nog een vulkaanuitbarsting bij Grindavík was. Terwijl we de kapen ronden, hangt er een sterke zwavellucht en stijgt op verschillende plekken witte rook op. Op de Vedur website zie je precies waarom: dit is het gebied waar de Amerikaanse en Europese platen uit elkaar trekken. Aardbevingen tot kracht 3 zijn hier heel normaal, al hebben wij er in Reykjavík niets van gemerkt. Ook de magmakamer bij Svartsengi — waar we eerder langs reden en nu weer voorbij varen — zit vol lava. Een tikkende tijdbom. Fascinerend om te zien, maar het voelt toch prettig om het achter ons te laten.

We zijn wel een beetje weemoedig: de Isuma ligt nog in Reykjavík en vaart straks door naar Groenland. Fantastisch plan, maar voor ons niet haalbaar. Na vijf weken samen optrekken (waarvan twee met de kids aan boord) zijn we ineens weer alleen met ons tweeën. Even schakelen, maar ook weer fijn.

Woensdag 29 juli doemt Vestmannaeyjar langzaam op aan de horizon: een archipel van 15 eilanden, soms niet meer dan een rots. Op het grootste eiland, Heimaey, wonen zo’n 4.400 mensen én 4 miljoen papegaaiduikers. De naam van de eilanden verwijst naar Ierse slaven (toen westmannen genaamd) die hier rond 870 na Christus naartoe vluchtten — een ruig stukje geschiedenis dat nog steeds in de naam voortleeft.

Rond 10.30 uur varen we de haven van Heimaey binnen. Eerst passeren we de indrukwekkende klif Heimaklettur, waar we even achter schuilen, om het zeil te strijken. Achter de klif ligt een prachtige, verborgen kom, met een enorme grot. Later horen we dat deze beschutte kom de thuishaven was van de orka Keiko (Free Willy) en nu het natuurlijke verblijf is van twee Beluga’s uit Shanghai. Bizar en bijzonder tegelijk.

De haveningang oogt smal, vooral naast de gigantische klif. De zwarte lavasteen, aan de zuidkant herinnert aan de Eldfell‑uitbarsting van 1973, toen het eiland 20% groter werd. Dankzij de vissers van Heimaey konden toen tijdig alle bewoners worden geëvacueerd en werd de lavastroom zelfs gestopt. Een grote zeeton wijst ons de veilige route langs de lava. Daarachter ligt de binnenhaven, waar we als enige zeilschip aan een drijfsteiger liggen.

Ondanks de nachtelijke oversteek trekken we woensdag meteen Heimaey in voor een wandeling door het Heljólfsdal. Het hele dal staat in het teken van Þjóðhátíð, het jaarlijkse festival waar komend weekend zo’n 10.000 IJslandse jongeren losgaan. De tribunes tegen de kliffen staan al klaar, maar tussen de voorbereidingen lopen gewoon nog wat schapen — en wij dus ook.
We klimmen de klif op en stuiten op een prachtige rotspilaar vol puffins. Hopelijk kunnen ze het feest straks waarderen, want ze zitten er middenin. Het pad bestaat uit talloze traptreden die ons de steile hellingen op helpen. Boven wacht een waanzinnig uitzicht over de hele archipel, eerst naar het zuiden, dan naar het noorden.
Onderweg komen we een jonge vrouw tegen met twee dreumesen en een hond. Ik denk: als zij dit kan, dan moet ik het ook kunnen. Maar bovenop de rots verandert het pad in losse rolsteentjes langs de steile afgronden. Roelof loopt soepel vooruit en wacht steeds geduldig. Ik moet mezelf telkens opnieuw overtuigen om door te gaan, glibberend op mijn afgesleten Lowa’s. Maar de route is zó mooi dat ik doorzet. En zodra we afdalen richting de haven — waar stevige rubber matten ineens weer grip geven — komt mijn innerlijke berggems langzaam terug.

Donderdag 30 juli bezoeken we de Whale sanctuary, pal tegenover de haven. Hier leven Little White en Little Grey, twee beluga’s uit Shanghai. Ze zijn hun hele leven in gevangenschap geweest en traden daar op in shows. Nu probeert een toegewijd team ze een zo natuurlijk mogelijke omgeving te geven — helemaal terug naar de natuur kan helaas niet meer.
Hun toekomstige thuis is de Kletsvíkbaai, het kommetje bij de haveningang: 10 meter diep, 32.000 m² water, met een natuurlijke rotsbodem en gedempte golven. In 2019 maakten de beluga’s de enorme reis van China naar IJsland. Beide dames zijn gezond, maar omdat er aanpassingen worden gedaan aan de baai én Little White wat moeite had met wennen, verblijven ze tijdelijk (tot 2027) weer in het bassin van het bezoekerscentrum. Door een raam zien we hen rondzwemmen — mooi, maar ook een beetje dierentuinachtig. Ze trekken steeds hetzelfde rondje (zwemmend op hun rug), maar zodra er iets gebeurt in hun bassin, gaan ze nieuwsgierig kijken. Toch bijzonder om ze in het echt te zien. Als we ooit terugkomen, hoop ik ze in hun natuurlijke baai te zien.

Naast de beluga’s vangt het sanctuary ook puffins en andere zeevogels op. In augustus worden veel jonge puffins door honger uit hun hol gedreven; soms redden ze het niet en worden ze door bewoners gevonden en naar de opvang gebracht. Zo probeert heel Heimaey de kwetsbare puffinkolonies te helpen.

Tot slot zien we nog de wolffish — de “woolfish” — in een aquarium. Die aten we eerder in Ísafjörður, en op Hornvík vonden we overal hun schedels met die indrukwekkende tanden. Een mooie afsluiter van een bijzondere ochtend.

Donderdagmiddag fietsen we met onze vouwfietsjes over het “nieuwe” deel van Heimaey, gevormd door de lava van 1973. Pas nu zien we hoe dichtbij de uitbraak is geweest: het oude zwembad ligt 10 meter onder de lava, 400 huizen zijn verdwenen en de rest van het dorp lag onder vier meter lavastof. Het oude stafkerkje uit 1170 is in 2000 als replica teruggeplaatst — een klein, mooi eerbetoon.

We rijden langs de Eldfell‑vulkaan en het vliegveld en krijgen zo een beter beeld van het eiland. ’s Avonds eten we heerlijk bij Tanginn, pal aan de haven. Alleen jammer dat er walvissteak op het menu staat, recht tegenover het Whale Sanctuary… walvissen zie ik toch echt liever levend dan op mijn bord.

Inmiddels is het heel druk met jongeren. In de avond liggen we in de haven op de eerste rang voor het vuurwerk dat in Heimaey wordt afgestoken om alle festiviteiten te beginnen. Het heeft iets weg van Oerol op Terschelling, maar dan met name gericht op een jong publiek.

Op vrijdag 31 juli liggen we met harde wind aan lager wal. Gelukkig beschermt een enorm vissersschip ons grotendeels, maar af en toe tunnelen er gigantische windvlagen langs de kliffen de haven in. We zijn druk bezig met stootwillen en planken om te voorkomen dat alles kapot schuurt tegen de betonnen ponton. Tussendoor lezen en bloggen we het Reykjavík‑deel met de kids, maar in de middag willen we toch even naar buiten.

We wandelen opnieuw richting het Herjólfsdal, waar het festival wordt opgebouwd. We proberen bij oude historische overblijfselen te komen, maar daarvoor moeten we dwars door een golfveld waar op dat moment wordt afgeslagen — levensgevaarlijk dus. We lopen eromheen en zien uiteindelijk toch de Olifantsrots.

’s Avonds gaan we opnieuw terug naar het dal voor het grote vreugdevuur. Om 23.00 uur begint het spektakel met vuurwerk vanaf de kliffen waar we eerder liepen — het lijkt net spuwende lava. Een lichtkogel vliegt richting de houten stapel, er wordt afgeteld en dan ontvlamt alles in één enorme vuurpluim. Wit geklede mannen en vrouwen rennen met emmers brandstof om het vuur aan te wakkeren. Even later lopen ze de berg af, terwijl achter hen hun meesterwerk instort en nog één laatste vurige wolk de lucht in schiet. Een indrukwekkend einde van de dag.

Zaterdag 1 augustus zoeken we alweer naar een weergaatje. Even denken we aan de Hebriden als bestemming, maar dat wordt te veel haasten. Dus besluiten we rechtstreeks naar de Orkney’s te varen — nieuw terrein voor ons. We doen vast boodschappen voor een overtocht van vier dagen.

In de middag is Roelof ineens druk met mijn verjaardagskado uit 2025: onze 2-persoons-vouw‑kano. Voor ik het weet ligt hij opgeblazen klaar, peddels ernaast, en krijg ik de vraag: “Ga je mee naar de grot?” De wind giert nog door de haven, maar de kano houdt zich verrassend goed. Vol enthousiasme peddelen we naar de Klettsvíkbaai, langs de hoge kliffen met nestelende meeuwen, en kijken rond in de baai, die het natuurlijke thuis moet worden van de beluga’s.
Daarna varen we de grot in. Binnen ligt een vlotje met twee DJ’s die keiharde muziek draaien — vast onderdeel van het festival. Het ziet er hilarisch uit: een lege grot, een vlot met hippe beats, en overal meeuwen die druk hun jongen voeren. Na een rondje langs de verse lavavelden peddelen we terug naar de haven. Dan moet de kano natuurlijk weer droog ingepakt worden, maar het was een heerlijk tochtje.

Zondag 2 augustus worden we wakker en checken meteen de weerapp. “We gaan vandaag,” zegt Roelof. Een oversteek van 550 mijl, vier dagen op zee. We zijn er eigenlijk klaar voor: Westman‑eilanden uitgebreid gezien, nog even een vers broodje halen, customs bellen dat we IJsland verlaten en een vaarplan indienen voor het Verenigd Koninkrijk. Een goede keuze, want er komen twee enorme cruiseschepen binnen — tijd om te vertrekken.

Het belooft een mooie oversteek te worden en we hebben zin in de volgende bestemming. Maar zoals Roelof in de vorige blog al schreef: het werd uiteindelijk een iets intensievere tocht dan gedacht…

Samen met de kids verwaaid in Ísafjörður

Geplaatst op door
2

Vrijdag 10 juli varen we vroeg het Hesteyrarfjordur uit (Het Hornstrandir National Park, helemaal in het noordwesten). Van dit fjord is twee blogjes terug een drone filmpje gemaakt.

Er komt helaas komende dagen veel wind aan uit het zuiden. Dus we proberen tijdig in Ísafjörður te liggen, om de kids op te halen uit Reykjavik.
Ísafjörður ligt op een soort schiereiland, met de binnenhaven voor jachten helemaal aan de binnenzijde. Het ligt dus super beschut tussen enorme bergkammen. In één van de bergkammen zit nog een enorm trollenzitje. Als je het ziet, kan je het je helemaal voorstellen.
Eerst gaan we aan een mooring liggen. Maar we spreken de havenmeester (ook een zeiler en geweldig aardige vent) en met de windverwachting komende dagen liggen we in de haven toch beter beschut. Dus daar gaan we aan de hoge kade liggen aan de banden, met Isuma naast ons, beschut achter een paar grote visserschepen. Het getijverschil is 1,5-2 meter toenemend richting springtij op 16 juli.

We verkennen het stadje. Er is een zwembad (voor het socializen met IJslanders in de hot tub). We hebben op loopafstand een Nettó-supermarkt (en een Bonus in het volgende dorpje, maar dan moet je een stukje liften). Elke dag ligt er een ander cruiseschip (soms zelfs vier tegelijk) en lopen de vakantiegangers langs, we hebben een hoop bekijks en sommige Nederlanders vinden het geweldig leuk te zien dat we hier zeilend zijn gekomen.
De oude huisjes zijn schattig en dateren nog uit de 19e eeuw, vaak van echt hout gemaakt. Maar veel huisjes hebben gewoon geschilderde golfplaat aan de buitenzijde. Aan het einde van de straat ligt een museum, waar wordt uitgelegd hoe de IJslanders hier vroeger leefden. Het filmmateriaal dat ze laten zien maakt het levensecht. Ísafjörður is commercieel groot geworden door de visserij, waar iedereen een rol in had. Vroeger werd de vis vooral gedroogd, totdat invriezen mogelijk werd.
We wandelen rond het fjord en Roelof en ik maken nog een schitterende fietstocht, over een oude weg, die nu is afgesloten voor verkeer, naar Bolungarvík. Prachtig langs de kust, langs hele steile kliffen met enorm veel broedende meeuwen, maar de weg is op veel plekken weggeslagen door vallende rotsblokken. Begrijpelijk dat er nu een tunnel is aangelegd, waar al het autoverkeer nu doorheen rijdt. Terug krijgen we een lift van Oekraïners, zodat we niet tegen de wind terug hoeven te zwoegen.

Zondag 12 juli hebben we een auto gehuurd om de kinderen op te halen, groot genoeg voor drie kids op de achterbank en alle bagage. Roelof en Ronne vertrekken zondagmiddag richting Reykjavik. Ze doen circa drie tot vier uur om de fjorden uit te rijden naar de ringweg 1. Onderweg waait de zee over de weg heen (enorme harde wind). Bouke en ik zijn ondertussen vooral bezig om onze schepen heel te houden, want nu slingeren ze heen en weer door de harde valwinden.
Ronne en Roelof overnachten ergens in de buurt van Reykjavik, omdat de kids heel vroeg landen op het vliegveld.
Achteraf horen we dat onze kinderen afgelopen nacht dwars door de wekker zijn geslapen. Ze logeerden bij onze buren in Leiden en om 03:00 uur zijn ze gewekt en zelfs afgezet op Schiphol. Wat een mazzelaars, hierdoor hebben ze hun vlucht gehaald.
Onderweg door IJsland (circa zes tot zeven uur rijden van Reykjavik naar Ísafjörður) hebben ze helaas veel regen, maar komen ze ook langs een paar unieke locaties, zoals een natuurlijke warme waterbron en langs de Dynjandi watervallen. Toch vast wat mooie eerste indrukken.
Gezellig dat ze allemaal zijn gekomen en een deel van onze avonturen gaan meebeleven.

Met z’n allen samen eten en voetbal kijken (Frankrijk-Spanje). Een deel werd vrolijk en een deel erg treurig.

Onderstaand een paar mooie huisjes uit Ísafjörður en omgeving.

Omdat we de auto voor twee dagen hebben gehuurd, kunnen we dinsdag nog wat rondrijden en de omgeving bekijken. We gaan in ieder geval langs het kleine visserplaatsje Flateyri. Behalve een heel oud boekwinkeltje, heeft een artiest (Jean Larsson) op veel van de huizen een schildering gemaakt. Het merendeel bestaat uit hier veel voorkomende vogels.
Het dorp is in 1995 door een grote lawine getroffen, waarbij 20 inwoners zijn gestorven. Dat moet echt impact hebben gemaakt in zo’n kleine gemeenschap. In 2020 is het dorp weer door een grote lawine getroffen. En we zien op de steile hellingen rondom dat er heel hard wordt gewerkt aan een lawinedam, om het dorp beter te beschermen.
We rijden ook nog naar een hoog uitzichtpunt bij Bolungarvik. De gravelweg loopt heel steil omhoog (10%), maar we zien niets behalve veel sneeuw en wolken. Toch indrukwekkend om even te doen….

Onze meest noordelijke ankerplek

Geplaatst op door
3

Zondag 5 juli zijn we in de avond uit Húsavík vertrokken voor een tocht van 135 mijlen naar het Noord Westen van IJsland. Het doel is naar de baai bij Hornvík, in het Hornstrandir National Reserve.
Eerst gingen we wat spelevaren in de baai bij Húsavík. Er worden daar zoveel walvisvaarten per dag gedaan, dat wij ook wilden proberen om iets te spotten, maar dan op eigen kiel. Doordat er zoet water via de rivier bij Husavik (ook vanuit de gletsjer met veel sediment en vooral nutriënten), de zee in loopt, zou juist deze baai een geweldige voedselbron bieden voor diverse soorten walvissen. Zodoende gingen we heel goed ingepakt (het was ijskoud) de baai in en toerden 1,5 uur rond tot ver na 23.00 uur. We zagen wel twee joekels van zwarte ruggen langskomen met een vinnetje boven water (Minke Whale?). Maar daarna waren we zo koud, dat we op weg zijn gegaan voor het einddoel van de tocht. Voor het eerst hebben we tijdens het zeilen de kachel aan gezet, zo koud was het. Maar we hadden een prachtig windje pal van achter. Als melkmeisje (met aan elke kant een zeiltje uit) voeren we over het water. We hadden met opzet deze nacht uitgezocht omdat er weinig golfslag stond.

Maandag 6 juli (bijna een etmaal later) kwamen we zoals gepland om 22 uur bij de kaap van Hornvik aan. Gewaarschuwd door de blog van De Verleiding wisten we dat er bij de kaap veel wind kon staan. Wij zagen vooral veel wolken en hoopten dat er geen mist in de voor ons onbekende baai zou staan. We deden het zeil naar beneden, want de hoge bergen gaven inderdaad een tunnel effect en verdubbelden het aantal knopen wind. En dan vaar je het hoekje om de baai in….. Ongelofelijk wat is dit een mooie baai. Het was helder in de baai, maar de wolken liepen als een soort dekentje over de bergtoppen. Hoge toppen met sneeuw en aan beide kanten enorme kapen. En aan het einde van de baai een stuk of 5 watervallen. De zeebodem is aan het einde van de baai niet goed in kaart gebracht, maar de pilots en noforeignland geven heel goed aan waar je op ca 8-9 meter diepte kan ankeren. Even samen een ankerborrel op de Isuma om samen dit moois te delen en daarna gauw slapen (of voetbal België tegen Amerika kijken).

Na een nachtje slapen, konden we de baai gaan verkennen. Met de dinky naar het strandje en lekker gewandeld naar 1 van de watervallen. Er blijkt een campsite in de baai te zijn. We zien ook groepjes wandelaars lopen in de baai en langs de bergen en langs het strand (in korte broek en blote voeten, want ze moesten het riviertje van één van de watervallen doorwaden om over te steken). Ze worden hier vanuit Isafjordur gebracht en je kan hier 1-7 daagse wandeltreks doen. Ik kan me voorstellen dat dit hier echt geweldig is. Het is hier zo ongerept mooi. Het gebied staat ook bekend om zijn poolvossen, waarvan de wandelaars aangeven ze regelmatig te zien.

We wandelen wat rond, kijken nieuwsgierig in de reddingshut die hier sinds 1985 staat en is voorzien van wat slaapzakken, eten en een marifoon. En er staat ook een driehoekig gebouwtje wat een toilet blijkt te zijn. Alleen als ik deze nieuwsgierig open, zien we ineens twee schattige jonge poolvosjes verschrikt opkijken naast het toilet. Ze zijn niet heel schuw en spelen wat of rollen zich als een poes op met hun snuit in hun staartje voor een dutje.
Later spreken we de ranger van het gebied. Hij adviseert ons om afstand te houden van de vosjes en max 20 minuutjes te kijken en dan weg te gaan. Op die manier krijgt mamma vos de ruimte om voedsel wat ze heeft gevangen bij haar kleintjes te droppen. Het nest blijkt ook uit vijf jonge vosjes te bestaan. Ze zijn 2 maandjes oud. Mamma heeft er denk ik veel werk aan.

Onderweg naar Húsavík

Geplaatst op door
2

Dinsdag 30 juni vertrekken we om 16 uur uit de baai Bakkagerði naar Húsavík (Noordzijde IJsland) ongeveer 140 mijl varen.
Door het rollen van de boot op de swell is er een onderdeel van de ankerrol losgeraakt. Dat hadden we niet in de gaten, dus die plonsde in zee, bij het ophalen van het anker. Roelof weet snel en creatief een oplossing te maken met een houtje en reserveboutje, zodat alles weer vast zit tijdens de tocht. Weer een onderdeeltje wat we Myrthe zullen vragen voor ons mee te nemen.

We hebben prachtig weer en hoe gaaf is het om dan foto’s te maken van elkaar onderweg langs de indrukwekkende kapen.

We hebben goed uitgerekend hoe laat we langs de meest uitstekende kaap heen moeten varen, de kaap van Langanes. We willen daar zijn met zo min mogelijk stroom en moeten dicht langs de kaap varen (10 meter dieptelijn staat in de gids) om nare golfslag te vermijden. Middernacht ronden we de kaap “de eendenkop”, zoals we die zelf noemen op basis van de vorm op de kaart.

Ik had mazzel en mijn wacht verliep relatief rustig van te weinig wind (motor) naar kunnen zeilen. Het zeilen lukte redelijk bij weinig wind (zonder dat alles klappert), omdat er nauwelijks golfslag was. Ook kwam er nog een hele grote dolfijn bij de boot. Ik zag hem vooral langszij, maar niet echt spelen bij de voorpunt. Maar wat een lengte had dat dier (wel 3 meter schatte ik). Later ging de dolfijn terug naar zijn groep die schuin achter ons aan het jagen waren (je zag ze plonsen en druk bezig).
In de ochtend toen Roelof weer wacht nam, maakten de wisselingen in wind het relatief druk. Roelof begon met de Code Zero (ons grootste zeil voor weinig wind), maar moest in no time switchen naar dubbel gereefde zeilen vanwege 22 knopen wind, die ineens opstak. Als we de meest noordelijke kaap ronden varen we door de poolcirkel.
Uiteindelijk gaat in de baai bij Húsavík de wind uit.

In Húsavík haven is de havenmeester wat gespannen. Hij heeft normaal maar 20 zeilboten per jaar. En nu heeft hij er in één keer 6 tegelijk, waarvan vier Nederlandse zeilschepen. Ook de Anna Caroline zien we hier terug. We mogen met 3 boten naast elkaar liggen, ook al is de havenmeester dat hier duidelijk niet gewend.
We liggen aan een oerdegelijk schip Tilvera, dus we denken dat zit wel goed. Maar de volgende ochtend komt de wind uit een andere hoek en is het ineens een hoger wal. Dat betekent dat de schepen een stuk van de kant afliggen, hangend in de landvasten. Dan moeten we de meter afstand tussen de boot en de kade op creatieve wijze zien te overbruggen, door over de landvasten te lopen. Best spannend met bagage en met korte benen.

Nog wat foto’s van onderweg, dankzij Ronne

Onze eerste walvissen

Geplaatst op door
Beantwoorden

We hebben met de Isuma afgesproken om naar Bakkagerði te varen. We vertrekken zondag (28 juni) om 15 uur, zodat we nog maximaal stroom mee hebben langs de kust, maar ook na de tocht nog een nacht kunnen slapen. De nieuwe radar werkt uitstekend. Handig, want er blijkt op zee een dikke mist te staan. Het wordt een flinke motortocht van 60 mijl, want er is niet veel wind. Helaas staan er nog wel aardig wat golven, waardoor het een onrustige zee is.

Na twee onrustige kapen die we passeren (zonder iets te zien) trekt toch de mist eventjes op. En ja hoor, ineens zien we een walvis spuiten, en nog meer op enige afstand. Een grote walvis met jong zien we naar ons toe onder water duiken met de rugvin boven water. Ook zien we ergens zo’n ruige, lange zijvin uit zee opsteken. We zijn zo overrompeld, dat ook een foto maken er niet in zit.
Even later laat ik Roelof weer erg schrikken als ik weer “walvis” roep, deze keer naast onze boot op twee bootlengtes afstand.

De mist trekt plotseling op als we de baai van Bakkagerði bereiken. Van geen zicht zien we ineens enorme bergen om ons heen. Best imponerend. Achterin de baai is een mooi strandje, waar we kunnen ankeren op 8 meter diepte. We schommelen wel wat als we dwars op de swell liggen, maar dat is prima te doen. Het is dan al 01.00 uur in de nacht dus we gaan gauw slapen.

De volgende ochtend (maandag 29 juni) racen we met de dinky naar de vogelrots vol met puffins. Met vlonders is er voor mensen een route gemaakt waar je op het eiland kan lopen. Maar de puffins zijn dat kennelijk helemaal gewend. Ze zitten overal om ons heen en vliegen af en aan. Zo dichtbij heb ik ze nog nooit gezien.
Eéntje kwam met een bek vol sardientjes aanvliegen en werd achterna gezeten door een meeuw. De landing ging met een flinke smak met de meeuw erbovenop. Maar de puffin liet zijn vangst niet los en rende onder de vlonder door naar zijn holletje.
Puffins blijven levenslang samen een stelletje vormen. Elk jaar hebben ze 1 jong. Die zit in een holletje in de grond. Die krijgt van pa en ma visjes tot hij groot genoeg is geworden. Dan komen pa en ma gewoon niet meer terug naar het nest. Door de honger komt het jong dan pas voor het eerst het holletje uit en dan moet hij naar zee en zelf leren visjes vangen.
De puffins zijn superkoddig van zo dichtbij.

In de middag gaan we nog even met de dinky naar het plaatsje. Daar staan schattige hobbithuisjes, volledig groen begroeid. Er is ook een elfenrots, een hoge rots midden in het dorp, waar je bovenop kan klimmen. Dat geeft een prachtig uitzicht op de baai. Uiteraard, IJsland kennende, zit er ook een heel verhaal aan vast, maar dat weet ik niet meer zo goed.

Sneeuw, watervallen en wandelingen rondom Eskifjörður

Geplaatst op door
6

We waren al onder de indruk van de Farao’s, echter IJsland verrast en imponeert ons nog meer. Alleen het uitspreken van al die verschillende plaatsnamen en woorden, die we totaal niet kennen, daar moeten we nog wat aan wennen.

Verkennen van Eskifjörður
Nadat we zondag 21 juni zijn aangekomen blijven we hier een weekje in de haven liggen.
Uiteraard verkennen we het vissersplaatsje, daarna wachten we op de Isuma en maken samen met de Isuma nog een Road trip van twee dagen.

In Eskifjordur treffen we in een oud pakhuis uit 1816 een museum. Eigenlijk zijn de drie pensionado’s die ons ontvangen het leukst. Ze zijn ‘verrast’ door onze komst, want ze waren samen net een spel aan het spelen, maar springen in de actiemodus en zetten de bijpassende muziek aan in het museum, bieden ons het Engelse informatieformulier aan, etc. Het museum is ook schattig met alle historische verzamelingen van visserij en van enkele beoefende beroepen (timmerman, tandarts, snoepjesfabriek, etc). Geweldig is de poster aan de muur waar exact op staat welke vis je waar rondom IJsland kan vangen. Wie weet…

Ook fietsen we langs het fjord over een grindweggetje met onze vouwfietsjes naar Helgustaðir. Een oude “transparant calciet” groeve. Tot de 20e eeuw is deze mijn commercieel in gebruik geweest, de kristallen zijn gebruikt in veel instrumenten (zoals microscopen) en Huygens heeft met het materiaal uit deze mijn de werking van licht bestudeert.
Enthousiast wandelen we de grot/mijn in, gewapend met een zaklamp. Roelof loopt voor mij uit met de zaklamp maar ik zie toch geen hand voor ogen. Ik zet mijn zaklamp van mijn telefoon ook aan, want ik struikel over de grote stenen. Water druipt overal langs de grotwand, van het plafond naar beneden en stroomt over de bodem. Het spettert mij nat en mijn niet-waterdichte telefoon. En dan stuiten we op een trappetje van ijzer met 3 treetjes, waar een waterval langs stroomt, waarboven je gebukt nog verder de grot in kan klimmen. Daar haak ik af, terwijl ik Roelof verder over de stenen het gangetje in loopt en ik het lichtje langzaam zie verdwijnen….

Het buiten-zwembad op 10 minuten lopen is ook een beleving. Ze hebben verschillende warmwaterbaden rond de 40 graden, een sauna, een dompelbad van 8 graden en uitzicht op de prachtige besneeuwde bergen om ons heen. Hier worden we weer fris en lekker schoon totdat onze huid gerimpeld is.

Een andere dag fietsen we richting Reyðarfjörður (plaatsje om de hoek, met een aluminiumfabriek) en maken een wandeling. De heide of mosgroen is hier prachtig van kleur en veert als een malle als je er over loopt, het stikt van de kleine bloemetjes die we niet kennen en we zien vele vogels (eidereenden met jongen en broedende meeuwen) en de uitzichten met het prachtige weer op de Vienetta besneeuwde bergen benemen ons de adem.

Road trip samen met Isuma
Voor de donderdag en vrijdag (25 en 26 juni) hebben we een auto gehuurd.
Op donderdag rijden we samen met Ronne en Bouke naar het Zuiden (Diamond beach).
Eigenlijk wil je om elke bocht weer een foto nemen, zo mooi, weids en prachtig zijn de landschappen. Rijden over de ringroad nummer 1 gaat uitstekend.
Ons eerste doel is Höfn (spreek uit Hub hebben we van onze havenmeester geleerd). Daar ligt een nieuwe radar, die we vanuit de Faeröer in IJsland hebben besteld en hier bezorgd zou moeten zijn. De grijns en opluchting op Roelof zijn gezicht bij het in ontvangst nemen van het pakket spreken boekdelen. Het is een grote doos, maar gelukkig past het in de achterbak van de auto.
Volgende doel is Diamond Beach. Wel toeristisch, met alle parkeerplaatsen en bussen die er staan. Inmiddels staat er 36 knopen wind (WK 8) en worden we door het zwarte zand gezandstraald. Maar zo prachtig om de Vatnajökul gletsjer te zien liggen, achter het gigantische gletsjermeer Jökulsárlón (wat wel 190 meter diep is) en de grote afgebrokkelde stukken ijs van allerlei blauw kleuren te zien drijven (10% steekt boven water). En dat terwijl in Nederland de mussen van het dak vallen door de hitte daar.
Het is een lange rijdag en op de terugweg zien we nog rendieren en eten we een hapje in het plaatsje Djúpivogur, met uitzicht op de haven.

De volgende dag rijden we door de besneeuwde bergen naar het binnenland, het glooiende Jökuldalsheiði. Vandaag is Inge ook mee op stap en is de rij afstand gelukkig minder, met zijn vijven in de auto.
Eerst komen we langs de Rjúkandi watervallen, waar we naar boven klimmen. Volgende stop is de kloof Stuðlagil. Deze kloof met prachtige basaltformaties is pas in 2017 ontdekt in de rivier, nadat er 2/3 minder water door de rivier loopt, omdat het water wordt opgeslagen in grote meren voor een waterkrachtcentrale. Via een prachtige wandeling langs de rivier kom je bij de kloof. Verborgen is het zeker niet meer gezien de hoeveelheid toeristen hier. Maar IJsland doet duidelijk zijn best om het toerisme over paden te leiden en zo de omgeving zo veel mogelijk onaangeroerd te laten. Lastig, want voor de mooiste foto’s wordt overal overheen geklommen.
Daarna rijden we terug naar Egilsstaðir en rijden om het enorme meer Lagarfljót naar de Hengifoss waterval. Hier maken we ook weer een wandeling met een stevige klim naar de waterval die 120 meter recht naar beneden valt. Prachtig gezicht met basalt en rode kleistrepen erachter. Door de hete lava is de rode klei ertussen gebakken.
We rijden weer terug naar Egilsstaðir door hectares bos (loofbomen) en paarse lupine velden. Wat een prachtig land is dit. In Egilsstaðir is een grote (minder dure) Bonus supermarkt, en kunnen we vers eten inslaan voor komende week. Ze hebben in de super een koelruimte voor groeten (allemaal afkomstig uit Nederland, haha) en een nog koelere ruimte voor alle zuivel en vlees. Daar moet je niet te lang in staan, dan raak je snel onderkoeld. We sluiten de dag af met een BBQ.

Rustdag
We verwachten zondag 28 juni een stukje verder te kunnen varen richting het noorden van IJsland. Hierdoor hebben we nog een zaterdag om allerlei klussen te klaren, zoals het plaatsen van de nieuwe radar. Dan kunnen we in de mist ook weer om ons heen “kijken”.

Afscheid Faeröer

Geplaatst op door
2

Tussen de eilanden door
Donderdag 18 juni verlaten we vroeg Torshavn. Martin van de Onwo Onoc is nota bene ook vroeg opgestaan en staat ons uit te zwaaien. De voorgaande avond hebben we iedereen die we hier in de haven hebben leren kennen al gedag gezegd (ook de bemanning van de Anna Caroline en de Timpete).

Zodra je de haven uit vaart zit je meteen in de Atlantische swell. Dat is na bijna twee weken land toch weer even inslingeren. We varen met een zonnetje tussen de eilanden door naar Klaksvik, waarvandaan we willen vertrekken naar IJsland. Ideaal met de RAK-app om de enorme getijdenstromingen op elk tijdstip te vinden, zodat we de stroomversnellingen aan ons voorbij kunnen laten gaan.

In Klaksvik zijn we met de auto al geweest. Hier hadden we de aanrijding. We weten dus hoe de haven eruit ziet. We meren af en kunnen bij de supermarkt nog wat vers brood kopen voor de oversteek. In de middag lopen we nog een ommetje door het bos bij Klaksvik. Dit is aangelegd langs twee riviertjes die samenkomen in het dal. Vroeger hadden ze hier natuurlijke zwembaden gemaakt en kregen de kinderen les in dit ijskoude water. Nu staat er een overdekt zwembad en zijn de baden niet meer in gebruik.

De oversteek
Vrijdag 19 juni gooien we om 6.00 uur los en verlaten Klaksvik. Het is mistig en het voelt enigszins spooky aan als we zo door de mist langs het eiland Kalsoy varen. Maar het is ook gaaf om Kalsoy nu vanaf het water te zien, het James Bond-eiland.
We zien nu ook de zeemeermin staan langs de kust (op de rug), een mooi beeld, waarover een zeer bekende sage gaat:
Aan land deden de meerminnen hun vissenhuid af en konden ze lopen en feesten. Iemand wilde de zeemeermin houden en heeft haar vissenhuid verstopt. Ze zijn getrouwd en hebben kinderen gekregen, maar de meermin wilde heel graag terug naar zee. Dat is haar uiteindelijk gelukt toen ze haar vissenhuid weer terugvond.
De James Bond-vuurtoren ziet er maar heel klein uit vanaf het water, maar de klif en de enorme grot zijn wel goed zichtbaar. We moeten nodig de film “No time to die” teruggaan kijken.

Daarna worden de Faeröer steeds kleiner en opgeslokt door de wolken als we verder varen richting IJsland. De oversteek is 260 mijl (bijna twee dagen varen) en het weergaatje was de afgelopen dagen stabiel. We varen heel relaxed met de Code zero. Dit grote zeil houdt ons met weinig wind stabiel op de golven en geeft voortgang.
Onderweg zien we enkele vissersboten. De meeuwen volgen ons en spelen met de wind en de golven. Het lijkt me heerlijk als je zo kan vliegen.

Zaterdag 20 juni is de zee een klotsbak en hebben we zoals voorspeld wat gekke weerwisselingen met wind uit alle hoeken. Helaas gaat de wind ook nog tegen staan. Vanaf 50 mijl voor de kust zien we IJsland al aan de horizon verschijnen. Hoe dichterbij we komen hoe imponerender de hoge bergen met sneeuw op de toppen zijn.
Op 30 mijl van IJsland worden we opgeroepen op de marifoon door de kustwacht. Roelof had al bij vertrek uit Klaksvik een mail gestuurd om te melden dat we vandaag in Djúpivogur zouden aankomen. De uiterst vriendelijke dame die ons oproept zoekt de mail van Roelof maar kan deze niet vinden. Ze zegt dat we eigenlijk naar een aankomst haven (“Port of entry”) moeten. Ze overlegt nog even met de douane die de mail wel kunnen vinden en geeft dan alsnog toestemming om naar Djupivogur te gaan. Na een half uurtje roept ze ons opnieuw op op de marifoon. We moeten toch naar het nabijgelegen Eskifjordur om in te klaren. De immigratiepolittie moet ook nog goedkeuren dat we niet naar een “Port of Entry” varen, maar heeft daar nu geen tijd voor. Dus zetten we dan alsnog koers naar Eskifjordur… Nou ja, een kleine 20 mijl extra kunnen we er ook nog wel bij hebben. Helaas in het begin wel tegen de wind in maar die gaat snel uit. Dan motoren we verder het prachtige fjord binnen naar Eskifjordur met aan weerszijden enorme bergkammen met sneeuw.

Aankomst in Eskifjordur
Zondagochtend om ca 3.00 uur komen we aan in Eskifjordur maar gelukkig wordt het hier niet donker. Altijd spannend om, ook al hebben we de boeken goed gelezen, te kijken hoe we moeten aanmeren. We zien een plekje tegen een dubbele rij autobanden langs de kademuur en leggen de Beluga vast. Direct staat daar de iemand van de douane, die heeft dus 24 uur dienst en komt onze formulieren checken. Hij is uiterst vriendelijk, is tevreden met de formulieren die we eerder via de mail hadden verstuurd en komt verder niet in de boot. We vieren trots onze oversteek met een drankje. Daarna gaan we moe en voldaan naar bed.

PS. De motor heeft geen problemen meer, hij start en loopt weer als een zonnetje, dus dat probleem lijkt voor nu echt opgelost.

Te veel stroom

Geplaatst op door
2

Hoe kan het ook anders met Roelof als kapitein, dat je te veel stroom aan boord hebt!

We zijn zondag 7 juni en maandag 8 juni overgestoken van de Shetlands (Balta Harbour op eiland Unst) naar Faeröer-eilanden Tórshaven (een oversteek van circa 200 mijl).

We trokken het anker al vroeg op om 6.30 uur, tegelijk met de Onwo Onoc die ook in de Balta Harbour voor anker lag. Door een nauwe geul voeren we naar buiten en heel ruim om de noordkaap van Unst heen. Daar staan zoveel golfjes op de kaart en wordt voor gewaarschuwd dat je er ruim omheen moet. Dat hebben we ook maar gedaan.

Met een straffe bries van bijna 20 knopen liepen we hard (8-9 knopen). We lieten Onwo Onoc bij de noordkaap al achter ons. Maar het was toch weer even leuk samen met een ander schip even op te trekken.

We hadden de Watt@Sea, onze stroomgenerator in het water hangen. En we liepen zo ontzettend hard, dat we geen zin hadden om hem eruit te halen. Maar we hadden dus te veel stroom en brood had Roelof op vrijdag al gebakken. De koelkast en de stuurautomaat zijn de grote stroomverbruikers. Maar Roelof had weer een ander, creatief idee om de boiler op te warmen (40 liter warm water). Normaal warmt de boiler alleen op aan de walstroom of als we op de motor varen. Maar nu met een verlengsnoer gekoppeld aan de stroom van de Watt@Sea, benutten we de overbodige stroom ook. Handig voor de afwas.

Rond middernacht ging helaas de wind liggen. Daarna moesten we nog een flink aantal uren op de motor varen. Roelof had tijdens zijn wacht al een zwaluw aan boord gehad.
En tijdens mijn wacht dook er ineens een kwikstaartje uit het vak achter de bank op. Hij schrok van mij, maar ik ook van hem. Ik wist niet eens dat ie aan boord was al die tijd.
Hij heeft alle oude muggen die nog in de kajuit liggen opgegeten. Daarna vloog hij verder naar binnen, haha. Ook de slaapkamer in waar Roelof sliep. Die werd wakker van het gefladder. Daarna vloog de kwikstaart tot vier keer toe weg uit de boot en kwam later weer terug. We zitten nog op 40 mijl afstand van Faeröer-eilanden en je kan ze inmiddels zien liggen. Ik hoop opnieuw dat het de kwikstaart na het rustmomentje aan boord het lukt om alsnog land te bereiken.

Ik was nog even gaan slapen na mijn wacht. Maar Roelof riep mij wakker. De motor wil niet starten. Hebben we daarvoor die nieuwe startaccu gekocht!
Jemig, dat is wel schrikken hoor. Maar we lagen nog ruim voor het vaste land, dus we konden even prutsen. En ja hoor gelukkig gaat hij ineens weer aan. Oefff.
Als we mobiel bereik hebben krijgen we bericht dat de Onwo Onoc ook opnieuw motorproblemen heeft. Zij hebben hun koers van Zuidereiland naar Torshaven verlegd. Zij zullen middernacht aankomen. Balen zeg. We kunnen ons geheel in hen verplaatsen, nadat we zojuist de motor ook niet konden starten.

De aankomst bij Tórshavn is met de kentering. We hebben dus geen last van een enorme racebak. We hebben prachtig zonnig weer en het ziet er ontzettend gaaf uit.
Even gedoe om in de haven aan te leggen met ons grote schip, maar we liggen. Nu nog wachten tot de douane langs komt. Dan mogen we van boord. Zin in……..

Fog patches en Lerwick

Geplaatst op door
2

Wat een eind zeg de Shetlands.
Maar we zijn aangekomen in Lerwick. In 4 dagen (en 3 nachten).

Starlink werkte uitstekend onderweg, dus we haalden meermaals weerberichten op en hebben zelfs even gebeld met Myrthe.
De laatste dag was het erg mistig. We hoorden in de mist wel de seinen van de boortorens (stay away; belsignaal kort kort lang). Heel unheimisch. We zagen de enorme vrachtboten niet die langskwamen en moesten afgaan op de kaartplotter en AIS, want de radar begaf het ineens.
Het is nog een lange nacht gelukt om te zeilen, maar de woensdag was de wind op en hebben we de motor aan gezet. Zo kwamen we aan bij de Shetlands. Zo blij eindelijk land in zicht en nog maar 15 mijl te varen. En floep ineens weer weg en vol in de mist. En dat terwijl ineens alle ferries vertrokken, waar wij naar binnen wilden varen. Na 4 dagen stilte en nauwelijks iets te zien op zee een drukte van jewelste. En ook de roeiers hier varen in de miezer (net als mijn team vanavond, las ik in de 34 appjes van de Kaagspetters). Maar alles ging goed en we liggen nu in een kleine haven aan een pontonnetje, naast een ander zeilschip.

Lerwick ziet er uit alsof de tijd hier heeft stilgestaan, als een middeleeuws dorpje. Overal pubs. We mogen bij de Boating club douchen. Roelof heeft nog twee 1 pond munten, waarmee we 10 minuten warm water krijgen. Dat is echt wel genieten na 4 dagen. Daarna een fish en chips halen en dan zijn we echt geland.
Morgen lekker rondkijken.

Halverwege Lerwick

Geplaatst op door
3

Nog 150 Nm naar Lerwick; di-avond 19 uur UTC+1.

We hebben een rustig weergat. Maar dat betekent wel dat we af en toe weinig winddruk in de zeilen hebben staan en de zeilen klapperen en de boot op de golven rolt als een malle. Zo ook maandagavond rond de tijd dat ik wilde gaan koken. Ik werd er katterig van. Het driegangenmenu is dus vervangen door een uiensoepje met brood.

Van maandag op dinsdag voeren we als een melkmeisje. En dat lijken we nog steeds vol te houden.
het gaat niet hard, maar wel de goede kant op en vooral: we zeilen (geen motor).

In de ochtend hadden we een hele kleine verstekeling. Ik denk een tapuit. Ze heeft alle spinnetjes op de boot gezocht die er nog waren. Daarna schuilde ze voor de regen onder de kajuit. Ze kwam ook even bij me zitten in de deuropening, maar ik heb mijn haar niet gekamd, dus ik zie eruit als een vogelverschrikker. Later vloog ze door, met de wind mee richting Noorwegen. Ik hoop dat ze het haalt.

We varen nu door dichte mist, fijn als dat weer eens optrekt. We hopen woensdag aan te komen.