Zondag 5 juli zijn we in de avond uit Húsavík vertrokken voor een tocht van 135 mijlen naar het Noord Westen van IJsland. Het doel is naar de baai bij Hornvík, in het Hornstrandir National Reserve.
Eerst gingen we wat spelevaren in de baai bij Húsavík. Er worden daar zoveel walvisvaarten per dag gedaan, dat wij ook wilden proberen om iets te spotten, maar dan op eigen kiel. Doordat er zoet water via de rivier bij Husavik (ook vanuit de gletsjer met veel sediment en vooral nutriënten), de zee in loopt, zou juist deze baai een geweldige voedselbron bieden voor diverse soorten walvissen. Zodoende gingen we heel goed ingepakt (het was ijskoud) de baai in en toerden 1,5 uur rond tot ver na 23.00 uur. We zagen wel twee joekels van zwarte ruggen langskomen met een vinnetje boven water (Minke Whale?). Maar daarna waren we zo koud, dat we op weg zijn gegaan voor het einddoel van de tocht. Voor het eerst hebben we tijdens het zeilen de kachel aan gezet, zo koud was het. Maar we hadden een prachtig windje pal van achter. Als melkmeisje (met aan elke kant een zeiltje uit) voeren we over het water. We hadden met opzet deze nacht uitgezocht omdat er weinig golfslag stond.

Maandag 6 juli (bijna een etmaal later) kwamen we zoals gepland om 22 uur bij de kaap van Hornvik aan. Gewaarschuwd door de blog van De Verleiding wisten we dat er bij de kaap veel wind kon staan. Wij zagen vooral veel wolken en hoopten dat er geen mist in de voor ons onbekende baai zou staan. We deden het zeil naar beneden, want de hoge bergen gaven inderdaad een tunnel effect en verdubbelden het aantal knopen wind. En dan vaar je het hoekje om de baai in….. Ongelofelijk wat is dit een mooie baai. Het was helder in de baai, maar de wolken liepen als een soort dekentje over de bergtoppen. Hoge toppen met sneeuw en aan beide kanten enorme kapen. En aan het einde van de baai een stuk of 5 watervallen. De zeebodem is aan het einde van de baai niet goed in kaart gebracht, maar de pilots en noforeignland geven heel goed aan waar je op ca 8-9 meter diepte kan ankeren. Even samen een ankerborrel op de Isuma om samen dit moois te delen en daarna gauw slapen (of voetbal België tegen Amerika kijken).

Na een nachtje slapen, konden we de baai gaan verkennen. Met de dinky naar het strandje en lekker gewandeld naar 1 van de watervallen. Er blijkt een campsite in de baai te zijn. We zien ook groepjes wandelaars lopen in de baai en langs de bergen en langs het strand (in korte broek en blote voeten, want ze moesten het riviertje van één van de watervallen doorwaden om over te steken). Ze worden hier vanuit Isafjordur gebracht en je kan hier 1-7 daagse wandeltreks doen. Ik kan me voorstellen dat dit hier echt geweldig is. Het is hier zo ongerept mooi. Het gebied staat ook bekend om zijn poolvossen, waarvan de wandelaars aangeven ze regelmatig te zien.

We wandelen wat rond, kijken nieuwsgierig in de reddingshut die hier sinds 1985 staat en is voorzien van wat slaapzakken, eten en een marifoon. En er staat ook een driehoekig gebouwtje wat een toilet blijkt te zijn. Alleen als ik deze nieuwsgierig open, zien we ineens twee schattige jonge poolvosjes verschrikt opkijken naast het toilet. Ze zijn niet heel schuw en spelen wat of rollen zich als een poes op met hun snuit in hun staartje voor een dutje.
Later spreken we de ranger van het gebied. Hij adviseert ons om afstand te houden van de vosjes en max 20 minuutjes te kijken en dan weg te gaan. Op die manier krijgt mamma vos de ruimte om voedsel wat ze heeft gevangen bij haar kleintjes te droppen. Het nest blijkt ook uit vijf jonge vosjes te bestaan. Ze zijn 2 maandjes oud. Mamma heeft er denk ik veel werk aan.

Dinsdag 30 juni vertrekken we om 16 uur uit de baai Bakkagerði naar Húsavík (Noordzijde IJsland) ongeveer 140 mijl varen.
Door het rollen van de boot op de swell is er een onderdeel van de ankerrol losgeraakt. Dat hadden we niet in de gaten, dus die plonsde in zee, bij het ophalen van het anker. Roelof weet snel en creatief een oplossing te maken met een houtje en reserveboutje, zodat alles weer vast zit tijdens de tocht. Weer een onderdeeltje wat we Myrthe zullen vragen voor ons mee te nemen.

We hebben prachtig weer en hoe gaaf is het om dan foto’s te maken van elkaar onderweg langs de indrukwekkende kapen.

We hebben goed uitgerekend hoe laat we langs de meest uitstekende kaap heen moeten varen, de kaap van Langanes. We willen daar zijn met zo min mogelijk stroom en moeten dicht langs de kaap varen (10 meter dieptelijn staat in de gids) om nare golfslag te vermijden. Middernacht ronden we de kaap “de eendenkop”, zoals we die zelf noemen op basis van de vorm op de kaart.

Ik had mazzel en mijn wacht verliep relatief rustig van te weinig wind (motor) naar kunnen zeilen. Het zeilen lukte redelijk bij weinig wind (zonder dat alles klappert), omdat er nauwelijks golfslag was. Ook kwam er nog een hele grote dolfijn bij de boot. Ik zag hem vooral langszij, maar niet echt spelen bij de voorpunt. Maar wat een lengte had dat dier (wel 3 meter schatte ik). Later ging de dolfijn terug naar zijn groep die schuin achter ons aan het jagen waren (je zag ze plonsen en druk bezig).
In de ochtend toen Roelof weer wacht nam, maakten de wisselingen in wind het relatief druk. Roelof begon met de Code Zero (ons grootste zeil voor weinig wind), maar moest in no time switchen naar dubbel gereefde zeilen vanwege 22 knopen wind, die ineens opstak. Als we de meest noordelijke kaap ronden varen we door de poolcirkel.
Uiteindelijk gaat in de baai bij Húsavík de wind uit.

In Húsavík haven is de havenmeester wat gespannen. Hij heeft normaal maar 20 zeilboten per jaar. En nu heeft hij er in één keer 6 tegelijk, waarvan vier Nederlandse zeilschepen. Ook de Anna Caroline zien we hier terug. We mogen met 3 boten naast elkaar liggen, ook al is de havenmeester dat hier duidelijk niet gewend.
We liggen aan een oerdegelijk schip Tilvera, dus we denken dat zit wel goed. Maar de volgende ochtend komt de wind uit een andere hoek en is het ineens een hoger wal. Dat betekent dat de schepen een stuk van de kant afliggen, hangend in de landvasten. Dan moeten we de meter afstand tussen de boot en de kade op creatieve wijze zien te overbruggen, door over de landvasten te lopen. Best spannend met bagage en met korte benen.

Nog wat foto’s van onderweg, dankzij Ronne

Hoe kan het ook anders met Roelof als kapitein, dat je te veel stroom aan boord hebt!

We zijn zondag 7 juni en maandag 8 juni overgestoken van de Shetlands (Balta Harbour op eiland Unst) naar Faraoer eilanden Torshaven (ca 200 mijl oversteek).

We trokken het anker al vroeg op om 6.30 uur, tegelijk met de Onwo Onoc die ook in de Balta Harbour voor anker lag. Door een nauwe geul voeren we naar buiten en heel ruim om de Noord-kaap van Unst heen. Daar staan zoveel golfjes op de kaart en wordt voor gewaarschuwd dat je er ruim omheen moet. Dat hebben we ook maar gedaan.

Met een straffe bries van bijna 20 knopen liepen we hard (8-9 knopen). We lieten Onwo Onoc bij de noord kaap al achter ons. Maar het was toch weer even leuk samen met een ander schip even op te trekken.

We hadden de Watt@Sea, onze stroomgenerator in het water hangen. En we liepen zo ontzettend hard, dat we geen zin hadden om hem er uit te halen. Maar we hadden dus te veel stroom en brood had Roelof op vrijdag al gebakken. De koelkast en de stuurautomaat zijn de grote stroom verbruikers. Maar Roelof had weer een ander creatief idee om de boiler op te warmen (40 liter warm water). Normaal warmt de boiler alleen op aan de walstroom of als we op de motor varen. Maar nu met een verlengsnoer gekoppeld aan de stroom van de Watt@Sea, benutten we de overbodige stroom ook. Handig voor de afwas.

Middernacht ging helaas de wind liggen. Toen moesten we alsnog een flink aantal uren op de motor varen. Roelof had tijdens zijn wacht al een zwaluw aan boord gehad.
En tijdens mijn wacht dook er ineens een kwikstaartje uit het vak achter de bank op. Hij schrok van mij, maar ik ook van hem. Ik wist niet eens dat ie aan boord was al die tijd.
Hij heeft alle oude muggen die nog in de kajuit liggen opgegeten. Daarna vloog hij verder naar binnen, haha. Ook de slaapkamer in waar Roelof sliep. Die werd wakker van het gefladder. Daarna vloog kwikstaart tot 4x toe weg uit de boot en kwam later weer terug. We zitten nog op 40 mijl afstand van faroer eilanden en je kan ze inmiddels zien liggen. Ik hoop opnieuw dat kwikstaart na het rust momentje aan boord het lukt om alsnog land te bereiken.

Ik was nog even gaan slapen na mijn wacht. Maar Roelof riep mij wakker. De motor wil niet starten. Hebben we daarvoor die nieuwe startaccu gekocht!
Jemig dat is wel schrikken hoor. Maar we lagen nog ruim voor het vaste land, dus we konden even prutsen. En ja hoor gelukkig gaat hij ineens weer aan. Oefff.
Als we mobiel bereik hebben krijgen we bericht dat de Onwo Onoc ook opnieuw motorproblemen heeft. Zij hebben hun koers van Zuidereiland naar Torshaven verlegd. Zij zullen middernacht aankomen. Balen zeg en we kunnen ons geheel in hen verplaatsen, nadat we zojuist de motor ook niet konden starten.

De aantocht bij Torshaven is met de kentering. We hebben dus geen last van een enorme racebak. We hebben prachtig zonnig weer en het ziet er ontzettend gaaf uit.
Even gedoe om in de haven aan te leggen met ons grote schip, maar we liggen. Nu nog wachten tot de douane langs komt. Dan mogen we van boord. Zin in……..

Wat een eind zeg de Shetlands.
Maar we zijn aangekomen in Lerwick. In 4 dagen (en 3 nachten).

Starlink werkte uitstekend onderweg, dus we haalden meermaals weerberichten op en hebben zelfs even gebeld met Myrthe.
De laatste dag was het erg mistig. We hoorden in de mist wel de seinen van de boortorens (stay away; belsignaal kort kort lang). Heel unheimisch. We zagen de enorme vrachtboten niet die langskwamen en moesten afgaan op de kaartplotter en AIS, want de radar begaf het ineens.
Het is nog een lange nacht gelukt om te zeilen, maar de woensdag was de wind op en hebben we de motor aan gezet. Zo kwamen we aan bij de Shetlands. Zo blij eindelijk land in zicht en nog maar 15 mijl te varen. En floep ineens weer weg en vol in de mist. En dat terwijl ineens alle ferries vertrokken, waar wij naar binnen wilden varen. Na 4 dagen stilte en nauwelijks iets te zien op zee een drukte van jewelste. En ook de roeiers hier varen in de miezer (net als mijn team vanavond, las ik in de 34 appjes van de Kaagspetters). Maar alles ging goed en we liggen nu in een kleine haven aan een pontonnetje, naast een ander zeilschip.

Lerwick ziet er uit alsof de tijd hier heeft stilgestaan, als een middeleeuws dorpje. Overal pubs. We mogen bij de Boating club douchen. Roelof heeft nog twee 1 pond munten, waarmee we 10 minuten warm water krijgen. Dat is echt wel genieten na 4 dagen. Daarna een fish en chips halen en dan zijn we echt geland.
Morgen lekker rondkijken.

Nog 150 Nm naar Lerwick; di-avond 19 uur UTC+1.

We hebben een rustig weergat. Maar dat betekent wel dat we af en toe weinig winddruk in de zeilen hebben staan en de zeilen klapperen en de boot op de golven rolt als een malle. Zo ook maandagavond rond de tijd dat ik wilde gaan koken. Ik werd er katterig van. Het 3 gangenmenu is dus vervangen door een uiensoepje met brood.

Van maandag op dinsdag voeren we als een melkmeisje. En dat lijken we nog steeds vol te houden.
het gaat niet hard, maar wel de goede kant op en vooral: we zeilen (geen motor).

In de ochtend hadden we een hele kleine verstekeling. Ik denk een tapuit. Ze heeft alle spinnetjes op de boot gezocht die er nog waren. Daarna schuilde ze voor de regen onder de kajuit. Ze kwam ook even bij me zitten in de deuropening, maar ik heb mijn haar niet gekamd, dus ik zie er uit als een vogelverschrikker. Later vloog ze door, met de wind mee richting Noorwegen. Ik hoop dat ze het haalt.1

We varen nu door dichte mist, fijn als dat weer eens optrekt.
Aankomst wordt hopen we nog woensdag.

150 NM gevaren sinds Molengat (Texel), nog 350 NM naar Lerwick (Shetlands) te gaan.

Na het Molengat vol jagende visdiefjes en een enorme groep aalscholvers, zaten we echt op de Noordzee. We moeten eerst drie TSS-en oversteken (verkeersscheidingstelsels).
Ook moeten we laveren tussen alle boorplatformen door. Eén was gekoloniseerd met meeuwen en aalscholvers, dus ik was het met de verrekijker aan het gadeslaan. Toen zag ik ineens een paar vinnen boven water komen van enkele bruinvissen.
Op de route zitten geen windmolenvelden.

De nacht was helder met een volle maan.
We voeren halve wind met de Code 0, zo’n 5-7 knopen snelheid (ook af en toe de motor bij).
Onze wacht is simpel, na het avondeten duik ik een bed in en houd Roelof wacht. ergens rond 02.00 uur doen we een wissel. Overdag proberen we beiden wat extra uren slaap te maken.
Roelof heeft nog een sextant oefening met zonpeiling gedaan. Gelukt.

We lopen nu 8 knoopjes in een windveldje wat van UK naar Noorwegen trekt. Heerlijk.