Onderweg naar Isle of Man
Van Ardglass naar Peel op Isle of Man hebben we een prachtige vaardag (zondag 19 juli). Die ncht is er een flink regenfront overgekomen, maar dat is inmiddels weg en de zon schijnt. We vertrekken met laag water en de smalle geul de haven uit is goed zichtbaar. Twee andere schepen vinden het toch wel spannend om met dit laagwater (en inmiddels springtij) de haven uit te varen en lijken te wachten tot een ander eerst gaat. Dat doen wij dus. We varen weg en verstoren een zeehond die lekker droog om een klein drooggevallen rotsje ligt gekruld.

De tocht verloopt lekker. De boot schommelt wel alle kanten op, want we moeten op twee oren varen met de wind pal van achteren. De golven komen echter van schuin opzij en de boot gaat heen en weer, heen en weer. Dat hadden we al een tijd niet meer gehad, maar heerlijk om weer echt te zeilen met een zonnetje.

Keep out of my way:
Op onze route zien we ook vrachtschepen die uit of naar het Noorderkanaal varen. We steken dus min of meer een soort scheepsroute over. Op een gegeven moment liggen we op ramkoers met een vrachtschip. We kijken de situatie aan, want echt wijken is lastig op twee oren, dan moeten we een zeil weghalen. Maar het blijft ramkoers. We roepen dan ook even later het 817 ft lange vrachtschip Yeoman Bridge op (MMSI 308919000). Op de marifoon staat ons een vriendelijke man te woord met good afternoon, yes I can see you. Vervolgens vragen we “What are your intensions to pass?”. Na enkele tellen komt er iemand anders aan de marifoon die uitbarst “I have no intensions, I will keep speed and course, keep out of my way, you are a small ship”. We zijn even perplex, dit hebben we nog niet eerder gehad. Roelof blijft de heer en antwoord “Thats a new way to interprete the international searules, but as you said, we are small and you are big. We will pass behind you, out!”. Duidelijk, dat doen we dan maar, maar een dergelijke onvriendelijkheid hebben we op zee nog niet eerder meegemaakt.

Katten zonder staart?
We zien Isle of Man al duidelijk liggen en Peel Harbour komt in de buurt. De aanloop is erg mooi, want er ligt een kasteel langs de entree. We hebben de aankomst heel goed berekend en we komen precies om 14.00 uur aan met hoogwater. Om de haven binnen te komen, moet een wandelbrug worden geopend en moet de “flap gate” open staan. Die staat alleen 2 uur voor en na hoogwater open, zodat er in de haven altijd genoeg water blijft staan, ca 2 meter diep. Het is een gezellige haven en vanaf de brug krijgen we van de havenmeester instructies waar we kunnen liggen. Mooi plekje met uitzicht op de brug en het kasteel. Nadat we zijn afgemeerd, lopen we Peel in om wat rond te kijken. Het blijkt een gezellig stadje te zijn met erg lekker ijs!


Peel is een klein stadje, met een enorme strandbaai buiten de haven. Een getijverschil van zeker 4 meter maakt dat het strand ofwel heel kort is of een heel stuk in zee steekt. We komen er achter dat de Manx kat hier vandaan komt, omdat alles wat van Isle of Man komt de naam Manx krijgt. Manx is ook de taal die hier vroeger werd gesproken, maar die nu bijna is uitgestorven. De Manx kat is eigenlijk een genetisch foutje, doorgefokt door de mensen hier, een kat zonder staart. Het is niet echt gezond, de heupen van de kat liggen iets hoger en de wervelkolom heeft dus een gekke hoek. Ze zouden veel voor moeten komen, maar uiteindelijk hebben wij alleen de knuffel manx poesjes in de toeristenwinkeltjes gezien.
In het zonnetje lopen we nog een rondje om het kasteel, wat op een soort schiereiland staat. De kids hebben zin om naar de boot te gaan. Wij wandelen en kijken nog even verder rond en komen ook langs de fabriek Moore’s Kipper Yard, waar ze vis roken. Het gaat net sluiten, maar we kunnen nog wel een stuk gerookte zalm kopen. Heerlijk.

Uitzichtpunt in de mist:
Maandag 20 juli trekken we erop uit om Isle of Man te bekijken. De kinderen hebben meegekeken in de toeristenboekjes met topattracties en willen eigenlijk het liefst pony rijden en naar een dierenpark. Wij zijn hier toch en beetje verbaasd over, omdat we het gevoel hebben afgelopen jaar door een prachtig dierenpark te zijn gereisd, waarin alle dieren vrij in hun eigen leefgebied waren zonder kooien. Het dierenpark spreekt ons dan ook niet echt aan en uiteindelijk is de attractie van een stoomtram en elektrische tram waar we allemaal voor gaan.
Met de bus reizen we eerst naar Ramsey aan de andere kant van het eiland. We kijken wat rond, maar de regen jaagt ons een café in, waar we wachten tot we met het elektrische trammetje verder kunnen reizen. Het trammetje brengt ons naar Laxey, waar we weer een bergtrammetje nemen. Het weer zit nog steeds niet mee, maar we hebben wel lol in het trammetje. Bovenop de berg (2037 ft hoog) het hoogste punt van het eiland, stappen we uit. We waaien bijna van onze Teva’s en je ziet nog geen 100 meter voor je door de dikke natte mist. Roelof wandelt nog een rondje voor een selfie, maar de kinderen duiken het hotel in en wachten tot we weer naar beneden gaan. Dat is 20 minuten later en met de andere toeristen lachen we om de situatie en rijden terug met het hetzelfde trammetje naar Laxey.


In Laxey werd vroeger in de mijnen gewerkt. Vlak bij Laxey staat het grootste waterrad ter wereld, “Lady Isabella” dat aangedreven wordt door een riviertje en gebruikt werd om de mijnen droog te pompen. We zijn er net rond sluitingstijd, en het leuke is dat de kinderen het wiel daarom mogen stoppen. Ze moeten aan een wiel draaien tot die vast zit en na nog enkele wentelingen heen en terug staat het grote waterwiel voor de nacht stil.

We vervolgens onze reis met de Elektrische tram naar Douglas. Echter moest ik eerst even van de schrik bekomen, want ik ben mijn camera kwijt. Ik kan me echter herinneren dat ik de laatste foto heb gemaakt in de tram. Dus eerst maar eens aan de conducteur vragen of ze iets hebben gevonden. Hij doet wat belletjes en in het Hotel boven op de berg is niets gevonden, maar gelukkig wel in het trammetje waarmee we naar Laxey zijn gekomen. Mijn camera ligt nu in Douglas opgeslagen en ik kan hem daar morgenochtend ophalen. Dat is super, zulke eerlijke en hulpvaardige mensen hier.
De trein heeft eigenlijk een hele mooie route langs de kust. We krijgen er echter door het weer maar beperkt iets van mee. We dommelen wat, tot hilariteit van de kinderen. Maar ja, in de trein is het warm met alle mensen en de ramen beslaan helemaal, dus dat werkt wel slaapverwekkend bij ons. In Douglas zien we net de laatste paardentram rijden en de kinderen vinden het prachtig. Dat gaan we morgen dus ook maar doen, maar nu mogen Myrthe een Wouter helpen om het paard naar zijn stal te begeleiden waar hij lekker hooi krijgt en kan uitrusten. De paarden zien er robuust uit, en worden veel gewisseld om het niet te zwaar te maken. Als ze 15 jaar dienst hebben gedaan mogen ze even verderop naar een paardentehuis, waar ze rustig verder kunnen leven en grazen tot ze overlijden. Echt Engels, maar heel diervriendelijk en leuk om te horen.
We lopen dwars door Douglas langs de inmiddels gesloten winkels en pakken een bus terug naar Peel. Dat was een leuke mooie dag, waar we van hebben genoten. We gaan terug naar de boot en eten lekkere warme hutspot. Een maaltijd die bij het klimaat van deze dag past.

Myrthe en Wouter mogen voor het eerst stemmen!
Dinsdag 20 juli is het wat mooier weer. Het regent niet. Vroeg opstaan lukt ons maar niet, want de kinderen hebben in de avonden helemaal geen zin om naar bed te gaan. Ze slapen bijna nog later dan wij. Maar opstaan ho maar! Gelukkig komen ze voor een lekker croissantje wel uit bed en daarna gaan we weer verder met onze verkenning van Isle of Man.
We vinden het hier een beetje op Bermuda lijken, tenminste het is allemaal heel Engels en goed georganiseerd. Niets op aan te merken en de mensen zijn ook erg vriendelijk. We genieten ook enorm van de leuke attracties, zonder dat het nu heel erg toeristisch is. Toch mist het eiland voor ons die enorme aantrekkingskracht van de ruige groene Azoren.
Maar goed, vandaag reizen we eerst met een bus naar Castletown. Daar gaan we naar het “Old House of Keys”. Dit heeft niets met sleutels te maken maar met een oud Engels woord over keuzes. Hiervandaan heeft het parlement van Isle of Man geregeerd en bepaald welke wetten en regels hier gelden. Wij worden meegenomen in de wereld van deze adellijke mannen of rijke landheren, die zichzelf tot parlementsheren hebben benoemd en we leren hoe dit parlement gedurende 150 jaar is veranderd en voor welke keuzes ze stonden. Een bijzondere keuze waar ze voor stonden is het kiesrecht van vrouwen. In Isle of Man had de vrouw als eerste op de wereld kiesrecht, hoewel dat in de praktijk niet eerder tot uitdrukking kwam dan elders in Europa. En een huidige vraag waar Isle of Man voor staat is deelname aan Europese Unie als onafhankelijke staat. Vooralsnog staan ze hier niet positief tegenover; mede omdat ze de bemoeienis van de Engelsen bij hun verkiezingen op Isle of Man ook altijd onwenselijke vonden en vinden.
Na deze verkiezingen gaan we het kasteel Rushen bekijken, wat midden in het centrum van Castletown ligt. Het is al in 1265 gebouwd, toentertijd voor een koning, maar wordt inmiddels voor verschillende doeleinden gebruikt. Zo lezen we over enkele personen die hier opgesloten hebben gezeten in kleine ruimten met nauwelijks licht vanwege “kleine” overtredingen van de wet. Maar het leukst zijn de kamers die zijn ingericht zoals het kasteel ooit door de koning zou zijn gebruikt.

Daarna gaan we naar een Scheepvaartmuseum over “The Peggy”. The Peggy is ‘s werelds oudste zeilschip, inmiddels 225 jaar oud en met ophaalbare kiel, voor toen heel bijzonder. Het schip ligt normaal in het originele boathouse in Castletown. Grappig hoe dit boothuis volledig uit zicht is gebouwd en van buitenaf kan je het zeilschip echt niet zien liggen in het dockhouse. Het schip wordt momenteel gerestaureerd, dus dat zien wij helaas niet, maar het is heel leuk om te lezen hoe het is gebouwd en waar het heeft gevaren, terwijl de kids zich verkleden.

Daarna pakken we de stoomtrein naar Douglas. Daar gaan we nog een stuk met de paardentram, waar Myrthe niet is weg te slaan bij de paarden en ook weet te bedingen dat ze samen met Wouter op de bok naast de bestuurder mag zitten. Bij het eindpunt van de paardentram is het gebouwtje waar mijn camera inderdaad ligt en die ik nu weer terug heb. Terug nemen we ook weer de paardentram, maar dan maken Myrthe en Wouter ruzie op de bok wie waar mag zitten en halen we Wouter maar terug naar achteren. Dan hebben we eigenlijk ook wel weer genoeg gezien en pakken de bus terug naar Peel. We eten een fish en chips (alweer!) en de kids rennen naar de boot en Roelof en ik maken nog een korte wandeling de berg op met uitzicht over Peel. Gelukkig zijn we net voor de regenbui weer binnen.

Zien we nog een reuzenhaai?
We hebben nog een laatste dagje op Island of Man. Voor onze volgende tocht richting Schotland door het North Channel, is het handig om vandaag al te vertrekken. Er staat wind uit het zuidwesten en dat is mooi met de stroom mee als we de tocht door dit kanaal goed plannen. De stroom kan hier heel sterk zijn en als er stroom tegen wind staat kan het ruig zijn; iets wat we dus niet uitzoeken. Komende dagen draait de wind naar het Noorden en dat is voor deze route veel ongunstiger. Helaas dus niet nog een dagje op Island of Man.
We hebben nog tot twee uur in de middag, voordat de brug en de gate van de haven open gaan, dus we kunnen nog best wat ondernemen. We gaan niet meer reizen, maar hebben nog wel zin om het kasteel hier te bekijken en het Mananan Huis. Het Mananan huis is een museum over Isle of Man dat heel interactief is en leuk voor kinderen. Ze leren er veel over de kelten, de Vikingen en het eiland of Man en dat ze in geesten geloven.
Als we vertrekken is het prachtig weer, zon en een prettig windje van schuin achter. We hopen nog de reuzenhaai hier te zien. Deze komt hier veel voor. In het begin vergiste ik me en zei dat het de walvishaai was, maar Wouter wist mij te corrigeren en uitstekend het verschil uit te leggen tussen de walvishaai (de grootste en ongevaarlijke haai, blauw met witte stippen) en de reuzenhaai (grijs tot 10 meter groot, die zijn bek wagenwijd open zet om kril uit het water te filteren en dus ook compleet ongevaarlijk is). Helaas moet het water nog rustiger zijn om dit dier te zien zwemmen met vinnen boven water. Helaas niet gezien dus.

Pitstop
We halen precies het North Channel voordat er tegenstroom komt. Net om het hoekje weten we in het donker bij Lady Bay te ankeren, in het loch richting Stranraer. Toch wel weer spannend om in het donker te ankeren, dat hebben we eigenlijk al een hele tijd niet meer gedaan. Maar we varen tot het 5 meter diep is laten het anker zakken en trekken daarna zo snel mogelijk een flesje wijn open voor een slaapmutsje!!!

Het is toch lekkerder slapen zo’n nacht voor anker in plaats van door te varen. In de ochtend worden we echter wel weer wakker geschommeld, want er varen ferry’s vlak langs en hun golven laten ons wiebelen.
Mooi tijd om het ankertje weer op te halen. Het is prachtig weer met een zonnetje en er staat een mooie zuidwesterwind. Die kan ons mooi door de Firth of Clyde heen blazen. We zien op 13 mijl al de granieten piek van Ailsa Craig liggen. Een enorme berg die de entree van de Firth of Clyde vormt en een vogelparadijs is. 30.000 vogels zouden er zitten en nestelen. Als we dichterbij komen zien we die mooie Jan van genten in groepjes vissen. Ze vliegen samen op net als dolfijnen, precies achter elkaar helemaal in lijn en laten zich dan uit de lucht vallen met een plons in het water, om iets op te duiken. We waren gewaarschuwd dat we het eiland op afstand zouden kunnen ruiken, maar we ruiken niets. Misschien waait het daarvoor te hard, want we blazen met een 5 Bft van schuin achteren met enorme snelheid over de plas.

Wouter gaat ervandoor op Bute!
We hadden van te voren niet echt een plan waar we naar toe zouden gaan. Er waren meerdere opties en we wisten natuurlijk niet hoe ver we zouden komen. Maar de wind is zo goed dat we lekker doorvaren langs de hoge bergen op het eiland Arran. Daarna besluiten we om de route om het eiland Bute mee te pakken. Dat is leuk want dan varen we een kleinere doorgang in en varen daarna tussen de groene heuvels en bergen in de richting van het haventje Rothesay. Daar aangekomen adviseert de havenmeester ons om naar de binnenhaven te gaan achter de brug. We zijn verbaasd, want we lezen in de Reeds (de zeilersbijbel) dat deze binnenhaven echt heel klein is en dat er nauwelijks manoeuvreer ruimte is. Maar goed een schip voor ons gaat ook en wij volgen onder de brug door en weten een mooi plekje te vinden. Het is een grappige, kleine binnenkom en in het zonnetje gaan Roelof en ik nog even op pad om het dorpje te bekijken. Het is gezellig, leuke sfeer, maar het lijkt wat vervallen. Zeker nu we net van het goed georganiseerde en alles tot in de puntjes op orde hebbende Isle of Mann komen valt dat wel op.

We eten lekker op de boot. Maar Wouter krijgt eerst nog een boze bui, pakt zijn tas in (T-shirt voor als het gaat regenen, i-pad voor als hij zich verveelt en een katapult voor het geval dat) en loopt weg. Hij loopt op blote voeten en kijkt niet meer om. Natuurlijk volg ik hem, ik kan toch niet zomaar een boos mannetje in het ons onbekende Schotland zomaar weg laten lopen. Maar ik loop aan de overkant, want ik ben eigenlijk wel benieuwd wat hij van plan is en ik wil hem eigenlijk zelf rustig tot bezinning laten komen. Hij wandelt een heel stuk langs de kade op zijn blote voeten, ziet ook nog de prachtige stoomboot vertrekken en langsvaren en draait zich dan ineens weer om en loopt terug. Hij vindt het mooi geweest. Ik kom later aan dan Wouter bij de boot en dan vraagt ie doodleuk: Was je ongerust??? Ja natuurlijk idioot!!! Maar hij heeft toch niet in de gaten dat ik hem ben gevolgd en vertelt alweer honderduit wat hij heeft gezien op zijn wandeling.

De volgende dag vervolgen we in de ochtend onze route om het eiland Bute heen. Er is zuidwestenwind voorspeld van 5 Bft, maar je moet hier lokaal gewoon kijken hoe de wind staat, want hij waait door alle kanaaltjes en doorgangetjes vanuit een hele andere hoek dan voorspeld en het is absoluut minder omdat het hier heel beschut is. Het is echt een prachtige route en we hebben afwisselend zon en dan weer een klein buitje. We zien zelfs op afstand nog enkele dolfijnen en komen aan het einde van de middag aan bij het Crinan Kanaal. Zo zijn we mooi weer 130 mijl naar het Noorden opgeschoten.
We kunnen nog met de laatste schutting het Crinan kanaal in en liggen daar mooi beschut in een kommetje. Benieuwd naar wat het Kanaal ons de komende dagen te bieden heeft. In ieder geval is er een douche om over naar huis te schrijven, een goede straal en lekker warm in te stellen zoals je zelf wil. Dat is lang geleden dat ik zo lekker heb gedouched.

Vandaag, 19 juli 2015, zijn we precies een jaar geleden vertrokken uit Scheveningen en nu dus 365 dagen onderweg. Wel even een speciaal moment voor een feestje en momentje van bezinning. We zijn allemaal nog niet eerder zo ontzettend lang van huis geweest buiten Nederland. We hebben inmiddels een droom waargemaakt en zoveel bijzondere en mooie belevenissen gehad. We hebben zoveel gezien dat we de foto’s nodig hebben om ons alles te herinneren. Maar wat zijn wij dankbaar voor dit fantastische jaar!

We hebben veel geleerd onderweg
Zoals het gebruik van de Genaker en Spinaker, het interpreteren van weer- en windberichten, het navigeren met stroom en getij maar ook het onderhouden van het schip zoals luisteren naar rare geluidjes en roest verwijderen, voorkomen van schurende vallen en zeilen, maar ook hoe de mast vast zit, hoe strak de verstaging moet staan tot en met de motor en de watermaker.

Relaxen
Wat met name verfrissend is, is dat we nu op andere manieren tegen dingen aan kijken, dan we gewend waren vanuit onze leefstijl in Nederland (deadlines, agenda, geschiedenis, natuur, sociale contacten, enz.). Dat leer je wel tussen andere culturen. Het altijd maar meer, meer, meer willen in minder tijd stond echt in schril contrast met wat we in Suriname en de Carib aantroffen; “Hoe gaat het? Relaxed!!!!”
Ook de kinderen hebben ervaren dat ze nauwelijks met hun meegenomen speelgoed spelen en dat de stokken uit een bos of de schelpen op een strand of de omgeving en natuur afdoende kunnen zijn. Het is fijn om met een overzichtelijke hoeveelheid materialen en spullen te leven en dat vooral niet uit te breiden. Nu weer in Westerse landen merken we dat de welvaart en hoeveelheid winkels, goederen en alle weelde aan groenten en fruit en nog grotere TV’s, die te verkrijgen zijn, ons overvallen en een enorme luxe zijn. Wij zijn zonder al onze luxe spullen vertrokken uit Nederland en hebben ze werkelijk geen seconde gemist en vragen ons af of we ze straks wel weer gaan gebruiken.
Ook de trots die andere culturen hebben op hun eigen (ei)land (zonder verwaandheid) en de hartelijkheid, hulpvaardigheid en openheid naar vreemden, zonder eigen gewin, is werkelijk iets waar we nog heel veel van kunnen leren. In dit opzicht waren de Azoren het toppunt. Maar zo vrolijk als de mensen op Sal waren met zo ontzettend weinig was indrukwekkend.

Activiteiten voorouders
Onze Nederlandse geschiedenis hebben we beter leren begrijpen, we hebben meer opgestoken over de slavernij en wat onze voorouders (ondernemend en reislustig) hebben ingepikt, aangericht, of ontwikkeld. We hebben nooit geweten dat de hoogste berg van Nederland op Saba ligt en dat Frankrijk aan Nederland grenst (St. Maarten) of wat de rol van Suriname is geweest in de tweede wereld oorlog (bauxiet oorlog). En wat zijn we blij dat we onze kinderen op deze manier uitgebreid hebben kunnen onderrichten in geschiedenis. En verbaasd waren we om te zien hoe de Chinezen overal in alle landen zeer georganiseerd hun eigen ‘Blokker’ hebben, met name in landen die rijk zijn aan grondstoffen.

Ook in sociaal opzicht hebben we nieuwe ervaringen.Samen leven op een relatief kleine ruimte dicht op elkaars lip vergt ook wel iets. Hoe goed we elkaar ook al kenden, we kennen elkaar nu nog beter. We kunnen beter met elkaar overweg dan voorheen, ruzies zijn minder, Wouter heeft zijn woede-aanvallen beter onder controle, de kinderen weten exact hoe ze met spanningen bij ons kunnen omgaan en hebben ons af en toe net zo’n spiegel voorgehouden over ons gedrag als wij hen!
Het zelfvertrouwen van de kinderen is toegenomen en ze durven meer dan voorheen, met name in contact zoeken met anderen en spreken van andere talen. Ook al vechten ze af en toe wel eens, ze hebben ontzettend veel lol samen en weten precies wat ze aan elkaar hebben en hoe ze samen leuke dingen kunnen doen; ook al zit je opgesloten op een schip. We hopen dat de band die Myrthe en Wouter dit jaar hebben gekregen ook later zal blijven.
Door het schoolwerk afgelopen jaar hebben wij veel meer inzicht in hoe onze kinderen in elkaar zitten, hoe ze leren en wat ze kunnen. Maar evengoed hebben we enorm respect voor leerkrachten op school en geven het stokje heel graag weer over en blijven verder alleen in de rol van ouder.
Maar wat ook zo ontzettend leuk is, zijn de in korte tijd intensieve contacten met andere vertrekkers, die we tegenkomen. De spontane BBQ’s en steigerborrels, gezelligheid, hulp en steun die we onderweg aan elkaar geven is hartverwarmend.
En wat we eigenlijk al wisten, maar met deze reis is bevestigd; wij houden van samen avonturen beleven en hopen dat onze toekomst ook nog enkele in petto heeft.

We hebben genoten van de natuur onderweg.
We zijn onder de indruk van alle bezoek en contact die dolfijnen, walvissen, Noordse Pijlstormvogels, schildpadden, papegaaiduikers, Jan van Genten, de onderwaterwereld en vissen ons hebben gebracht of de geweldige pracht in het tropisch regenwoud in Suriname. De prachtige fauna en vele kleuren groen op La Gomera. En de kinderen hebben ook gezien wat een enorme invloed wij mensen hebben op het leven van deze dieren en planten. Dat sommige dieren of planten echt in gevaar zijn en niet veel meer voorkomen heeft ze wel geraakt. En te zien hoeveel zwerfvuil en plastic er overal ligt op het strand, op straat en ook in het water is iets waar we niet trots op zijn. Wel waren we er trots op dat we zelfvoorzienend kunnen zijn qua stroom en water en heel zuinig kunnen leven. Maar dat neemt niet weg dat een lekkere douche in eigen huis straks wel weer zeer wordt gewaardeerd.

De gevaren en risico’s op zee hebben we nooit uit het oog verloren. We varen heel conservatief met soms relatief weinig zeil en hebben eigenlijk weinig gevaren met wind boven 20-25 knopen (5-6 Bft). Wel giert de adrenaline nog steeds door mijn aderen, elke keer als we ergens vertrekken, gewoon van spanning wat we onderweg over ons heen zullen krijgen. En gelukkig heeft Jaap ons bij elke oversteek vanuit Nederland ondersteund met weeranalyses over grotere gebieden dan wij zelf onderweg konden binnenhalen op de lap-top. Helaas zijn we meermalen geschrokken van wat anderen onderweg is overkomen en zijn daardoor nog meer op onze hoede. Om de Franse zesjarige levenslustige Ines treuren we nog steeds, het is zo ontzettend naar en onwerkelijk dat zij er niet meer is en we hopen dat Sophie, Claude en Hugo van de catamaran Rêves D’O na hun afschuwelijke ervaring op zee en het verlies van hun kind en zus weer een weg vinden om verder te gaan.

Door deze reis zien we ook helder wat we missen uit Nederland. Met name het contact met familie, buren, vrienden, collega’s en klasgenoten is zo ver over zee best lastig om goed te onderhouden. Het digitaal contact voelt toch echt anders dan een werkelijke knuffel of werkelijk er voor elkaar zijn op bepaalde momenten. We vinden het altijd leuk om onze verhalen op te schrijven en waarderen de leuke reacties die we krijgen. Daar genieten we van en danken we iedereen voor. Heerlijk was het om in Suriname samen met Howard te zijn en recent in Cork met Ellen en Herbert. Maar we zien er heel erg naar uit om iedereen weer live te spreken.

We krijgen nu al wel eens vragen over wat we nu het mooiste vonden onderweg. Maar dat is bijna niet te zeggen. Het is juist de diversiteit van de verschillende landen, die zo’n reis zo leuk maken. De mooie belevingen van de natuur hebben ons meermalen sprakeloos gekregen of juist kakelend enthousiast. Maar het samenzijn met het gezin was het grootste doel. Ik heb intens genoten van de spraakwatervallen die de kinderen af en toe hebben en me verbaasd over hoe groot ze al zijn geworden en de slappe lach gekregen als zij dat ook hebben of als ze proberen om Roelof de baas te worden in een gevecht. En in Roelof heb ik een schipper ontdekt waar ik grenzeloos op kan vertrouwen.

Maar we boffen, we krijgen nog 4 bonusweken en kunnen Ierland en Schotland nog ontdekken en kennis maken met het monster van Loch Ness.
En dat na inmiddels 25 landen op 4 continenten, 46 eilanden, meer dan 12.000 Zeemijlen, 9 lange oversteken (tussen 400-1800 NM), 15 verschillende logeetjes aan boord en totaal 153 vaardagen!! En dat allemaal met onze White Witch in blue. We zijn best een beetje trots en tevreden dat dat allemaal is gelukt!

Een relatief kleine oversteek (4 dagen), maar wat hebben we een zin om aan te komen en Ellen en Herbert zaterdag te treffen.
We moeten nog 65 mijl, de laatste loodjes. We gaan in het centrum van Cork liggen, dus we moeten nog aansluitend 15 mijl de rivier opvaren. Afhankelijk van hoe laat we morgen bij de ingang van de rivier zijn kunnen we nog doorvaren of moeten we even op het tij wachten.

We hebben momenteel de wind in de rug en proberen de boot zo stabiel mogelijk te laten varen. Met de Genaker lukt dat het beste, maar af en toe staat er 15 knopen wind, dus dat is wat veel voor zo’n groot zeil. Dus die hebben we voor de nacht weer weggehaald en alles op twee oren gezet. Maar er staat een kort klein golfje swell, wat de boot doet slingeren en de zeilen klapperen.

Myrthe en Wouter lezen (boekje Pistolen Nellie, wat een titel, echt iets voor Wouter) en spelen met lego. En Wouter maakt vooral plannen om Lasse van het Duitse schip Anne echt weer op te gaan zoeken, misschien in de herfstvakantie.
In de tussentijd zitten wij al na te denken over het vervolg van onze planning en route voor de laatste 5 weken. Het is best een ommetje wat we nog gaan maken door Schotland (monster van Loch Ness opzoeken). Daarom vroegen we de kinderen of ze het heel erg zouden vinden als we iets later terug zijn in NL dan 15 augustus. Nou zeg, we kregen de wind van voren (beetje jammer tegenwind). Dus we puzzelen verder waar we langere afstanden kunnen afleggen en wat een goede selectie is van stops onderweg. Maar ja planning zegt niets, dat weten we inmiddels. De wind zal ons waaien waar die heen wil.

Positie: 9 juli 21:45 uur UTC 50-50N en 08-18W. Cork is nog ca 55 mijl.

We hebben nog steeds een aan de windse koers. We proberen pal Noord te varen recht op Cork af. De golven zijn lager geworden (nog iets van een meter). Helaas is nu ook de wind aan het afnemen en zakt onder de 10 knopen (< 3 Bft). De motor staat er dus ook bij, zodat we wel snelheid blijven houden. Dit heeft allemaal te maken met een klein hoge drukgebiedje wat donderdag passeert. Daarna krijgen we een lekker windje in de rug.
Momenteel varen we ongeveer ter hoogte (50 graden noorderbreedte) van de Scillies ( de afstand naar de Scillies is 70 mijl)

Het is best druk op zee. We moeten continu de plotter in de gaten houden. Dan draait er weer ergens een vissertje rond of komt er weer een grote tanker aan. Meerdere malen hebben we zo’n grote tanker toch even op de marifoon opgeroepen, om te checken wat hun intenties zijn en of ze ons wel zien. Gelukkig zien ze ons allemaal en passen steeds hun koers aan.
Maar ik snap nu veel beter wat ik in de voorbereidingen van andere vertrekkers hoorde. Hier bij Europa vraagt het zeilen meer alertheid omdat het druk is en het weer zo veranderlijk. Dat ondervinden we nu in de praktijk. Ook grappig om te bemerken dat we nu met al die oversteken en mijlen achter ons, toch een soort ervaring hebben opgebouwd en dat je daardoor situaties kan vergelijken.

Positie: 08:45 uur UTC 49-41N en 08-13W. Cork is nog ca 120 mijl.

Zohee, dat was even een nacht. Er zit een depressie in de Keltische zee die nu 8 Bft heeft en wij zitten in het staartje ervan. We hebben de wind schuin van voren en de golven dus ook. Tot 24 knopen wind hebben we gehad (6 Bft). Het was echt een lompe zee. Er kwam veel water over het dek en er hangen nu allemaal lapjes om de lekjes bij de ramen op te vangen. Ook komt er af en toe een golf van voren zo onder de buiskap door rollen; en ja als we dan het luikje niet dicht hebben geschoven komt die dus binnen. Beetje slordig wellicht, maar af en toe moeten we dus even dweilen. Verder alles prima. De wind is nu overdag afgenomen tot 15 knopen. Het heftigste is er dus wel vanaf.

Roelof heeft mijn wacht voor de helft overgenomen. “Dit is niet echt je ding” zei hij. Ik heb dus mogen ‘slapen’ tot 4.00 uur. Echt lief.

De windgenerator (Superwind) doet het super en houdt in zijn eentje de accu helemaal vol. De zonnecellen hebben in het dikke wolkendek geen functie. Maar weet je wat nou echt afzien is? Ik zit nu ook overdag buiten met zeilkleding aan en ik heb in de nacht weer koude voeten (sinds een jaar). En Roelof draait wacht als ik slaap, dus ze worden maar niet warm. Echt afzien!!!!!

Gelukkig komt Cork snel dichterbij (we varen ongeveer ter hoogte van Brest pal naar het Noorden; Brest ligt op 150 mijl afstand). We zijn over de helft en Cork is nog maar 200 zeemijl verwijdert van ons.
De Noordse Pijlstormvogel wordt nu vergezeld door de Jan van Gent. Beiden zien we graag! En er zijn weer dolle spongen van dolfijnen.
We gaan zo dadelijk echt de Atlantische Oceaan verlaten en het Engelse Kanaal langs en dan de Keltische zee in. De afgelopen 40 mijlen nam de diepte af van 3000 meter naar ca. 170 meter, het Continentaal plat. Is weer even wennen dat we midden op zee toch de dieptemeter kunnen aflezen.

School hebben we onderweg, ondanks goede intenties, toch maar even afgeblazen. De kinderen lezen wel. Maar met de deining van afgelopen dagen voelen we ons soms wel katterig en is schrijven helemaal geen optie. Ik ben allang blij als het weer lukt om een goede maaltijd te maken, zodat we niet alleen droge cream crackertjes hoeven te eten… Gelukkig na de hutspot gisteren en een gebakken eitje vandaag is iedereen tevreden!

Positie 8 juli 16:00 uur UTC 48-17N en 08-33W, nog ca 200 mijl naar Cork.

Het gaat goed, nog steeds bestemming Cork!!!

Gisteren hadden we prachtig zonnig weer. We hebben een stuk moeten motoren en daarna hadden we de wind ruim van achteren. Echter afgelopen nacht begon het plotseling uit een andere hoek te waaien, halve wind. Dat vaart wel snel. Het was zwaar bewolkt en miezerde en hoorde waarschijnlijk bij het koufront van een depressie die voor ons ligt en naar het Noord Oosten trekt. Tegelijkertijd voeren we door een enorm druk gebied van vrachtschepen, die van Brest richting Coruna varen of andersom. Het is een heel konvooi, maar ze gaven ons allemaal keurig voorrang, want dat hebben wij als kleinste zeilscheepje ertussen. Best gek om die enorme tankers koers te zien wijzigen om ons te laten passeren.
Inmiddels is het weer mooi weer, neemt de golfslag ietsje toe en varen we de depressie een beetje achterop met een aan de windse koers. We hebben nu 15 knopen wind (ca. 4 Bft), maar dat zal dus nog ietsje meer worden. Daarom hebben we net de kotterstag geplaatst met een Genua-4 erop. Dat is een kleinere fok. We zijn dus klaar voor wat meer wind.
Komende dag en nacht zullen we aan de wind moeten blijven varen. Is wel wat lastiger, want dan varen we een beetje scheef.

Tot gisteravond laat hebben we contact kunnen houden op de marifoon met het Duitse schip Anne. Zij zijn op weg naar Cherbourg en volgen vooralsnog eenzelfde koers. Op het SSB netje hebben we de Ojala en de Selkie (uit Ierland) gehoord. Is gezellig zo onderweg.

Myrthe en Wouter hebben in de tussentijd hun Donald Duckjes van hun achterneef Jan herontdekt. Die hebben ze in Suriname ontvangen met de post, een doos vol. Maar de verhalen zijn kennelijk prima voor een tweede ronde. Ze worden achter elkaar verslonden.

Positie 12.00 uur UTC: 45-29N en 08-44W
We varen pal naar het Noorden, Cork is nog 375 mijl.

We zijn weer vertrokken. En je raadt het al: wederom bestemming Cork!!!! We laten ons doel ook niet zomaar varen! Dus we hebben 4 dagen voor de boeg met in totaal 500 zeemijl. Leuk is dat de Ojala ook weer op het water is en wij varen op de een of andere manier ook altijd als de Ojala vaart, dus dat is mooi als dat nu ook weer lukt. Vanavond eens kijken of we ze op het SSB netje kunnen horen.

Afgelopen dagen zijn we heerlijk bijgekomen met de nodige ijsjes en heerlijke tapas. We lagen in de oude haven midden in het centrum van La Coruna. Vorig jaar waren we hier ook aan het begin van onze reis. Toen werd er rond deze haven gebouwd en was het heel lawaaiig. Ze zijn nu nog steeds bezig, maar een stuk verderop, want ze maken een prachtige boulevard met auto’s onder de grond (vast een Europese subsidie, maar deze is goed besteed). We lagen samen in de haven met de Anne en de Namstee met wie weook samen uit Terceira waren vertrokken. Gezellig, ook voor Myrthe en Wouter, die ontzettend veel met Neele (bijna 9), Lasse (11) en Torge (6) van de Anne hebben gespeeld. Zodra de Namastee ook veilig binnen kwam varen in de haven deden ook Hannah, Emma en Frieda mee. Voor de haven is een enorm plein en Wouter heeft van Lasse (van de Anne) leren skateboarden op het skateboard van Lasse. Het is duidelijk dat Wouter zijn eigen skateboard, dat we in de Kaapverden hebben gekocht, niet zo goed is. Het gaat alleen vooruit of achteruit, maar bochten maken doet ie niet. Het is echt leuk om te zien dat Wouter na een paar dagen oefenen zijn evenwicht mooi bewaart en prachtige bochten maakt op het skateboard van Lasse.

Zaterdag hebben we samen met de andere Nederlandse en Duitse schepen een steigerborrel gehouden, dat is echt bijzonder van deze reis, de onverwachte korte maar intense contacten die je hebt met anderen. Heel erg gezellig. Zondag zijn we met zijn allen naar een museum gegaan in het centrum, waar van alles werd uitgelegd over het menselijk lichaam. Enkele bijzondere onderdelen: De langste man van 2 meter 71 uit 1918 stond er in ware grootte als een etalagepop. Toch wel indrukwekkend hoog hoor, zelfs naast Roelof. Er was een film van de geboorte van een kind, waar de kids zich allemaal aan vergaapten en vroegen of het bij hun ook zo ging. En er was een buis met een balletje, wat je door concentratie van de ene kant naar de andere kant kon bewegen in een soort wedstrijd tegen iemand anders. Het zou werken op alpha en theta straling gemeten op je voorhoofd. Erg geestig, vooral als je nog zo je best doet om te concentreren, maar er gebeurt niets, terwijl een kind tegenover je zit en het balletje zo laat rollen. We hebben ook een leuke foto van de hele groep. Die zal ik later toevoegen. De volwassenen vallen werkelijk in het niets tussen al die kids. Uiteraard gevolgd door ook weer een slaapfeest over en weer.

Kortom een gezellige tijd die we nu weer achter ons laten. Maar we hebben ook weer ontzettend veel zin in Cork en vooral in een weerzien, na een jaar reizen, met onze beste vrienden Ellen en Herbert.

Op 40 mijl voor ons ligt La Coruna. Hier komen we nu voor de derde keer. Eerst een keer een kano-vakantie gehouden, daarna op de heenreis aangedaan en nu weer op de terugreis. En het lukt maar niet om hier zeilend aan te komen. We hebben vandaag nog wel gezeild, maar nu is het over. Er staat zelfs tegenwind, dus de pruttel draait weer. We zijn benieuwd, we gaan in de haven in de stad liggen, dat is anders dan de vorige keer. En wie weet zien we wel iemand van de nieuwe lichting vertrekkers 2015 uit Nederland, dat zou zomaar kunnen rond dit tijdstip.

Het is natuurlijk wel weer Spanje, dus lange siesta’s waarbij winkels gesloten zijn en in het weekend alles dicht. Morgen op vrijdag moeten we dus aan de bak, voor het geval we zondag misschien weer kunnen vertrekken. Het rolreefsysteem van de fok loopt stroef, dus dat kunnen we wellicht oplossen. We hebben nog kaarten van Schotland en Ierland nodig en vandaag had ik mijn gastankje leeggekookt, dus die mag weer gevuld. En de kids gaan hun officiele schoolgedeelte afronden. Ze hebben weer hard gewerkt onderweg. En wat een respect hebben we voor Myrthe. Alle spellingsregels van afgelopen jaar hebben we herhaald en nogmaals geoefend. Wat een doorzetter is ze, morgen gaat ze de dictees maken en ze zegt: “Mam, nu kan ik het echt wel hoor!” Ik geloof haar, morgen gaat ze een voldoende halen.

Coruna, here we come!
Het ligt nu prachtig net na zonsondergang in een mistige waas, het glooiende landschap. Heel mooi. Onze positie op 03/07 om 21:00 UTC is 43-22N 08-52W,

Sinds gisterochtend (woensdag 1 juli) hebben we de motor aan. We proberen steeds om te motorzeilen, maar dat lukt maar niet. De genaker hangt slap naar benden en de zeilen blijven op de trage deining te veel klapperen.

Myrthe en Wouter moeten geloof ik weer even rennen aan land. In de app minecraft bouwen ze in elkaars werelden, maar maken ze ruzie bij het minste of geringste. Beetje te moe. En vervolgens krijgen ze samen de slappe lach en klieren van voor tot achter door de boot net zolang totdat wij er helemaal dol van worden en ze uit elkaar halen. Dan zijn ze weer super lief en willen ze beiden voor ons koken en maken de bedden op bij wijze van verrassing. En als ik dan wil gaan slapen (voordat ik om 02.00 uur de wacht overneem), kletsen ze me de oren van het hoofd over wat ze straks weer thuis allemaal willen doen. Wouter wil direct naar Bas en wil een club oprichten en voor de club een hut bouwen onder zijn hoogslaper met een deur die op slot kan. En Myrthe wil haar kamer opnieuw inrichten met een knusse leesplek onder haar hoogslaper en een soort kaptafel met wat opmaakspullen of iets dergelijks. Wat een idee allemaal zeg.

Maar we hebben nog 6 weken voordat we thuis zijn. Dus eerst maar eens even Coruna aanlopen en kijken waar de wind ons daarna heen brengt. Het wordt al lekker druk om ons heen na middernacht, want we gaan in de ochtend een TSS (verkeers scheidings stelsel, soort snelweg voor schepen) oversteken. Daarna moeten we nog een stuk langs de kust varen naar Coruna.

Onze positie op 02/07 om 09:00 UTC is 43-08N 10-31W,
Coruna is nog 96 mijl.

Afgelopen dag is tijdens de regenbui ook het front overgekomen. Een soort nawee van de storm die ten westen van ons is gepasseerd. In dat front zat ook nog even wind, gemiddeld zo’n 20-24 knopen met enkele keren vlagen van 27 knopen (6 Bft). En we hadden ook nog een hoge lange deining van de storm (ca 3 meter). Maar ongelofelijk wat liepen we daar lekker op. Roelof heeft zelfs gezien dat we heel even de 11,3 knopen hebben aangetikt in een surf. Whow, zo’n snelheid hebben we voor het laatst gehad in een squall vlak voor Suriname. Maakt me echt trots op onze White Witch in blue, ze vaart zo super!

Het front is weer weg, we genieten weer van zon en volle maan. Alle regenkleding is weer droog en de condens uit de douche/drooghok is ook weg geventileerd. We lopen nu alleen geen 6 knopen meer, want de wind neemt langzaam af. Maar we trimmen de zeilen optimaal om gemiddeld 5 knopen te blijven lopen en de volgende depressie voor te blijven. De kogel is inmiddels door de kerk en we gaan dus gewoon naar La Coruna. We vinden het mooi geweest, want dan zitten er weer 900 mijlen op. We willen even rustig naar het weer kijken vanaf de kade en zien of er nog een mooi weergat naar het noorden komt, zonder dat al die depressies in Gale-warnings of zelfs stormen overgaan. Het is fijn dat we tot op heden alles ruim kunnen ontwijken, maar het geeft een wat minder relaxed gevoel.

School aan boord was vandaag erg leuk. Wouter had in zijn taal een opdracht zitten om een verhaal te schrijven van ca 6 zinnen. Het begin van elke zin stond vast (Er was eens – Die/dat – Opeens – Toen – En zo). Maar we deden het met zijn drie en gaven na elke zin ons papiertje door. Je mocht niet kijken wat de vorige persoon had opgeschreven en schreef gewoon je eigen verhaaltje door. Maar zo ontstaan natuurlijk idiote teksten en we hebben dan ook vreselijk veel lol gehad.

Onze positie op 01/07 om 09:00 UTC is 42-53N 13-24W, koers 85 graden. Het is nog 250 mijl naar La Coruna.