Vandaag en afgelopen nacht was het choppy. Zo zijn we het maar gaan noemen.
We hebben een lekker windje in de rug en ook de golven komen recht van achteren. Maar de golven doen een beetje gek; er zit weinig lange oceaandeining in, de golven zijn kort en relatief hoog, choppy. Op de top breken de golven en dan heeft onze White Witch in blue moeite om koers te houden. Dus dan schuiven we een golf af en schommelt de boot echt alle kanten op. Vandaag dus maar zelf gestuurd, hebben we ook wat te doen.

Als je wilt gaan slapen kan je dan ook maar het beste dwars in bed gaan liggen, want je rolt anders van de ene naar de andere kant. Tot op heden varen we droog, er komt geen golf over dek, ook al kijken ze wel nieuwsgierig onze kuip binnen. Behalve natuurlijk toen ik net even lekker achter het roer stond. Hopla, kletst er zo een van achteren tegen mijn billen. Nou ja! Maar nu wordt het langzaam rustiger, en de stuurautomaat doet weer netjes zijn werk, dat is wel zo lekker tijdens de nacht.

Wouter vraagt elke dag een paar keer of we er al zijn. Helaas is dat niet zo. Maar wij vinden dat we het niet slecht doen. Na 5 dagen zitten we reeds op 1/3 van de totale afstand (650 mijlen afgelegd). En het was vandaag weer maandag dus de schoolweek is weer begonnen. Erg handig, anders verveelt Wouter zich maar!!!

Afgelopen nacht hadden we een meeuw op het dek zitten. Mooi dier. Maar hij vond het toch een beetje griezelig toen wij op dek iets aan de zeilen gingen doen. Dus is hij weer door gevlogen. Ook zien we dagelijks regelmatig zwarte meeuwtjes, slank en rank, die over de golven heen vliegen. Ongelofelijk zo ver uit de kust, ze zullen wel een visje vangen onderweg, maar zouden ze ook zonder zoet water kunnen?

Onze positie is op 20:40 UTC 13-03.0’N 35-55.4’W

Roelof ligt lekker te slapen en ons schip stuurt zelf relaxed de goede kant op. Mooi tijdstip om tijdens mijn wacht (midden in de nacht) dus even een blog-update te doen.

We gaan niet hard, maar we zeilen met wisselend 9-15 knopen wind (2-3 Bft). We sleutelen steeds aan de zeilvoering, om maximaal snelheid of comfort te houden (weinig wind/ deining / zigzagkoers). We hebben in 2 dagen ongeveer 260 NM afgelegd. Nog 1640 NM te gaan. Mogelijk gaat komend weekend de echte passaat goed staan. Op het SSB-netje hebben we 2x per dag contact met andere schepen die onderweg zijn. Het is ongelofelijk over welke afstanden je bekende stemmen kan horen, alsof ze naast je staan. Heerlijk!

Hoogtepuntjes:
– Wouter en Myrthe hadden hun school al om elf uur klaar.
– Roelof schrok zich gisternacht een ongeluk toen hij bij de mast bezig was. Er fladderde een vogeltje tussen zijn benen door hij was er bijna op gaan staan. Het leek wel een zwaluw-achtige, maar dan veel groter. Was even aan het uitrusten, zo ver uit de kust!
– En we hebben een ander schip gezien. Ja, we zijn hier echt niet alleen op deze grote plas. Een visser was echt in beeld.
– Van de plastic soep zien we niets; wel lagen er ineens 2 rare (voet)ballen in het water. Meetstationnetje of verloren lading?????
– Reddingsactie van op het droge liggende vliegende vissen lukt beperkt! Als het lukt de wild spartelende graten weer overboord te zetten heb je echt zulke stinkende vingers. Dan smaakt geen koekje meer en leer je het neuspeuteren ook volledig af. Misschien handig om hier eens hulp bij te vragen van Myrthe en Wouter.
– De kinderen hebben ieder een kalender in hun kooi hangen. Ze strepen de dagen af die we hebben gevaren. En ze schrijven er de bijzondere dingen in. Zo zien ze precies wanneer pappa jarig is en of we kerst onderweg gaan vieren of heel misschien in Suriname!!!
Maar het leukste is als ze een dag eraf kunnen strepen, want ze hebben zelf bedacht dat je dan een koekje mag eten!
– De avondmaaltijd was weer eens goed geslaagd, volgens recept uit “Koksmaat, recepten voor aan boord”. Aardappelblokjes met prei, bouillon, komkommer, tomaat en rookworst; allemaal samen in 1 pannetje gekookt. We hebben nog net niet het pannetje leeg gelikt, maar alles is schoon op!

Onze positie op zaterdag 04:13 UTC is 15-41.7’N 30-22.2’W

Bij het wegvaren uit Mindelo kregen we van zowel de Volonté als de Puff een cadeautje mee wat we onderweg open mochten maken, bedankt!. De snoepjes hadden de kinderen snel ontdekt en Myrthe heeft het puzzelboekje van Geronimo Stilton niet meer losgelaten. En we hebben zelfs ook nog van die lekkere unox hamburgers meegekregen. Eigenlijk wilden de kinderen die gisteren al eten, maar misschien zijn die juist wel heel erg lekker op kerstavond????
En nog tijdschriften en nog meer lekkers van de Puff, super. En als je dan het briefje van de Volonté erbij leest dan schiet je echt vol.
Kortom ik voelde me leeg na het vertrek. Gewoon omdat je al die lieve mede vertrekkers verlaat.

Vandaag overdag lopen we als een tierelier (ruim 7 knopen). Het lijkt wel alsof we het ritme direct weer te pakken hebben en we hebben de golven en de wind gewoon allebei mee staan. Het is echt een opluchting dat het zo lekker loopt. De dolfijnen met roze buik maken dubbele flik flaks om ons heen en ook het zonnetje is gaan schijnen. Op de SSB-radio kunnen we alle andere boten die onderweg zijn uitstekend horen. Het is genieten en ik gun iedereen een oversteek zoals deze.

Helaas valt de wind ‘s middags weg, en dat stond niet in de grib files. Dat is jammer, we motoren een paar uur en proberen nu zo goed als het gaat nog te zeilen maar het gaat nu wel langzaam. Hopen maar dat die wind uit de gribfiles hier snel naar toe komt…

Positie op donderdag 23:58 UTC 16-12.9’N 28-09.4’W

We liggen voor anker bij het eiland Sao Nicolau. En ik ben weer blij dat we er zijn.

We hadden op zich een prima oversteek gedurende de nacht (schip doet alles uitstekend en vaart ons keurig droog zonder problemen overal heen; dus ik mag helemaal niet klagen). Maar ik werd helemaal gek van het geschommel. En wat mij anders nooit overkomt gebeurde, ik kon er echt niet bij in slaap komen. Gelukkig was het maar 1 nacht en geen oversteek van 3 weken!!!!

Nu liggen we bij Sao Nicolau. Tegenover ons liggen enorme klippen en de wind suist eroverheen en geeft af en toe valwinden op het water. We draaien daardoor alle kanten op, maar ons anker houdt prima en we schommelen niet. Er liggen nog 2 andere, voor ons onbekende,Nederlanders hier, een cat en een zeiljacht.
Roelof regelt direct onze bootregistratie bij de politie en wij gaan aan het schoolwerk beginnen. De nacht heeft ons aardig opgebroken. Dus ik doe nog een tukje. Myrthe maakt er slim gebruik van en vraagt terwijl ik slaap of het schoolwerk nu klaar is. Ik schijn ja te hebben gezegd. Ik weet het alleen niet meer. Maar als school dan toch klaar is gaan we gauw Sao Nicolau bekijken.

In de plaats Tarrafal waar we liggen is direct in de haven een leuk restaurant met een Hollandse eigenaar. Hij heeft jaren in Rotterdam gewoond en is nu 7 maanden met dit restaurant bezig. Ontzettend aardige man, waar we vast en zeker nog gaan eten.

We lopen een paar rondjes door de straten om een beetje een beeld te krijgen van Tarrafal. En dan komt er een busje langs dat naar Ribeira Brava gaat, de hoofdstad. We kruipen erin, niet wetende dat het op 23 km afstand ligt en wel een uur rijden is. Leuk is dat we zo direct veel van het eiland zien. We rijden langs enorme kliffen en over een pas dwars door de wolken (ca. 1400 meter hoogte). Het is boven op de berg echt fris. En dan rijden we langs diverse terrassen waar mais, bananen of iets anders wordt verbouwd. Het is hier duidelijk vruchtbare grond, met regen, er staan veel struiken en het is heel groen. Het heeft iets weg van La Gomera, alleen dan zonder bossen en met Afrikaanse bevolking i.p.v. Spaanse.

Ribeira Brava ligt echt helemaal tussen de bergen; mensen hebben zich hier in het verleden verstopt voor alle piraat aanvallen. Grappig dat hierdoor de hoofdstad niet bij een haven ligt maar midden in de bergen.
Het is een schattig plaatsje, heel relaxed, met veel groen, en leuke kleuren op de huizen. Er zijn hele smalle straatjes en diverse winkeltjes (veel chinese winkels, die zijn echt overal en in elke uithoek te vinden, waar we ook komen). Maar we zijn ook wel snel weer uitgekeken en het is al tegen het einde van de middag en dus tijd om weer terug te reizen naar onze boot.

We kunnen alleen geen bus meer vinden die naar Tarrafal rijdt. Dus toch maar ingegaan op het aanbod van een open truck om ons te brengen voor een schappelijk prijsje. We zitten op de houten bankjes in de laadruimte en het is behoorlijk fris in de wind achterin. De kids hebben er weinig last van en vinden het geweldig, maar als we weer boven op de pas in de wolken komen zitten we met zijn allen pinguinnend bij elkaar voor warmte.
Even later zijn we weer in Tarrafal en gaan naar het restaurant van de Nederlander. Daar eten we heerlijke tonijn. Wouter vind het ideaal dat hij hier in zijn eigen taal kan bestellen en bestelt dan ook bijna 2 frikandellen en friet. We worden weer warm en krijgen van het huis een heerlijk toetje met ijs. Super lekker.
In de tussentijd zien we op het nieuws dat op het eiland Fogo de vulkaan is uitgebarsten. En niet zo zuinig ook. Het ligt hier pal zuidelijk 100 mijl vandaan, en is 1 van de 10 Kaapverdische eilanden. De enige met een vulkaan, want de rest van de eilanden is wel door vulkanische activiteit ontstaan, waarbij de grond omhoog is gedrukt. Maar de rest heeft geen actieve vulkanen. Mensen worden uit de buurt van de vulkaan geëvacueerd. We hopen dat het geen mensenlevens kost, want kennelijk wil niet iedereen zijn huis of winkel verlaten.
Waarschijnlijk is deze vulkaanuitbarsting geen wereldnieuws, maar omdat wij hier nu zo dichtbij zitten maakt het op ons wel een enorme indruk.

De volgende dag rommelen we wat op de boot. Het is wat bewolkt en we zijn kennelijk nog steeds een beetje moe van een nacht overslaan. We doen school en proberen alle mail die we van zo veel vrienden ontvangen te beantwoorden. Het is Roelof gelukt om iets van internet-bundel te kopen. Mammie ontdekt ook dat we online zijn en skypet ons. Zo kunnen we ook weer heerlijk bijkletsen. En de kinderen begrijpen uit alle mails van de anderen dat het nu toch echt Sinterklaas is in Nederland en dat iedereen zijn schoen al zet. Nou in dat geval willen zij dat ook doen. Dus in de kajuitingang staan de schoenen gevuld met verlanglijstjes en tekeningen voor Sinterklaas. Er wordt bij gezongen en Myrthe pakt haar fluit weer eens. Is heel gezellig zo bij Sao Nicolau, maar zou er dan echt een zeilpiet langs komen vannacht??????

Nog maar 240 mijl tot het eiland Sal. Moet lukken in 2 etmaaltjes. Verder verheugt Wouter zich echt op het eiland Sal. Dat komt omdat Bas, zijn allerbeste vriend, daar ook naar toe gaat met kerst. Waarschijnlijk zijn wij dan net weer vertrokken, maar het idee dat ze dan toch allebei dezelfde plekken hebben gezien vindt Wouter erg leuk.

Tja, en wat gebeurt en nou zoal bij ons onderweg?

Nou, het is meestal spitsuur, voordat de nacht voor 12 uren invalt. Om 19.00 uur (UTC tijd) is het echt donker. Schemering kennen ze hier niet, dus het licht gaat echt om 19.00 uur uit. En de maan komt pas als een sikkeltje aan de horizon om 03.00 uur in de nacht, dus daar heb je ook maar weinig aan. Om die reden willen we voordat het donker wordt van alles geregeld hebben.
Dus om 17.00 uur begin ik met koken. Daar neem ik ruim de tijd voor, want als we van het ene oor naar het andere schommelen, is het nog best een kunstwerkje. Ik heb een heerlijk plekje in de keuken, waar ik me lekker klem kan zetten en toch overal bij kan. Ik moet ruime pannen kiezen, want als ik b.v. zoals vanavond gnochi kook met water tot de rand van de pan, loopt het er uit, ook al staat het gasfornuis cardanisch. Tijdens het koken is het dan ook een verbod voor de kinderen om in de buurt te komen, want het gebeurt me toch wel eens dat er kokend water over de vloer vliegt, en ik wil niet dat ze er per ongeluk onder staan. Maar het lastigst is nog om alles in de pannen te krijgen. Alles wat op het aanrecht staat schuift, dus het is altijd goochelen om je snijplankje en je mes en je groenten bij elkaar te houden, totdat het allemaal in liefst 1 pan ligt. En daarna is het weer goochelen om alles op de borden te krijgen en het bord dan met inhoud buiten te krijgen, zodat iemand het leeg kan eten.
Gelukkig is het me pas 1 keer overkomen dat ik tijdens het koken misselijk werd. Dat maakt het nog complexer, want dan moet je ook nog opletten dat je niet in de verkeerde pan, ehh… emmer, overgeeft (haha).
Stipt 18.00 uur eten we. Dan kunnen we met zijn allen even samen buiten zitten, nog in het licht. Daarna is het snel de afwas doen en de boot opruimen, zodat alles weer op zijn vaste plek ligt en het ook in het donker vindbaar is, en vooral niet door de boot vliegt.
De kinderen moeten zich dan ook vast klaarmaken voor naar bed. Tanden poetsen en voorlezen kan dan nog net. Vanaf 19.00 uur gebruiken we alleen nog de rode lampjes aan boord, omdat die niet verblindend werken voor degene, die buiten de wacht heeft. De kinderen mogen vanaf 19.00 uur ook geen aandacht meer vragen (hihi), want dan moeten Roelof en ik soms nog even puzzelen hoe we de zeilvoering doen voor de nacht. De snelheid doet er dan minder toe, comfort is veel belangrijker. Want in het donker zie je de golven niet meer, maar je hoort ze wel en voelt ze ook met het schommelen van de boot.
Om 20.00 uur gaat de eerste nachtwacht in. Ik zie altijd van te voren op tegen de nachtwacht. Maar achteraf was het dan toch altijd weer quality time. Je kan wat dommelen, boekje lezen of van muziek genieten en hebt alle tijd om dingen te overpeinzen. Maar soms ben je ook actief steeds de zeilen aan het trimmen, of scheepvaart om ons heen in de gaten aan het houden. En het grappige is dat je met het ingaan van de nacht altijd spanning hebt bij het idee dat je minder ziet, maar ben je gewend aan het donker dan zie je eigenlijk best veel (scheepvaart voert verlichting en zie je zo sneller, en verder kan je bij elke vallende ster weer een schietgebedje of wens doen, en de neonverlichting in ons zog van de algen is werkelijk prachtig). De ochtendwacht vind ik het allerleukst. Vanaf 7.00 uur wordt het licht en worden de kinderen wakker en komen gezellig buiten bij je zitten. Dan kletsen we wat af.

Gedurende de rest van de dag doen we eigenlijk niet zo veel. Af en toe wat bijslapen. Myrthe en Wouter hebben wel hun eigen rollen. Wouter zorgt heel goed voor het inwendige van de mens. Voor 12 uur krijgen we wat lekkers en om 16.00 uur regelt hij dat iedereen chips of een zoutje krijgt (net zoals bij Fay) en Oh, wat kan hij genieten van Noodles tijdens de lunch of wentelteefjes voor het ontbijt.
Myrthe vind het belangrijk dat er geen ruzie is en doet daar heel erg haar best voor. Ze doet alles samen met Wouter. Dat is dan meestal een luisterboekje of film buiten schooltijd, of gewoon ginnengappen om niets. Maar ja, ze heeft ook weer de koppigheid van haar vader plus moeder samen meegekregen, dus bij het uitzoeken welke film ze samen willen kijken (terwijl ze alles al 10 keer hebben gezien) gaat het dan toch wel eens mis, tot haar grote frustratie.
Ze kijken steeds meer films, die ik eigenlijk voor ons zelf heb meegenomen. Maar ja wij kijken tot op heden geen film. Ze hebben nu alle Harry Potter films gezien (laatste twee delen bij Thomas en Jesper). En ze kijken al naar de Pink Panther detectives en nu ook al naar de Scheepsjongens van Bonte Koe. Ook Engelse films worden nu gekeken en Myrthe zet de film steeds op pauze en leest dan de ondertiteling voor aan Wouter. Wouter wil ook de films “In de ban van de ring” zien. Maar eigenlijk is hij daar nog veel te jong voor. Want als hij ze dan heeft gezien droomt hij er toch weer van.

Onze positie is op 17/11 7:13 19-49.2’N 20-27.6’W

Even een korte update. Later doen we een reisverslag met foto’s.

Afgelopen nacht hebben we even in een baai geslapen, Abona. We hebben nu heel fraai zicht op de 3718 meter hoge vulkaan El Teide. Gisteren hingen er wolken omheen, maar nu ligt hij nog in het zonnetje.

We verlaten Tenerife na 6 heerlijke dagen en zijn nu onder zeil op weg naar La Gomera. Het eiland waar onze vroegere buurvrouw Bep elke winter graag verbleef. We zijn benieuwd en hopen dat in de haven op La Gomera ook onze postpakketjes zijn aangekomen, met een toetsenbord voor de laptop en een sleepgenerator. Super service uit Nederland van onze buren Saskia en Eric en van Rob Wink.

Het is vandaag ongeveer 40 mijl varen, dus het wordt een volle dagtocht en we willen voor het donker weer de haven binnen lopen. Mogelijk gaan we een dag later door naar La Palma als het weer het toelaat. Er komen wat onweersbuien en wind (5 Bft) aan op zaterdag en zondag. Later komen we weer terug naar La Gomera en hopen we daar de Volonté treffen. Gisteren kwamen zij in de haven aan toen wij net vertrokken, dat was dikke pech.

Gisteren zagen we walvissen. Die blijven hier het hele jaar door. Je ziet ze doordat ze een waterspuit de lucht in hebben. Verder komt er af en toe een zwarte rug boven zonder vin. We hopen dat we ze vandaag nog een keer tegen komen. Maar ik weet niet of het lukt daar mooie plaatjes van te maken, zodat jullie mee kunnen genieten. Komt omdat we zelf in een soort extase raken (ik dan; ik wil er wel naar toe, maar krijg stress als ik het te dichtbij vind). En je ziet er maar beperkt iets van.

Tot gauw!