Na de storm toch maar even gaan kijken in de haven. Alleen een railing was los geschoten, maar bevestiging lag nog op het dek, en was dus weer snel gerepareerd. Zag op internet dat de Ocean Diva los geslagen en op drift was tijdens de storm. Gelukkig maar een boot beschadigd.
Aangezien het nog een mooi weekend wordt willen we dit weekend nog zeilen voordat de boot weer onder een dik winterzeil verdwijnt. De wind is vooral zuid, dus we willen zaterdag naar Schevingen, dan is het zondag voor de wind terug varen. Vrijdag ochtend breng ik alvast de Genua en een nieuw Rocna anker naar de boot voor mijn eerste afspraak in Amsterdam. Als ik aan kom lopen vraagt de bemanning van de boot naast ons of ik van AT5 ben? Even later verschijnt AT5 inderdaad voor een opname in de haven waar onze boot ook op staat.
Myrthe heeft gevraagd of Lieve, haar vriendin, mee mag. Vrijdag eten we vroeg en halen dan Lieve op en rijden naar Amsterdam. Zaterdag willen we bijtijds vertrekken om de stroom mee te hebben en om voordat het gaat regenen in Scheveningen te zijn. Als we op de boot zijn vind Lieve de boot erg leuk en Myrthe moet natuurlijk alle hoekjes laten zien, je zou denken dat er onweer op komst is… Als ze tot rust zijn gekomen leggen we ze in bed. Wij zij zelf ook moe en hebben eigenlijk geen puf om nu nog naar IJmuiden te varen. Het alternatief, vroeg naar bed gaan en vroeg op staan voelt -nu in ieder geval- veel aantrekkelijker.
 |
| Van Herfstvakantie |
Ondanks dat het ver in oktober is is het toch warm en ietwat zweterig staan we om vijf uur op. Nadat we thee, koffie en wat boterhammen hebben gemaakt gooien we los en vertrekken we richting IJmuiden. Daar moeten we even wachten bij de sluis, maar net als we willen vastleggen aan de wachtsteiger springen de lichten op rood-groen. De kids zijn inmiddels ook wakker geworden en hebben wel trek in een ontbijtje. Buiten zie ik ze echter niet. Als we de sluis uit zijn hijsen we de zeien. De wind is ZZO en Scheveningen is goed bezeild, er staat echter meer wind dan ik dacht, daarom zetten we twee reven. Daarna loopt de boot lekker en worden de gangboorden zo nu en dan met zout water gespoeld (goed voor het teak). Nu we op een oor liggen komt er zo nu en dan een apenkopje naar buiten om te kijken waar we zijn en hoe het komt dat de boot scheef ligt. Lieve is heel verbaasd dat ze nu opeens midden op zee zit…
De wind ruimt iets in de ochtend en het laatste stuk varen we hoog aan de wind. Het is heerlijk weer met een lekker zonnetje. Bij Scheveningen moeten we nog een klein slagje naar binnen maken en rond het middaguur meren we af in de jachthaven. Het eerste wat de kinderen proberen is kijken of ze nog door de spijlen van het hek passen, dat blijft een belangrijke attractie in Scheveningen. Nadat we het zeil netjes opgedoekt hebben, de haven betaald hebben gaan we richting Sea Life. We krijgen korting want we zijn lid geworden van de jachtclub Scheveningen omdat we onze boot na de Zeilreis van volgend jaar in Scheveningen willen leggen. Is toch handiger dan Amsterdam (dichterbij, je kan direct zeilen zonder sluizen, en strand om de hoek).
Bij Sea Life is het voeren van de otters en de piranha’s het hoogtepunt maar ook de haaien, roggen en andere beesten zij leuk. Ik zie ook de Koraalduivel of Lionfish met zijn mooien maar giftige stekels die ik in de Filipijnen met Jeroen in het echt gezien heb. Wel een verschil met het aquarium in Shanghai waar we vorig jaar waren, en dat intens veel groter is. Toch vermaken we ons hier niet minder! Als we uit Sea Life komen is het inderdaad gaan regenen en we lopen snel naar Simonis waar we heerlijk vis eten. Porties zijn wel wat groot dus we kunnen nog een maaltijd kibbeling meenemen voor morgen. ‘s Avonds willen Myrthe en Lieve we samen deze blog schrijven, maar verder dan een regel is het nooit gekomen.
 |
| Van Herfstvakantie |
Zondag ochtend komen Trix en Martijn (de ouders van Lieve) langs met lekkere zelfgemaakte brownie’s. Lieve gaat met hen mee omdat wij vanavond waarschijnlijk pas vrij laat terug zijn. Om een uur of elf vertrekken we en hijsen het zeil in de vissershaven. Buiten staat de wind pal van achteren en bomen de Genua uit zodat we op twee oren varen. Alhoewel de stroom tegen staat schiet het toch lekker op met een dikke 8 knopen door het water. Vandaag zijn de kinderen meer aan dek en net nadat we het over dolfijnen op de Noordzee hebben (en of ze er nou wel of niet zijn) zien we er drie vlak achter onze boot langszwemmen. Dat is dus weer duidelijk, ze zitten er wel (alhoewel het ook bruinvissen geweest kunnen zijn).
 |
| Van Herfstvakantie |
Op het Noordzeekanaal ruimen we alvast wat spullen op en oefent Wouter met sturen. Rond zes uur ‘s avonds ligt de White Witch weer vast in Amsterdam. We hebben geluk want het is de hele dag heerlijk weer geweest en droog gebleven dus we kunnen de zeilen droog opbergen.
 |
| Van Herfstvakantie |
‘S Ochtends staan we vroeg op. De White Witch in Blue staat nog bij Oranje Marine op de kant om de motor te repareren. Tijdens onze reis naar Oost Engeland bleef het koelsysteem lekken. Inmiddels is het duidelijk dat dit kwam omdat het onderdeel waar het koelwater in de uitlaat loopt volledig verstopt was door roet uit de motor. Hierdoor bouwde de druk in het koelwater op en werd dit in het interne koelsysteem geperst. Deze volgeroette “exhaust riser” is nu ook vervangen en het probleem met de motor moet nu opgelost zijn.
Om acht uur zijn we bij Oranje Marine en wordt de boot in het water getakeld. Voor het takelen is de achterstag losgemaakt. Aangezien je hier eigenlijk niet fatsoenlijk langs de kade kan liggen (er steken grote rubber blokken uit) kiezen we ervoor om de achterstag zelf vast te zetten terwijl we rondjes varen voor de kade van Oranje Marine. Dat maakt onze start onrustig, want het is best even puzzelen. Het is ook even slikken, want de antenne aansluiting op de dekdoorvoer is kapot gegaan en dat habben ze ons er niet bij verteld. Gelukkig krijgen we de achterstag weer vast, door met de kraanlijn en de grootschoot de mast naar achter te trekken. En dan snel het Noordzeekanaal op.
Om iets voor negen varen we weg richting IJmuiden waar we rond tien uur aankomen. Hier staan Ellen en Herbert al op de kade te wachten. Herbert vaart het weekend met ons mee en is door Ellen weggebracht. Het weer is prima maar de wind staat zuidwest en dus tegen. De wind zal later in de middag ruimen naar zuid-west dus we maken eerst een lange slag naar het westen. Als de zeilen staan is het tijd voor koffie met heerlijke appeltaart die Herbert heeft meegebracht. Ik heb inmiddels ook wel trek en met de hobbelige zeegang is het goed tegen zeeziekte om wat te eten. Het is wel weer even wennen en zo oefenen we voor de IJmuiden enigszins onbedoeld even het overstag gaan.
Na een paar mijl trekt de wind aan en begint de boot uit het roer te lopen. We zetten een rif waarna de boot weer lekker loopt. Wouter en Myrthe zijn gaan slapen, goed tegen zeeziekte en goed voor goed humeur! Ook Ranka is een beetje misselijk door al het gehobbel. Bij de 12 mijlszone gaan we overstag en varen richting Scheveningen. Alhoewel Herbert al lang niet gezeild heeft is hij het nog niet verleerd en is het erg relaxed dat we nu met z’n drieën kunnen zeilen. Net wat meer rust om koffie te zetten of gewoon gezellig te kletsen.
We komen door het ankergebied en alhoewel het lijkt alsof Scheveningen goed bezeild is halen we het net niet doordat de stroom het laatste stuk tegen gaat staan. We komen ongeveer bij de pier van Scheveningen uit. Met stroom en wind tegen gaat het wel erg lang duren en dus zetten we de laatste paar mijl de motor even bij. Om kwart over vijf meren we af in Scheveningen.
Alhoewel we nog niet officieel lid zijn van de Jachtclub Scheveningen krijgen we van de havenmeester toch al lidmaatschapskorting (goede service!). We gaan een hapje eten in de strandtent La Cantina. We hebben genoeg buiten gezeten en zitten binnen heel gezellig. Als Wouter en Myrthe naar bed gaan moeten er uiteraard broodjes gebakken worden met oom Herbert.
Zondag willen we naar het aquarium in Scheveningen. Omdat ongeveer een uur lopen met Wouter en Myrthe ons beetje lang lijkt gaan we met de bus. Net als we ons beginnen af te vragen waarom de bus zo laat komt verteld iemand, die komt langslopen, dat er vanochtend geen bussen rijden in Scheveningen vanwege de vredesloop. Logisch, maar was aardig geweest van de HTM als ze dat even hadden gemeld bij de bushalte of op OV9292. Als alternatief programma gaan Wouter en Myrthe met Ranka naar het strand en gaan Herbert en ik boodschappen doen.
Omdat we niet al te laat in Amsterdam willen aankomen vertrekken we om één uur (ongeveer 2 uur voor de stroom mee gaat staan). Alhoewel het één dag na springtij is merken we niet al te veel van de tegenstroom, We kunnen ook wat dichter onder de kust varen, misschien dat daardoor de stroom niet zo sterk is als gisteren. Het is een heerlijk relaxed tochtje met ruime wind en hoe verder we komen hoe harder we (over de grond) gaan doordat de stroom steeds meer mee gaat staan. Rond zes uur zijn we bij IJmuiden, waar we snel door de sluis kunnen. Op het Noordzee kanaal gaat Herbert koken en ga ik vast opruimen (huikje, rolfokhoes, fenderkleed, etc.) zodat we vlot naar huis kunnen als we in de haven aankomen. Terwijl Myrthe oefent met sturen komt er al snel een heerlijke maaltijd naar boven zodat we iets voor achten met een goed gevulde maag aankomen in Amsterdam met ca. 80 mijl op het log. Ik ga snel de auto ophalen met de Brompton die nog paar kilometer verderop staat bij Oranje marine terwijl Herbert en Aranka de boot leeg halen zodat we om kwart voor negen wegrijden om Herbert na een leuk en gezellig weekend in Heemstede af te zetten. Wouter en Myrthe zijn dan al lang onder zeil.
Hieronder de foto’s van onze vakantie bij de verhalen die we al eerder blogde:
Error: the communication with Picasa Web Albums didn't go as expected. Here's what Picasa Web Albums said:
Error 404 (Not Found)!!1
404. That’s an error.
The requested URL /data/feed/api/user/rmcrevecoeur%40gmail.com/album/VakantieOostEngeland2013?kind=photo was not found on this server. That’s all we know.
Maandag hebben we een heerlijk dagje London. We halen verse croissants en bekijken de “Tower of London”, een mooie burcht vlak naast St. Katherine’s Dock, maar ook ontzettend druk met heel veel toeristen, maar we genieten van het lekkere weer en de oude vertrekken die er nog erg goed uit zien (deels ingericht)en waar je je echt kan voorstellen hoe hoe de ridders en koningen hier honderden jaren geleden leefden. De rij voor de kroonjuwelen is ook voor Myrthe te lang (meer dan een uur) en na twee uur rondkijken gaan we met de ‘underground’ naar ‘Westminster’ en zijn via heeel heeel (Wouter en Myrthe zijn dol op shoppen en dat hebben ze echt niet van mij) veel winkeltjes via Whitehall, St James Park met prachtige bloemen perken (dat kunnen de Engelsen dan weer als besten) en Picadilly Cricus terug naar St. Katherine’s Dock gelopen.
Dinsdag maken we de boot klaar voor vertrek. Wouter en Myrthe vermaken zich prima in de haven en als we ze al meer dan een uur niet gezien hebben zie ik Wouter hard wegrennen. “Nee, ze waren zich niet aan het verstoppen maar ons aan het bespioneren.” Om één uur ‘s middags is het hoogwater en gaan we door de sluis. Daarna tanken we diesel op de Thames waar we erg hobbelig liggen, maar gelukkig aan de goede kant van het ponton, schepen die aan de andere kant liggen worden nog veel harder heen en weer geslingerd. We tanken rode diesel, iets waar de douane in Nederland vaak moeilijk over schijnt te doen. Ik krijg een bonnetje mee waarop staat dat er BTW betaald, dat zal ik dus goed bewaren. Er wil niet veel diesel in de tank, waarschijnlijk zit de ontluchting verstopt. We nemen de diesel mee in twee grote jerrycans, die ik daarna rustig met een hevel pompje de tank in laat lopen, dan gaat het wel goed.
Op de Thames hebben we flink stroom mee, maar er staat bijna geen wind dus het eerste stuk kunnen we niet zeilen. Vlak voor HoleHaven steekt de wind op en kunnen we zeilen. Het is scherp aan de wind, maar het water is vlak en het zeilt heerlijk. We halen onze duitse buren met de Polaris uit St. Katherine’s weer in die tegelijkertijd met ons zijn vertrokken (en op de motor zijn blijven varen…). Later zie ik op internet dat ze net begonnen zijn aan een wereldreis van twee jaar waarbij ze gasten meenemen. Rond zeven uur begint de stroming tegen te staan, en dan draaien wij de ‘Medway river’ op en meren af bij een mooring bij Queenborough. We maken hier een getijde stop, en gaan om één uur ‘s nachts weer verder.
We hebben in het weerbericht gezien dat er een hoge druk gebied aan komt met vooral oosten en noordoosten wind, niet echt handig voor ons. We hebben dus besloten om woensdag (als er nog een westen en zuidwesten wind is) naar het oosten te varen. Waar we precies zullen uitkomen weten we nog niet (Oostende, Vlissingen of Stellendam). We kunnen dan vrijdag en in het weekend prima langs de kust naar IJmuiden varen.
De hele nacht kunnen we heerlijk zeilen. We varen via het ‘Princess Channel’ over de Thames Estuary. Het is hier behoorlijk druk met grote vrachtschepen, die ons de één na de ander passeren. We blijven net buiten de betonde geul en komen weer langs de rare uitkijktorens die er ‘s nachts nog buitenaartser uitzien dan overdag. Met de stroom mee schieten we lekker op en als het licht wordt zijn we al uit de Estuary. We veranderen onze koers meer naar het noordwesten waardoor de wind vrijwel pal van achteren komt. De stroom komt hier bovendien tegen te staan waardoor de boot opeens een heel stuk minder snel loopt, maar zeezeilen moet je ook niet doen als je haast hebt. In de middag steken we het “Traffic Separation Scheme” (een snelweg voor grote schepen) over. Daarna valt de wind weg en motoren we een aantal uur. De zee is vlak en de Wouter en Myrthe zitten op de voorpunt van de boot naar de kwallen te kijken en naar schuimbelletjes te luisteren. Volgens Wouter vallen twee legers elkaar aan; doelend op het water met golfjes tegen het water zonder golfjes (boven de zandbank waar we overheen varen). Hij heeft dus wel iets meegekregen van het bezoek aan de Tower of Londen!
Eerst willen we nog proberen Vlissingen aan te lopen, maar daar zouden we met laag water aankomen (tegenstroom op de Wester Schelde) en bovendien kan je dan de Michiel de Ruyterhaven niet in, die juist zo leuk middenin het centrum van Vlissingen ligt. We kiezen er voor nog een nacht door te varen en naar Stellendam. Daar kunnen we altijd naar binnen. Rond een uur of tien ‘s avonds steekt de wind op en kunnen we weer zeilen. Het is prachtige nacht met een zacht windje, een spiegelgladde zee, een mooie volle maan en af en toe een vallende ster. We komen langs drie grote windmolen parken deels nog in aanbouw (staan ook niet allemaal op de kaart). Myrthe wil nog niet naar bed en kijkt uitgebreid met de verrekijker naar de ‘ kerstboomverlichting’ van de windmolens en werkschepen die erbij liggen. Toen ik om twee uur wou gaan slapen -en wou genieten van de zacht wiegende beweging van de boot- besloot Ranka dat het niet snel genoeg ging en startte de diesel motor die zo ongeveer onder mijn kussen ligt. Gelukkig was ik inmiddels zo moe dat ik er uiteindelijk doorheen geslapen ben. Om vijf uur ‘s ochtends kwamen we aan bij het Slijkgat waar druk werd gebaggerd. Leuk om te oefenen met het begrijpen van de verlichting, maar we kwamen er niet echt uit hoe we er langs moesten, dus maar even opgeroepen op de marifoon. Als we vijf uur ‘s ochtends in de Goereese sluis liggen steekt Wouter zijn hoofd uit het raampje in de kuip met een grote grijns. Hij vind het reuze spannend en zegt dat hij nu ook een hele nacht niet heeft geslapen. Dat wij allebei drie uur naast hem hebben geslapen kan hij zicht echter niet herinneren… Even later liggen we in de haven en zijn we nog maar een paar uurtjes gaan bijslapen. We hadden geluk, Wouter en Myrthe lieten ons tot tien uur uitslapen. Vandaag Stellendam bekeken (waar we wel vrij snel mee klaar waren…) en naar Expo over de watersnood ramp en de Haringvlietsluizen. Morgen op weg naar Scheveningen.
Vrijdag bekijken we West Mersea, wat wel een gezellig plaatsje is, maar niet heel bijzonder. Wel bijzonder is de natuur, met diverse stroompjes waartussen de modderbanken droogvallen en waar oesters worden gekweekt. Wij varen met de dinghy naar de kant, lopen wat rond en hebben echt heerlijk vis gegeten in een soort eethuisje waar de vers gevangen vis direct de pan in ging. Het was er ook behoorlijk druk (wachtrij om drie uur ‘s middags). Myrthe en Wouter keken hun ogen uit in de achtertuin, waar alle bakken met verse vis en krabben en garnalen en oesters lagen.
Zaterdag gaan we op weg naar London, via de Thames Estuary. We vertrekken iets eerder dan gepland, omdat de wind uit het zuidwesten komt en dus voor een groot deel pal tegen staat. Bovendien gaat het in de loop van de dag harder waaien (zelfs een gale warning van 8 bft voor Thames) dus alleen maar fijn als we iets eerder aan kunnen komen.
De Thames Estuary is een bijzonder gebied. Er liggen windmolen parken en allemaal zandbanken, die je niet ziet. Nou ja je ziet overal om je heen zee en af en toe een branding midden op zee (boven op een zandbank). Kortom belangrijk om alle boeien goed te volgen en niet vast te lopen op de zandbanken. In de verte zagen we de bizar uitziende torens op de Shivering Sands die er nog staan sinds de tweede wereldoorlog, maar al lang niet meer worden gebruikt. Zoals al eerder opgemerkt, het opruimen van oude bouwsels is niet de sterkste kant van onze westerburen.
De wind trekt steeds harder aan en we proberen zo goed mogelijk tegen de wind in te kruisen tussen de banken in. Ook een ander zeilschip ploegt tegen de golven op; wel zo gezellig dat we niet alleen ploeteren op deze tocht. We krijgen op een gegeven moment de stroom mee. Alleen stroom tegen de wind in geeft zulke akelige korte golven en maakt de tocht oncomfortabel. Elke keer dat we een beetje snelheid krijgen duikt de punt weer in een golf en liggen we vrijwel stil. Myrthe en Wouter zijn ook niet helemaal lekker en liggen in het vooronder (Myrthe boven een spuug zakje). In een smal stuk tussen twee zandbanken door wordt het ondoenlijk om te blijven kruisen en we zetten de motor aan en halen de zeilen weg. De motor staat aan en we moeten wel een beetje gas geven om vooruit te komen. Degene die het begin van onze reis ook gelezen hebben snappen het al. opnieuw begint het koelwater te lekken. Inmiddels is Roelof volleerd Volvo Penta monteur en repareert binnen 5 minuten de lekkage. Maar het voelt toch niet fijn dat de motor niet betrouwbaar is. We durven de motor dan ook niet vol aan te zetten en ploegen met 2 knopen per uur als en slak vooruit tegen hoge golven en wind in. Tja dan maar even snel een macaroni maaltijd koken, terwijl de kinderen even slapen. Langzaam komt de echte Thames monding in zicht, waar grote container schepen af en aan varen. Zodra het weer lukt zetten we het grootzeil er weer bij en dan schiet het ineens weer op. Tja we zien 33 knopen wind op het dek staan (dikke windkracht 7) en dan loopt het schip echt wel met zeil. Roelof weet telkens een hele goede zeilvoering te regelen en het schip ligt dan als een huis en loopt als een tierelier. Wel loopt de ene na de andere golf over het dek en de kinderen verhelpen met handdoeken twee lekkages bij de mast en de babystag . De dek doorvoeren van het wand zijn nu wel goed dicht nadat we dat voor onze vakantie nog hebben dicht gekit. Wouter en Myrthe zijn er vrij laconiek onder en ik moet weer even glimlachen als ik denk aan Wouter zijn opmerking tijdens de oversteek uit Nederland toen het koelwater tegen de vlonders aan klotsten: “Moet ik nu in paniek raken of zo?” “Nee hoor” zeiden wij; ” Nou dan doe ik dat ook niet”, zegt Wouter dan gerust!
Voor Holehaven moeten we aan de zuid zijde van de Thames gaan varen, en dus steken we twee keer de vaargeul over tussen de containerschepen door. Inmiddels is het al acht uur en begint het te schemeren. Gelukkig komt Holehaven nu in beeld, waar we gepland hebben om de nacht door te brengen. Het is een heel smal geultje waar we in varen. Er liggen vooral vissersboten aan de moorings. Gelukkig er lijkt nog n vrij te zijn; het is een prive mooring en er ligt alleen een roeibootje aan. We leggen ons schip vast. Maar het duurt een tijd voordat de adrenaline in ons bloed wat afneemt. We hopen dat de schipper niet midden in de nacht terug komt om zijn mooring op te eisen, aangezien het is de enige vrije is. Bovendien vragen we ons af of deze mooring ons wel houdt, want het blijf maar hard waaien en de stenen kade op 25 meter afstand voelt wel heel dichtbij. En dan gaan we rekenen. Er staat nu wel 5,4 meter diep water. Maar het is nu hoog water en er staat een getijverschil van 4 meter. Gaan we dat redden in de nacht? Zakken we dan in de modder of hangen we scheef bij 1.4 meter diepte?
Maar we zijn te moe, we zetten een anker alarm (alarm gaat af als we te grote afstand van GPS punt hebben) en zetten de wekker op 1 uur voor laag water om dan maar eens te zien of onze diepteberekeningen kloppen.
Gelukkig verliep de nacht prima. Doordat Holehaven een kreekje is aan de Thames en het gebied eromheen droog valt lig je ineens achter een soort dijkje en dus uit de golven met laag water. De dieptemeter zakt naar 1.7 meter, misschien net in de modder maar we zakken niet scheef. Redelijk goed uitgerust vervolgen we dus om half zeven onze tocht op de Thames. We hebben niet voor niets een half jaar geleden al een reservering gedaan in St. Katherine’s Dock vlak naast de Towerbridge midden in hartje Londen. We willen daar op tijd aankomen, want de sluis voor de haven gaat alleen open met hoog water.
We vertrekken dus vroeg uit Holehaven met de stroom weer mee, terwijl de kinderen nog slapen. De Thames ziet er behoorlijk industrieel uit, maar het is wel heel boeiend om zo 30 mijl de rivier op te varen naar Londen. We passeren de Queen Elizabeth brug (58 meter hoog), de Thames barriere (stormvloedkering) en komen langs Greenwich, langs oude pakhuizen en zien onze omgeving langzaam in een moderne stad veranderen met moderne glazen glimmende skyline van hoogbouw en een enorme kabelbaan over de rivier en dan ineens is daar voor onze neus de Towerbridge. Heel indrukwekkend oud stukje Londen midden tussen de moderne gebouwen. En even daarvoor ligt de sluis en haven St. Katherina’s, waar wij mogen liggen.
De haven is geweldig leuk. Een relaxte sfeer met restaurantjes en bars ligt er om heen. We gaan gauw op verkenning de Towerbridge in en lopen langs het monument wat de brand uit Londen in 1664 herinnert. Langs de Thames is echt een gezellige promenade en de Starbucks koffie is heerlijk. Uiteraard moeten we om 18.04 uur niet missen dat de Tower Bridge echt open gaat en daarna eten we lekker in een Grieks restaurant. Genieten is dit. Zeker na de barre toch van gisteren.
Dinsdag zijn we met opgaand tij de River Deben uitgevaren. Goed oppassen want je vaart door een smal geultje met aan beide zijden grindbanken. Door twee tonnen op een lijn met je schip te houden kan je er precies tussendoor. van de River Deben naar Harwich is maar een kort stukje, eigenlijk vaar je om Felixstowe heen. Bij Harwich was het erg rustig en we zijn netjes via de “Recommended Yacht track” de River Orwell op gevaren. Bij Harwich kregen we de wind pal tegen en hebben de motor maar aangezet. Konden we mooi de elektronica uitproberen. En inderdaad nadat ik een route heb aangemaakt op de kaartplotter -en het juiste waypoint in de route heb aangekozen, anders draai je zomaar 180 graden om je as…- gaat alles vanzelf, maar bij elke koerswijziging kregen we wel een hoop gepiep. Na nog ruim een uur motoren voeren we langs Pin Mill -de plek waar je als zeiler geweest moet zijn- en even later meerde we drie dik af aan de kop van de steiger bij de Royal Harwich Yacht Club. Op de AIS zag ik dat de Zeezeilers een paar steigers verderop lagen bij de Woolverstone Marina.
‘s avonds zijn we naar Pin Mill gelopen. Dat is een prachtige tocht door de weilanden via een van de vele sublieme “Public Foodpath’s”. Toen we weg wilden gaan konden we Wouter en Myrthe -die al een tijd aan de kant aan het spelen waren- nergens vinden. Net toen we ons echt ongerust begonnen te maken en al een kwartier aan het zoeken waren kwam er een vrolijke kreet uit een boom. Ze hadden zich verstopt (en goed ook!). Onderweg was er nog een mooi slingertouw waar Wouter en Myrthe met grote snelheid van een heuvel af konden slingeren.
Pin Mill is inderdaad een leuk dorpje en we hebben lekker gegeten. Kwamen heel veel andere Nederlanders tegen. De Nederlanders die aan het tafeltje naast ons zaten maakte een zelfde rondje als wij maar dan de andere kant op. Natuurlijk direct een discussie wat nou de handigste route is, blijkbaar kan het beiden en zijn ook de ervaren Oostkust vaarders het er niet over eens.
Woensdag op tijd opgestaan en om kwart over negen vertrokken zodat we afgaand tij hebben op de River Orwell, daarna stroom mee naar de Blackwater River en vervolgens ook stroom mee hebben op de Blackwater River naar Heybridge waar we dan rond vijf uur in de middag moeten aankomen. Tot Harwich op de motor gevaren (was geen wind). Daarna hadden we het eerste stuk wind tegen, maar na een slag naar buiten kromp de wind wat naar het zuiden zodat de Blackwater River goed bezeild was. We kwamen mooi op tijd bij de sluisjes van het Heybridge Basin aan. Die kunnen alleen vanaf een uur voor tot een uur na hoog water draaien en zijn nog echt ouderwets handbediend. Lange balk aan de sluisdeuren en met twee of drie man sterk er tegenaan duwen zodat de deuren open gaan. Erachter ligt een kanaaltje waar je aan het begin kan liggen. Echt een prachtig plekje. ‘s Avonds nog met Wouter en Myrthe gaan wandelen die duidelijk beweging nodig hadden want ze hebben de hele tocht als dolle honden heen en weer gerend. Afgesloten met een IJsje.
Vandaag zijn we ook weer via een Public Foodpath over het dijkje langs de Blackwater River naar Maldon gelopen, wat ook weer een prachtige tocht was. Wouter en Myrthe speelde dat ze vogels waren. Wouter een arend en Myrthe een Merel. Wouter maakte prachtige duikvluchten vanaf de dijk naar beneden. In Maldon ontbeten met taart, daarna boodschappen gedaan en terug gelopen langs het kanaaltje waar we in liggen. Ook weer erg mooie wandeling.
Vanavond om zes uur zijn we vertrokken door het sluisje (1,5 meter naar beneden), en dan heel goed sturen langs een paar prikken door een geultje (smaller dan ons schip) zodat de kiel zo goed mogelijk in het midden van het geultje zit. De diepte meter gaf 1,7 meter aan terwijl we ca. 1,9 diep steken… Daarna heerlijk op de genua naar West Mersey gezeild waar we net voor het donker aankwamen en nu aan een mooring liggen. Morgen met de dinghy naar de kant en West Mersey bekijken.
Nu kijken of het weer lukt met deze mail via de kortegolf zender.
Vandaag zijn we eerst naar de zeilmaker geweest om reparatie tape te halen. We hebben het er zo goed mogelijk op geplakt en nu maar hopen dat het houdt. De scheur zat net op een vervelende plek langs het achterlijk. Daarna zijn we naar het museum van de “tide mill” geweest. Een getijdenmolen die al ca. duizend jaar in gebruik is op die plek. Erg vernuftig gemaakt, met de vloedstroom loopt een bassin vol, dan gaan de deuren dicht en als het eb wordt kan je een groot waterrad laten draaien. Het bassin wordt tegenwoordig als jachthaven gebruikt, dus ook erg handig voor ons. Het museum was leuk met een een maquette die ook echt liet zien hoe de tide mill werkte (hij wordt nog steeds zo u en dan gebruikt, maar nu met een veel kleiner bassin. Voor Wouter en Myrthe was het ook leuk want zij mochten “twaalf muizen” zoeken (kleine plaatjes die op de meest lastige plekken verstopt waren.
Toen we terug kwamen van het museum moesten we nog wachten tot het water voldoende hoog stond zodat we over de drempel van de jachthaven konden varen. Om iets over drieën was het zover en konden we met 1,95 meter over de drempel. We voeren de kronkelende rivier af die goed bezeild was (gemiddeld voor de wind, maar we hebben ook stukken aan de wind gevaren). Op alleen de genua was het een erg relaxed tochtje, maar wel erg opletten dat je geen boeien mist, want dan zit je direct aan de grond.
Rond een uur of vijf kwamen we aan bij Felixstowe Ferry, vlak bij de monding van de rivier de Deben. Aangezien de stroom en de wind op zee tegen zouden staan en het nu erg hard naar buiten stroomden besloten we hier aan een mooring te gaan liggen en morgen met opgaand tij naar buiten te varen. Dan kunnen we met stroom mee naar Harwich varen. Het was even zoeken om de juiste mooring boei te vinden maar nu liggen we prima en ook dicht bij het dorpje zodat we niet te lang met de dinghy hoeven te varen. Vanavond lekker in de “Ferry Boat Inn” gegeten met voor toe ouderwetse scrumble met custard, Britser zal het niet worden. Eigenlijk hadden we in het Ferry Café Fish & Chips willen eten aangezien dat de beste Fish & Chips van de hele oostkust zouden zijn. Zou best kunnen want om kwart voor zes waren ze al uitverkocht en gesloten. Morgen gaan we door naar de river Orwell en de “Butt and Oyster pub” in Pin Mill bezoeken.
Vandaag om zeven uur opgestaan om met opkomend tij te vertrekken vanuit Southwold. Onze buren (ook Nederlanders) zullen tegelijkertijd met ons vertrekken, maar met de bestemming Nederland. Zij gaan in vijf dagen op en neer, net voldoende om een biertje in de pub in Southwold te halen. We ontbijten met wentelteefjes, voordeel van het ontbreken van broodroosters en tosti-ijzers is dat het opeens weer heel nuttig is om wentelteefjes te bakken als je oud brood hebt. Om klokslag negen uur gooiden we de trossen los. Er stond niet al te veel stroom op de rivier, dus we konden rustig naar buiten varen, dat is mooi, want we proberen niet te veel toeren te maken omdat anders de motor mogelijk weer koelwater gaat lekken. Als we terug zijn moeten we dit goed opgelost krijgen.
Buiten staat er een westen tot noordwesten wind en hebben we ook een paar knopen stroom mee. Over de grond voeren we tussen de zeven en tien knopen. We konden dicht langs de kust varen, langs Thorpeness en Aldeburgh, plaatsjes die er vrolijk uitzien met hun gekleurde gevels langs de kust. Daarna komen we langs een oud militair terrein, gevestigd op een grindbank tussen de rivier de Ore en de zee. Hier heeft het Britse leger tijdens de koude oorlog atoombunkers gebouwd die er nu als verloren tekenen des tijds bij staan. Opruimen van oude, in onbruik geraakte bouwwerken is blijkbaar niet de meest sterke eigenschap van de Britten.
Keurig volgens onze planning komen we om twaalf uur (twee uur voor hoog water) aan bij de ingang van de Ore. Het is nog wel spannend of we over de grinddrempel komen omdat de grindbanken steeds op een andere plek liggen, maar met een recent kaartje van Internet lukt het om er overheen te komen maar met speling van minder dan een halve meter… De rivier zelf is een prachtig natuurgebied, we zien o.a. lepelaars. Bij Orford worden we via de marifoon door de havenmeester naar een van de meest buitenste mooring-boeien geloodst, i.v.m. het gewicht van ons schip. Hij komt even later ook langs voor het havengeld en legt uit waar we met onze dinghy kunnen aanleggen. Met de dinghy hebben we ook nog stroom mee dus we zijn zo in Orford. Wouter is apetrots dat hij mag sturen (waardoor het wel weer ietsje langer duurt…). Orford is een leuk plaatsje, waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. De auto’s misstaan dan ook in dit schilderachtige dorpje. Er is een oud kasteel uit de middeleeuwen wat we uitgebreid bekijken en wat Wouter en Myrthe ook erg tot hun verbeelding spreekt. Buiten het kasteel is een grasveld met steile heuvels waar Wouter en Myrthe herrlijk kunnen rennen en hun energie kwijt kunnen.
Terug mag Myrthe sturen en dat gaat toch wat voorzichtiger dan bij Wouter… Bij de boot gaan we nog zwemmen (het is bijna laag water en de rivier is nu behoorlijk zoet). Omdat het toch nog vrij hard stroomt gooien we de veiligheidslijn met hijsgordel over boord. Voor de grap probeert Aranka mij uit het water te hijsen, door de giek buiten de boot te brengen en de grootschoot aan de hijsgordel te bevestigen. Het blijkt nog behoorlijk lastig om iemand die (doet alsof hij) bewusteloos is aan boord te krijgen. Halverwege beginnen mijn ribben toch te protesteren en laat Aranka me weer in het water zakken. Nu we de giek toch uitgeboomd hebben bevestigen we er ook nog het bootsmanstoeltje aan zodat Myrthe en Wouter kunnen schommelen, waarbij we ze met de grootschoot tot vlak boven het water laten zakken en weer ophijsen. Dolle pret natuurlijk.
Aangezien er hier echt geen enkele vorm van internet is (geen mobiel netwerk, geen WiFi) ga ik dit bericht weer plaatsen via de kortegolfzender. Kunnen we ook meteen de gribfiles voor morgen ophalen. Als de wind goed is gaan we morgen naar de River Deben.
Woensdag avond vertrokken we rond 19:00 uit Lowestoft richting Southwold, met een noordenwind en stroom mee. Het was heerlijk ontspannen zeilen en we moesten oppassen niet te vroeg bij Southwold te zijn, waar je pas 3 uur voor hoogwater naar binnen kan omdat er een “grind drempel” voor de ingang ligt. We kwamen keurig rond negen uur aan bij Southwold zodat we net met het laatste beetje licht de rivier op konden varen. De te volgen route (in het midden van de rivier ligggen ook weer grindbanken) was duidelijk omschreven in de pilot en rond half tien meerden we keurig af tussen twee andere schepen aan een “stellage”. We konden nu ook ons “fenderboard” gebruiken, een houten balk die je buiten twee fenders hangt zodat je tegen een paal kan afmeren.
Al bij de aanloop in de schemering viel het op hoe gezellig dit haventje is. Langs de rivier staan kleine huisjes/hutjes van vissers, een botenwerf, een Fish & Chips hutje (waar het halve dorp ‘s avonds in de rij staat voor de beste Fish & Chips die ik ooit gegeten heb) en de pub waarvoor wij lagen afgemeerd. Donderdag zijn we in ons bijbootje met de vloedstroom mee verder de rivier de ‘Blyth’ op gevaren door een prachtig moerasgebied waar we ook nog twee zeehonden tegenkwamen die daar lagen te zonnen. Wouter zat stoer voor in het bootje en probeerde elke spetter op te vangen. Na ruim een uur varen kwamen we in ‘Blythburgh’ met een prachtig oud kerkje en een prima pub waar we gelunched hebben voordat we weer terug gingen met de eb-stroom. Het was inmiddels wat harder gaan waaien en er waren wat golfjes, dolle pret voor Wouter zodat zelfs Aranka er de lol van inzag om zo hard mogelijk door de golven te varen. Bij onze boot aangekomen was het nog oppassen dat we er niet voorbij spoelde zo hard stroomde het.
‘s Middags nog de halve boot uit elkaar geschroefd om het licht voorin te repareren. Dat was er spontaan mee opgehouden, en het duurde wel even voordat ik een punt gevonden had waar alle lampjes die het niet meer deden samen kwamen. Wat de oorzaak is weet ik niet, maar ik heb er maar een nieuwe kabel naar toe getrokken, dat was het minste werk en nu doet alles het weer.
‘s Avonds naar het plaatsje Southwold gelopen langs een prachtig pad langs de duinen. Ook terug via een prachtig ‘public foodpath’ dwars door de weilanden gelopen. Toen we terugkwamen bij de boot kregen we het toch wat koud, en het hielp niet dat de visschotel die we besteld hadden ook koud was, maar gelukkig ook erg lekker.
Vandaag zijn we naar het strand geweest waar Wouter en Myrthe heerlijk heben gespeeld en Myrthe nog ondersteboven werd gegooid door een grote golf. Kapotte knie en blauwe plek, maar mocht de pret niet drukken. Toen we terug kwamen lag er een andere boot naast ons waardoor onze boot van de kant was getrokken (Onze boot ligt vast met lange lijnen omdat we aan een vaste stellage liggen met ruim 2 meter verval, en kan dus ook best paar meter van de kant komen te liggen). Met wat geklungel en een plank lukte het toch weer om aan boord te komen. Vanavond hebben we Fish & Chips gegeten die inderdaad erg lekker waren. Morgen vertrekken we richting Orford aan de rivier de Ore die ook weer een spannende ingang heeft.
Nu weer proberen mail via de kortegolfzender te versturen, vorige keer ging dat prima.