Op naar Portugal, no more siësta

In de baai bij Cies, staat midden in de nacht de wind ineens uit een andere hoek. Ons schip draait helemaal met haar kont naar het strand toe en ligt binnen de boeien, die het zwemgebied markeren. Ik waarschuw Roelof dat we toch wel heel dicht bij zo’n boei liggen. Roelof denkt dat bootlengte afstand die ik aangeef er vast wel 10 zullen zijn… Maar als hij dan toch buiten even komt checken ziet hij ook dat we op deze manier in de nacht die dikke boei gaan knuffelen. Even puzzelen hoe we het oplossen. Dan halen we wat ankerketting op. Sorry boei, je ligt weer eenzaam alleen!

Nu we zo dicht naar het strand toe liggen, duiken de kinderen in de ochtend maar al te graag het water in. Met krokodil en band zwemmen ze van de boot naar het strand. Samen met de “Harders” (de vissen van 10 tot 40 cm groot, die niet gevist worden en geliefd zijn in de havens, omdat ze de algen van de boten af eten) zwemmen de kinderen rond en komen terug met prachtige schelpen.
Handig zo’n natuurlijke douche voor de kids. Dit koude water van 17 graden verkiezen zij liever boven een warme douche in een haven. Sinds we uit Nederland zijn vertrokken (6 weken geleden) heb ik ze echt pas één keer onder een echte douche in de haven gekregen. Maar dankzij al hun zwempartijen en het afspoelen van het zoute water met de douche achter op ons schip lukt het ze ook wel om schoon te blijven.

Het is heerlijk lekker weer en Roelof is in een spannend boek gedoken. Dat maakt dat we niet in beweging te krijgen zijn. Ons plan om op deze zaterdag nog naar het Zuidereiland bij Cies te varen valt af. Maar aan het einde van deze zaterdag lijkt het ons toch niet aantrekkelijk om nog een nacht onrustig te liggen met de wind uit de verkeerde hoek voor deze baai. Dus met een fok starten we uiteindelijk toch de tocht naar Baiona. Een prachtige route langs het Zuidereiland, maar helaas eindigend met de motor als de wind helemaal wegvalt.

Baiona is de laatste baai van deze Ria’s in Galicië. Het is wel een stoere, vanwege alle rotsen die langs de randen liggen. Zonder wind varen wij overal dicht langs. Maar het is duidelijk dat de Atlantische oceaan hier af en toe flink huishoudt bij harde wind.
De plaats lijkt op het eerste gezicht onaantrekkelijk. Er staan heel veel niet mooie flats en de standen zien eruit als bij Zandvoort (vol). Maar wij kunnen toch niet dit plaatsje in Galicië overslaan als “La Pinta” hier ligt. Baiona is bekend geworden, omdat de Pinta, één van de drie schepen waarmee Columbus Amerika heeft ontdekt in 1493, hier als eerste is terug gekomen (de andere met Columbus kwam na een storm in Lissabon aan). La Pinta is nagebouwd, 23 meter lang en 7 meter breed. Het is eigenlijk maar een klein scheepje als je er op staat. Hier hebben 26 bemanningsleden op gevaren en mais, katoen, indianen, papegaaien, tabak ontdekt en naar Europa gebracht. Op de e-reader vinden we het boek “Columbus, De ontdekker van Amerika” van J. Abott. Interessant om te lezen hoe de Italiaan Columbus eerst jaren lang langs koningshoven leurt met het idee om via het westen naar Indië te varen voordat de Spaanse koningin Isabella hem daartoe in staat stelt met drie schepen en bemanning. Maar ook onthutsend om te lezen hoe Columbus daarna de controle in Amerika volledig verliest wat -tegen de wens van de koningin en ook tot afschuw van Columbus zelf- uitmondt in de meest gruwelijke daden van de Spanjaarden tegen de indianen. Daar zien we dan weer opvallend weinig van terug op de replica van de Pinta… Interessant detail vond ik ook dat de Paus toen bepaalde welk land “eigenaar” werd van de nieuw ontdekte gebieden: Al het land dat ten westen lag van de denkbeeldige lijn van de Noordpool naar de Zuidpool, en die 300 mijl ten westen van de de Azoren loopt en door Spaanse zeelieden wordt ontdekt zou aan Spanje toebehoren, alles wat ten oosten van deze lijn aan land ontdekt werd aan Portugal…

Maar goed, wij zijn dus in de baai geankerd vlak naast de Win2Win, die we hier ook treffen. Wouter speelt met zijn speedboot, alhoewel het maar kort duurt voordat de besturing het niet meer doet en het bootje opgehaald moet worden met de dinghy. Binnen zit ook iets te veel water, drogen dus en hopen dat ie het dan de volgende keer weer doet…

De Antares loopt later op de avond ook binnen als wij net klaar zijn met eten. De kinderen springen altijd op als ze een bekend schip zien. En dit keer springen ze samen in de dinghy. Alleen de riemen liggen los. Dus dit vraagt wel heel goed teamwork om zo samen roeiend de Antares te bereiken. Het lukt ze toch, alleen op de terugtocht is de ingespannen samenwerking ze te veel en horen we een ruzie ontstaan. Maar ze brengen goed nieuws: borrel bij de Antares!

De volgende dag, zondag 31 aug., gaan we naar de haven, La Pinta bekijken. We krijgen bij La Pinta een Engelse uitleg via een geheugen stickje met microfoon en oordopjes. Een ontdekking voor de kinderen, die allebei naar het Engelse verhaal luisteren en de dopjes geweldig vinden, en daarna op ons schip ook beiden eigen oordopjes wensen om muziek te luisteren.
Vervolgens lopen we een pad om de burcht, die ons hele mooie vergezichten en plaatjes van de baai en omgeving geeft. Het is heiig. Het oude centrum valt ons absoluut niet tegen, met haar leuke kleine autoloze straatjes.
Het is warm en die middag kiezen we voor het strand in de baai. De kinderen zwemmen er naar toe vanaf de boot. Best een afstand, maar ze redden het. Wij volgen met de dinghy. Als de zon onder gaat, gaan we terug naar het schip, kleden ons weer aan en gaan in het oude centrum uit eten.

Maandag staan we laat op. We worden verrast door Juf Lilian, de Brabantse vrouw van de Win2Win. Juf Lilian wordt bij ons aan boord gebracht om ons te helpen bij school. Ze heeft enorme kennis en ervaring als RT-er en intern begeleider van een school. Terwijl Roelof boodschappen doet en ons schip vaarklaar maakt, gaat zij als Nanny kijken hoe ik de school aan boord run, om mij tips te kunnen geven.
Best spannend. En al gauw gooit Wouter zijn kont tegen de krib, omdat hij helemaal geen zin heeft in zijn schoolwerk. Dit gedrag vraagt uiteraard veel energie en geduld en ik wordt weer compleet op de proef gesteld door mijn spruiten. Lekker confronterend, maar uiterst praktisch, terwijl mijn Nanny dit allemaal gadeslaat. Even later grijpt Juf Lilian in en geeft mij een aantal ideeën waarmee ik tussen de lessen door spelletjes kan doen en ontspanning kan creëren (galgje spelen, dobbelen, enz). Ook leert ze mij hoe ik met de kinderen van te voren beter tijdafspraken kan maken hoe zij binnen een bepaalde tijd hun werk gaan afronden. Hoe ik hen geconcentreerder krijg en gemotiveerd. En hoe we daarna samen de les kunnen samenvatten en beoordelen. En ze geeft mij handvatten welke doelen ik dit schooljaar voor rekenen moet realiseren. Ontzettend leerzaam allemaal. Precies datgene wat ik miste in de handleiding van de Wereldschool, de praktische tips voor de uitvoering van een combiklasje, en overzichtelijk de doelen voor dit jaar.

Vertrek uit Baiona, gemaakt door Walewijn vanaf de burgt

Zo onverwacht als Juf Lilian deze ochtend aan boord stond, zo onverwacht en halsoverkop vertrekken we in de middag van Baiona naar Porto. Het klasje neemt veel tijd in beslag en is nog lang niet klaar, maar als we vandaag de wind nog willen benutten, moeten we inderdaad snel vertrekken. Buiten de baai zetten we de Gennaker en warempel,het werkt. We hebben maar 8 knopen wind, eigenlijk te weinig. Maar de oceaandeining is beperkt en we zetten de Gennaker (heel dun gekleurd zeil, wat helemaal voor de voorstag hangt en ons met mooie bolling als een soort parachute vooruit trekt). De Gennaker weet ons met 3-4 knoop per uur vooruit te trekken. Dankzij de tips van juf Lilian ronden wij zeilend school af met vrolijke kids en ik ben dik tevreden.
Als de zon onder gaat, draait de Gennaker ineens helemaal om de voorstag. We halen hem dan toch weg. Op 3 mijl afstand ligt Viana do Castelo en daar varen we de rivier op en vlak voor de brug de haven in. We zijn voor het eerst van ons leven in Portugal.
Het is al heel erg laat en de kinderen liggen al op bed. Maar aangekomen in de haven blijken ze nog niet te slapen en komen toch onder allerlei excuses nieuwsgierig naar buiten. We liggen vlak voor de brug en er dendert nog een trein overheen. Gelukkig is het niet zo maar een brug, maar eentje die door Gustaf Eiffel is ontworpen, inderdaad, die van de Eiffeltoren. Dat wetende klinkt het geraas van de treinen toch een stuk aangenamer! Ook op straat langs de haven is het nog steeds levendig. We snappen wel dat Wouter en Myrthe niet meteen willen slapen, laten ze even begaan en dirigeren ze daarna toch echt naar bed.

Volgende dag halen we even koffie in het café bij de haven. Gauw het internet op en snappen wat de wind de komende dagen doet en bedenken wat onze plannen worden. We besluiten deze dag even Viana do Castelo te bekijken en morgen naar Porto te vertrekken (nog 35 mijl varen). Veel wind is er de komende dagen niet en hij komt ook nog uit het zuiden (Waar is die Portugese Noord toch gebleven??). Er staat ook een soort mist, de rivier kan je verderop niet meer zien.
We doen een was en het valt ons op hoe veel verschillen er zijn tussen Galicië en Portugal. De mensen zijn anders, ze spreken hier bijv. Engels en de tijd lijkt hier niet zo lang te hebben stilgestaan. Maar de stad komt ook beter onderhouden over en rijker. Maar het belangrijkste is toch wel dat ze geen siësta’s hebben en we dus niet meer steeds voor een dichte deur staan als we boodschappen willen doen!
Het plaatsje is best leuk (volgens de havenmeester veel leuker dan Porto). Ik vind nog een zaakje waar ze schoenreparaties doen en laat mijn Teva voor 1 euro repareren. Ik hoop dat deze reparatie het langer dan 6 weken uithoudt en dat ik mijn Teva’s deze reis kan blijven gebruiken. We kopen een lekker visje en gaan op ons schip eten en school afronden voor deze dag.

8 reacties op “Op naar Portugal, no more siësta

  1. Lekker nog even een verhaaltje uit de Avonturen van de Witte Heks voor het slapen gaan! Kunnen jullie dat niet gewoon elke avond verzorgen? Hoe dan ook, dank weer, leuk om te lezen!
    Martine

  2. Bem-vindo a Portugal! Geweldig om jullie avonturen te lezen. Ik leef helemaal mee hoor. Ik weet niet wanneer jullie in de algarve (lagos?) aankomen. In oktober zijn wij er ook. Zou het leuk vinden om elkaar te zien. Goede vaart en groetjes. Rigtje

  3. Hai lieve allemaal
    heerlijk weer alle verhalen en ik kreeg zulke leuke post zaterdag !!!
    Mijn geschiedenis wordt zo ook nog opgehaald, mooi, alle verhalen.
    En….ik hoop, dat je bootje weer werkt Wouter.
    De bidsprinkhaan klopt, ik heb het opgezocht, heel goed!
    Als jullie school ook zo doen, krijg ik knappe kleinkinderen, of heb ik die al ?
    Hier in zuid nederland waren ze een cobra kwijt. iemand had een terrarium en de schuifdeuren waren niet oké. De buren hebben maar niet thuis geslapen. Kan me voorstellen.
    Gelukkig hebben ze hem weer gevonden in de schuur bij de buren.
    Gevaarlijk en niet fijn zo’n buur. Hij heeft er meer.
    Wij hebben nog even erg mooi nazomerweer
    Dikke kus voor allevier

  4. Lieve Aranka en familie, Bem-vindo a Portugal! Ik leef met jullie mee en wens jullie een onvergetelijke tijd op reis. Ik weet niet wanneer jullie in de Algarve (Lagos?) aankomen maar misschien kunnen wij elkaar ergens in oktober ontmoeten? Goede vaart en groetjes, Rigtje van der Luit

  5. Olla,
    Volgens mij is het een grote stern op de eerste foto, maar de kopie heeft niet zoveel pixels. Heeft hij een zwarte snavel en een beetje een kuif? Als de snavel rood is, dan is het toch een visdief.
    Zien jullie verder nog bijzondere vogels?
    Leuk verhaal, leuke reis!
    Groetjes van mij

  6. Hoi Aranka, Roelof , Mirthe en Wouter,

    Ik volg jullie reis, en vooral de toch wel tot nu toe jullie geweldige “vakantie” met enorme belangstelling. Wat jullie allemaal voor leuks, interessants, bijzonders, engs? en nieuws meemaken zou iedereen zich wensen!
    Dit jaar voor mij geen vakantie meer in het verschiet, maar ik geniet ook als anderen het naar hun zin hebben en daarvan verslag doen.

    Ik wens jullie allen een goede reis en behouden vaart!!
    Groet, WillemTaverne

  7. Hoi Crevecourtjes,

    Nou eindelijk een berichtje van de Fam. Hunsche.
    Lieve e-mailt wel met Myrthe, maar het is ook leuk om iets van de andere te horen.
    We genieten volop van jullie verhalen en avonturen.
    Sebastiaan zou ook genieten van alle torretjes en andere insecten, vindt hij reuze interessant.
    Wachten jullie volgende blog weer af en heel veel plezier.

    Veel liefs en groetjes,
    Trix, Martijn, Lieve en Sebastiaan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *