Tussen de waterhozen door naar mooi weer


Maandag 22 september eet Wouter op de Volonté die vanmiddag is aangekomen in Sines. Wouter ontving ze in de dinghy en deed daarna een poging om ze de haven binnen te loodsen (wat overigens neerkwam op in de weg liggen). De kinderen hebben alleen nog maar oog voor elkaar als ze weer bij elkaar zijn. Wouter en Myrthe hebben geluk want ze mogen bij de Volonté blijven eten. Wij ook, want we hebben lekkere garnaaltjes en nu dus ook een heerlijke rustige avond zonder kids. Handig hoor zo’n gratis oppas .
Behalve de Volonté kwamen er vandaag nog en heleboel Nederlandse boten aan, zodat de hele steiger ermee vol lag. Gisteren zijn er een heleboel Nederlandse vertrekkers aangekomen in de haven van Sines.
Dinsdag 23 september loopt de haven van Sines weer helemaal leeg. Wel acht Nederlandse vertrekkersschepen varen uit, het lijkt wel een Flottielje. Ook wij varen de haven uit. We zijn om 5.00 uur opgestaan en om 6.00 uur gooien we los. We vertrekken vroeg omdat we vandaag 65 mijl moeten varen naar de volgende ankerbaai en we daar graag een beetje bij tijds willen aankomen. Een Frans schip wat gisteren ruziënd aankwam vaart nu ook weer ruziënd weg, hoe houden ze dat toch vol, nou ja, Fransen… Binnen de havenkom hebben de meesten het zeil al gehesen en buiten de havenkom net buiten het ankergebied van de grote tankers, is iedereen aan het zeilen. Er staat best redelijk wat wind, helaas nog wel behoorlijk uit het Zuiden, dus we zullen wel moeten kruisen.
We krijgen direct al een paar buien over ons heen. Dat betekent hard werken, vooral Roelof zet de ene keer een rif in het zeil en dan weer er uit. Er staat af en toe behoorlijk veel wind in een bui, Roelof gaat naar voren om een Rif te zetten maar in de bui waait het zo hard dat hij maar meteen het derde rif zet, hebben we dat ook meteen getest. En dat terwijl de regen af en toe met bakken naar beneden komt, nou ja, lekkere douche zullen we maar zeggen, want het is lekker warm. De buien zijn niet mis en het zijn hele lage donkere wolken. Als we op afstand zien dat er regen uit komt proberen we met overstag gaan het één en ander te omzeilen. Geweldig leuk zijn de dolfijnen die hier weer lekker op vis aan het jagen zijn, maar toch af en toe even langs komen om te kijken. We zien ze niet lang, maar we zien er wel aardig wat.

Het is wel schrikken als we dan ineens tussen de zwarte wolken en regenbogen ook waterhozen zien. En dan horen we even later via de marifoon dat de Puff er midden in eentje heeft gezeten. Ze zagen hem op 100 meter aankomen over het water en konden nog net de fok wegdraaien en het grootzeil los zetten. In 10 seconden kregen ze een enorme bak wind over zich heen, ze gingen even flink schuin en daarna was het voorbij. Even later zien we er weer een ontstaan met een draaiende kolk uit de wolk boven ons. Indrukwekkend en imponerend, maar gelukkig zijn ze verder niet pal over één van de zeilschepen heen gegaan.
Even later klaart het op en ruimt de wind. Geen wolkje meer te zien, alleen een prachtig blauwe lucht met een lekker zonnetje. De wind is stabiel en komt precies uit de goede hoek. Het is een mooie kust met enorme klippen en rotsen. We worden opgelopen door de “Scoop”, een Nederlands zeilschip, zien we op de AIS. We proberen voor te blijven en trimmen ons een ongeluk aan de zeilen en halen het maximale eruit wat er in ons schip zit. Een tijd lukt het om de afstand gelijk te houden, maar dan komt ie toch voorbij. Gelukkig blijkt het een schip van zeker 46 voet en een veel hogere mast, daar zal het dan wel aan gelegen hebben…
Met laag staande zon varen we aan het einde van de dag om Cape De Sao Vicente. Bovenop de hoge klif staat een vuurtoren en heel klein zien we er mensen lopen, net mieren. Maar de wanden van de klif zijn alle kleuren bruin en rood, heel fraai. Ook zijn er in de klif grotten te zien die je eigenlijk met een zeekano zou moeten verkennen (Geoffrey zou ervan likkebaarden). We varen het hoekje om, vlak langs de kust en komen even later bij de ankerbaai bij Sagres aan. Was het eerst een lege baai, even later liggen er zeven Nederlandse schepen, het lijkt wel de Nederlandse vloot.
Maarten van de Ojala is vandaag jarig, en heeft ons allemaal uitgenodigd op zijn verjaardagsfeestje. Maar eerst zwemmen de kinderen naar de Volonté waar we vlak naast liggen. Ze spelen weer lekker met Thomas en Jesper en vandaag komen de jongens bij ons macaroni met ham en kaas eten. Het lievelingskostje van Myrthe en van mij. We zijn laat met eten en sturen dan toch onze kinderen gauw naar bed. Wij gaan dan zelf in het donker naar de Ojala. We hebben afgesproken dat de kinderen mogen bellen als er iets is. Maar dat voelt toch onrustig als je je eigen schip aan het anker ziet bewegen in het donker, wetende dat je kinderen er op zitten en je zit zelf 100 meter verder op een ander schip. Na 1 glaasje wijn voel ik ook nog de moeheid opkomen, en ga ik snel terug , hoe gezellig het ook is op de verjaardag van Maarten, met de hele Nederlandse club hier in Portugal, 1500 mijl van huis.

Filmpje van de White Witch in blue

Vandaag hadden we een heerlijke zeildag toen we van Sagres naar Alvor zeilden. Ron van de Verleiding maakte dit filmpje toen we naast hem voeren. Let op: De kwaliteit van het filmpje wordt door youtube automatisch aangepast aan de verbinding die je hebt. Rechts onder met het tandwieltje kan je de kwaliteit aanpassen.

Dag Taag… Hallo Sines!


We zijn vertrokken uit Lissabon (vrijdag 19 september) en zijn 50 mijl zuidelijker naar Sines gevaren. We hadden redelijk westelijke wind en voor het eerst dus een mogelijkheid om weer zeilend naar het zuiden verder te gaan (zonder tegen de wind in te kruisen).

De Taag uitvarend stond er even deining van 3 meter hoog. Door de ondiepte (5-20 meter) was het nog best even rommelig varen in de oceaandeining en we houden zolang de motor ook nog even erbij om er met voldoende vaart doorheen te komen. We varen met 4 zeilschepen in rij de haven uit en we hebben duidelijk allemaal hetzelfde doel. Een lekker tochtje naar Sines.

Op enige afstand zien we stevige regenbuien en bewolking en mooie regenbogen. Gelukkig blijven wij in de zon varen en waaien de buien achter ons langs weg. Maar helaas is er één buitje dat ons wel gaat raken. Snel het regenpak helemaal aangetrokken en het begint onstuimig te waaien, dus toch maar even de fok weggehaald. Grappig, midden in de bui totaal geen wind en dan, als je denkt dat hij verder overwaait en weg is, krijg je nog een staartje wind.
Ron en Jose varen met de Verleiding vlakbij, maar waren in de bui even volledig uit zicht (mist door de regen). Na de bui hebben we even contact via de marifoon. Ron en Roelof zitten qua humor volledig op dezelfde golflengte, dus er wordt op kanaal 77 even gekletst en grapjes gemaakt. Altijd goed teken dat het overal oke is.
En verder de hele route gewoon lekker zon en wind uit de goede hoek (13 knopen dus windkracht 3-4). We varen gemiddeld 6-7 mijl per uur en zo is deze afstand heel vlot te overbruggen. Onderweg zien we ook het zeiljacht Ojala bij Sesimbra uit de haven varen. Ook zij gaan op weg naar Sines. We hebben straks dus weer een Nederlandse enclave in Sines liggen!!!!!!

De diepte loopt onderweg weer tot 1000 meter diep net uit de kust en hier zaten dus ook weer leuke dolfijntjes. ze sprongen weer met dolle sprongen uit het water, maar ze bleven niet lang bij de boot. Verschillende groepjes dolfijnen zijn wel langsgeweest. Ook een vis sprong nog uit het water. Op de vlucht voor dolfijnen?

Bij Sines aagekomen ziet het er uit als een drukke industriele haven. Er voer ook een megatanker naar buiten. Maar gelukkig is het kommetje waar de jachthaven is, vlak bij het plaatsje en ziet het er heel gezellig uit. Het is een kleine haven, met een mooi zandstrand in de kom waar we op uit kijken en tegen de berg aan de witte huizen met rode daken en een kasteeltje.
Als Roelof van de anderen hoort dat het inschrijven in deze haven best lang duurt, stuurt hij mij op pad om dat eens te ervaren. Dus ik op pad, gewapend met paspoorten, zeebrief, verzekering en crewlist en de instructies dat ons schip echt niet langer is dan 12 meter. Maar de bureaucratie valt mij nog best mee. Alleen de borg van 30 euro voor een havenpas daar schrik ik nog wel van. Laten we hopen dat we deze niet vergeten in te leveren, zoals is gebeurd in Porto, of dat we ermee struikelen op de steiger en dit kleine stukje plastic naar de zeebodem verdwijnt.

Het is eigenlijk vrijdag en de kinderen hebben school. Maar tijdens het zeilen is het ons niet echt gelukt om ofwel les te geven of zelfstandig in de werkboeken te werken. Dus in de haven even snel een lesblok afgerond en dan zwemmen. We lopen nog steeds 3 weken voor (vergeleken met de scholen uit Leiden), dus we hoeven niet alle lessen perse vandaag af te ronden. Heerlijk die flexibiliteit, dat we zelf kunnen bepalen wanneer we de lesblokken uitvoeren. Maar ja, we gaan wel proberen de kinderen te motiveren om deze zevende lesweek dan op zaterdag/ zondag af te ronden. Kijken of dat weer gaat lukken.

Knisperende geluiden in het water:
Zaterdagochtend (20 september) zijn onze kinderen zoals gewoonlijk om 8 uur in de ochtend wakker. En als Wouter wakker is, is hij ook echt heel erg wakker. In zijn enthousiasme over lekker eten heeft hij bedacht dat we vandaag maar eens een feestje moeten houden. En vrolijk rent hij van boot naar boot om te vertellen dat er om drie of vier uur in de middag taart is bij ons. Hij rent in alle vroegte over de steiger; en zijn de anderen daar nog niet wakker van geworden, dan klopt hij wel enthousiast op de schepen om aandacht te krijgen voor zijn plan. Er komen wat slaperige hoofden naar buiten. Maar gelukkig lijkt niemand boos, en wordt het plan van Wouter in goede aarde ontvangen. Er wordt ook gevraagd of er iemand jarig is, maar nee hoor, dat is niet noodzakelijkerwijs nodig voor Wouter om een feest te organiseren (dat heeft hij in Leiden van Anna, ons buurmeisje geleerd).
We liggen hier met 5 Nederlandse schepen, De Zwerver, de Verleiding, Windoversea, Ojala en wij. We moeten dus toch wel wat regelen om om 4 uur taart te hebben met 13 personen. Dus we duiken de diepten van onze voorraadluiken in en jawel hoor; score = een Oetker kwarktaart en een pak cakemix. Daarmee moet het vandaag lukken.

Gauw gaan de kinderen aan de slag met een rekentoets (school) die eerst moet worden afgerond. Terwijl zij aan de slag zijn, bak ik wentelteefjes van ons oude brood. Als iedereen klaar is gaan we om 12.00 uur eens naar het dorpje toe. We lopen langs het strand over een soort boulevard. Midden op de boulevard zijn trainingsapparaten geplaatst. Kan je mooi je conditie trainen met uitzicht werkelijk prachtig uit de haven de oceaan op. Geweldige plek. En even verderop is er zelfs een lift gebouwd om de berghelling op te komen. Het bouwwerk is zo gek dat Roelof dat absoluut wil uitproberen. Maar helaas, deze hele dure installatie van een lift aan het strand met 4 verdiepingen, en geheel afgewerkt met natuursteen, is niet functioneel. We vermoeden dat dit een typisch Europees projectje is geweest van een paar miljoen waarbij het onderhoud is vergeten. De lift is erg fraai, maar wordt nu gebruikt als plashok, want hij doet het niet. Gelukkig kunnen we wel met de trap omhoog, ons er nog steeds over verbazend waarom die lift er nou toch zou zijn geplaatst.

Het dorpje is heel aardig. Witte huizen, beetje Grieks aandoend met de donkerblauwe kleuren erbij en de rode dakpannen. Het is vrij stil voor een zaterdag. We wandelen wat rond en vinden een supermarkt om boodschappen te doen voor het feestje. Op zoek naar de noodzakelijke ingrediënten zoutvrije roomboter en slagroom. Dat blijkt in Portugal minder makkelijke producten dan in Nl om snel mee te slagen. Myrthe en Wouter hebben rood-wit-blauwe snoepjes ontdekt en willen daar de taart mee versieren voor het NL-feestje. Met alles wat we hebben gevonden gaan we terug naar de haven en aan de slag met de taart. Tenminste, Roelof en ik zijn hard aan het werk, de kinderen duiken in het water. De taart zou 2,5 uur moeten opstijven in de koelkast (maar we hebben maar een uur) en de cake die Roelof bakt zou een uurtje in de broodbak machine moeten. We maken alles klaar en nemen dan net als de kinderen nog even een verfrissende duik in het water. De Windoversea heeft een opblaasbare surfplank en de kinderen zijn er ook mee aan het spelen. Dolle pret hebben ze, en ze varen alsof het een standup plank is met de dinghypeddels door de haven.
En daarna feest. Erg gezellig. Weer in een heel andere nl-setting dan de andere borrels, en dit keer dankzij Wouters plan met thee/ koffie en taart.
Maar ondanks alle ervaring en kennis die we bij elkaar hebben, weet niemand wat het knisperende geluid is, wat je in het water hoort. Het lijkt net of er water in de bilge loopt of dat de kakkerlakken zich inmiddels in ons schip hebben gevestigd…….Misschien is het geluid van de mosselen?
Als iemand het weet horen we het graag, we zijn hier met heel veel nieuwsgierige vertrekkers!!!!!!!!!!!!

Aanval van een trekkersvis?:
Zondag 21 september maken we een relaxdag. We wandelen nog een keer naar het dorpje Sines om toch nog het kasteel te bekijken. Maar meer dan een mooi uitzichtpunt is het eigenlijk niet. Dat viel een beetje tegen. Nog even plaatselijke lekkernijen geproefd in het café en daarna gaan we ons weer vermaken bij de boot.
De kinderen duiken in het water en maken dolle pret met Martijn van de “Zwerver”, en zwemmen een heel stuk met hem mee rond de haven.
Roelof maakt dankbaar gebruik van de aanwezige kennis en maakt voor het eerst een lier open, voor onderhoud. Het zit vol radartjes en veertjes en het is dus even goed opletten. Maar met wat handige tips van Ron (van de Verleiding) weet Roelof wat hij moet doen. Het is best een klus, maar aan het einde van de dag draait de eerste lier alweer soepel.
In de haven is het net een groot aquarium. Het is heel helder en er zwemmen behalve harders (de vissen die onze boot schoon eten) ook andere tropische vissen. We zien Dorades (lekker), maar er zitten bij de mosselen ook vissen van 20-30 cm lang met hele mooie blauw/paarse vinnen, zoeloelippen met tanden erin. Ze hebben bolle ogen, ook blauw gekleurd. Ze bewaken hun territorium goed, want zodra ik mijn camera erin houd wordt deze aangevallen. Maar ze zijn vooral ook niet echt schuw, dus alle tijd om ze te bewonderen en te fotograferen. Erg mooi zijn ze. Zoekend in een visboekje wat het voor soort is, kom ik niet verder dan trekkersvis. Maar ik weet niet zeker of ik dat goed heb.
Einde van de dag maak ik pannenkoeken. Dat is de kinderen beloofd als ze allebei 10 lesblokken Rekenen goed hebben gemaakt. En inmiddels hebben we bijna het hele rekenboekje weer klaar, dus dat is wel iets waar ze nu recht op hebben.

Onweer:
Maandag 22 september liggen we nog altijd in Sines. “De Zwerver” is in alle vroegte vertrokken naar de volgende bestemming. Maar er is nog altijd niet veel wind. Wel komt er een flinke onweersbui langs, met opnieuw de nodige regen (fijn dat we nu in de haven liggen, voelt toch iets veiliger). Helaas drupt het ook binnen in de boot, en we moeten nodig bij de ramen weer eens lekkages en kieren dichten (gelukkig is dit zoet water). Als we de gribfiles en het weer bekijken worden we ook niet heel erg blij. Het lage luchtdrukgebied wat normaal boven Spanje zou moeten hangen, hangt boven zee, en geeft hier veel te weinig wind, en vooral nog steeds uit de verkeerde hoek. Ook vandaag gaan wij nog niet verder. Maar we hebben het hier wel gezien en plannen ons vertrek uiterlijk morgen, zo nodig een lange tocht op de motor naar Lagos.
Gedurende de dag maken de kinderen hun schoolwerk. Topo doen ze op de computer, want we hebben hier goed internet. Wouter leert inmiddels alle landen van Europa tot en met Oekraïne, Moldavië, Letland, Litouwen, enz. Erg knap dat hij het onthoudt, want mij lukt het niet allemaal. Maar ineens zijn de vogels tijdens een pauze gevlogen. Ik kijk naar buiten en zie ze nog net weg peddelen met de dinghy. Duidelijk geen zin in taal en spelling zo te zien! Nou dan maken we maar even gebruik van hun tocht en we gaan benzine en diesel inslaan. Ze kunnen dan mooi de gevulde tanks weer met de dinghy naar de boot varen, dat scheelt sjouwen.
In de middag mogen we even de fietsen lenen van “De Verleiding”. Dat is leuk want even Noordelijker is een heel mooi leeg strand. Daar fietsen we naar toe. Er staat één golf op het strand. Maar die is zo indrukwekkend, daar wil je niet in zwemmen. Hij is echt hoog en stort zich met een hele lading zand op het strand en spoelt dan helemaal uit. Ongelofelijk wat een geweld. De kinderen kunnen het natuurlijk niet laten en gooien hun kleren in het zand en willen er wel in. Met enige overredingskracht hebben we ze op het strand kunnen houden en gewaarschuwd voor de golven. Leuk is dat op de achtergrond in zee de Verleiding, de Puff, de Antares en de Gavroche er aan komen zeilen. Dus we blijven niet te lang op het strand en fietsen weer terug. Dan kan Wouter mooi nog net op tijd de Volonté ontvangen door er met de dinghy naar toe te varen. Wij maken rustig het schip weer klaar voor vertrek morgenochtend heel vroeg.

Een weekje Lissabon


Trammetje 28
Donderdag 11 sept doen de kinderen eerst school en daarna gaan we samen met Thomas, Jesper, Denise en Eric naar Lissabon. Vanaf het stationnetje in Oeiras, dat op een kwartiertje lopen van de haven ligt, nemen we de trein naar Lissabon. We zijn nog maar net het station uitgelopen of er barst een enorme stortbui los. Gelukkig is er net een overdekt terrasje waar we koffie kunnen drinken. Het weer is hier van slag, normaal is het droog in deze maanden en komt de wind uit het noorden. Nu komen er regelmatig plensbuien over, die gelukkig niet lang duren, maar waaruit het wel ontzettend hard regent. Vervelender is dat de wind uit het zuiden komt, precies daar waar wij naar toe moeten.

Lissabon is een heel andere stad dan de Portugese steden waar we tot nu toe zijn geweest. Het centrum bestaat uit een strak stratenplan dat is gebouwd na de zware aardbeving die in november 1755 een groot deel van de stad verwoestte, icm hoge golven uit de rivier en branden die bij de aardbeving ontstonden. Verder heeft het centrum ook een gezellige uitstraling maar komt veel moderner over dan bijv. Porto. Later zien we wat verder naar het Oosten ook het oudere gedeelte van Lissabon dat meer lijkt op de andere steden die we tot nu toe hebben gezien.


We lopen vanaf het Terreiro do Paço (een groot plein aan de rivier) via een drukke winkelstraat naar Rossio, ook een mooi plein met uiteraard ook weer een groot standbeeld en net zo als in Amsterdam veel stadsduiven. De kinderen zijn er druk mee en de duiven zitten op hun armen en hun hoofd. Eén van de leuke dingen om te doen in Lissabon is een tramritje maken met het historische trammetje 28 dat door de smalle steegjes van het oude centrum steil omhoog en ook weer even steil naar beneden rijdt. De wachtrij bij de tram is meer dan een uur, en dan vind Aranka uit dat we ook trammetje 12 kunnen nemen, dat net zo historisch is, en het eerste stuk dezelfde route rijdt als trammetje 28. Hier kunnen we zo instappen en na anderhalf rondje stappen we uit en gaan verder met trammetje 28 waar je bij een paar haltes verder helemaal niet op hoeft te wachten. De tram schiet op slechts enkele centimeters langs muren, geparkeerde auto´s etc. Erg leuk en spectaculair om in te zitten en je komt langs allerlei leuke plekjes. Wouter hangt samen met Jesper en Thomas uit het raam van de tram (niet geheel tot ons genoegen) en ze geven “high fives” aan voorbijgangers. Inderdaad wel grappig maar eigenlijk willen we liever niet dat ze zo uit het raam hangen. Maar ze hebben enorme lol en het is ook weer goed afgelopen.

Een groot cruise schip vaart recht op ons af
De volgende dag spelen Wouter en Myrthe met Jesper en Thomas in het zwembad waar ze gratis in mogen. Wat dat betreft is de service in deze haven uitstekend, gratis zwemmen, gratis vervoer naar de supermarkt zodat je niet hoeft te slepen met je boodschappen en bovendien ’s ochtends vers gebakken broodjes in je kuip. Daar kunnen we in de Nederlandse havens nog wel wat van leren… Ondanks de goede service hebben wij de haven wel weer gezien en varen we vandaag naar een ankerplek bij Seixal. We vertrekken ruim een uur voor hoogwater met het laatste eindje van de vloed zodat we nog wel wat stroom mee hebben, maar niet het gespook en de hoge golven die we bij aankomst in Oeiras hadden. De eerste 10 mijl de Taag op is tegen de wind in en varen we op de motor. Een groot cruise schip vaart recht op ons af, terwijl wij de stuurboordwal houden. Als hij te dicht bij komt roep ik hem toch maar even op via de marifoon om te checken of hij ons -in vergelijking met dit enorme schip- wel erg kleine scheepje niet over het hoofd heeft gezien. Hij bevestigt ons gezien te hebben en we zien zijn koers veranderen zodat wij ook gewoon onze koers kunnen houden. Toch een handig apparaat zo’n marifoon. Even later varen we langs de toren van Bélem uit het begin van de 16e eeuw, die is gebouwd als ceremoniële toegangspoort tot Lissabon om de ontdekkingsreizen te herdenken. Als we onder de brug “Ponte 25 de Abril” door varen horen we de auto’s eroverheen razen. Eerst denk ik dat de motor een raar geluid maakt, maar het zijn de auto’s die over stalen platen rijden. Voorbij de brug gaan we richting Seixal waar het nog fors stroomt en waar de ene ferry na de andere voorbij schiet.

Verlichte vissen die in de lucht zweven
De baai bij Seixal is heerlijk beschut. We zoeken even naar een geschikt plekje om te ankeren, maar er is niet heel veel ruimte en het stroomt hier behoorlijk. Dus we pakken, ook op aanraden van een Franse zeiler, een mooring (blok beton met een stevig touw en boeitje eraan) die nog vrij is. ’s Avonds is er, als we via het boordnetje contact hebben met de boten die in Oeiras liggen, veel belangstelling voor deze ankerbaai, maar uiteindelijk komt alleen de Verleiding de volgende dag naar deze baai. Later horen we dat dit o.a. komt door een invasie van moeders c.q. schoonmoeders in Oeiras bij de Nederlandse boten die daar liggen.

Zaterdag is er geen school, heerlijk! Geeft toch een echt weekend gevoel, geen gezeur over ik heb geen zin, gewoon opstaan en iets leuks gaan doen. Vandaag gaan we naar Cascais, een mooi plaatsje ten westen van Lissabon. We gaan eerst met een ferry over de Taag naar Lissabon en van daar verder met de trein en komen dan ook weer langs Oeiras. Lijkt onhandig, maar ik ben toch blij dat we niet meer in die drukke haven liggen. Cascais is een heerlijk plaatsje waar we rondslenteren en lekker vis eten. Als we bij de haven zijn, zien we net de Antares voorbij varen die onder weg naar Oeiras is. Even later komen we Patrick, Bianca en hun twee kinderen van de Tofino tegen, wat is de wereld of in ieder geval Portugal toch klein… Zij zijn net aangekomen in Cascais en liggen nu in de haven. Het is leuk weer even bij te praten en te horen hoe het hun de afgelopen weken is vergaan.
´s Avonds is er het illumination feest, waar 26 kunstwerken, gemaakt met licht, door de stad heen staan. Wij hebben niet de tijd om alles te bekijken, maar we zien onder andere een mooie lichtshow waarbij de vier oerkrachten op een muur worden geprojecteerd, een Nederlands kunstwerk met lijnen licht door de lucht en prachtige verlichte vissen die in de lucht zweven. We moeten de trein van haf tien hebben anders missen we de laatste ferry naar Seixal waar onze boot ligt. Gelukkig halen we de ferry en hebben we zelfs even de tijd om nog wat boodschappen te doen op het station van Lissabon. Als we rond een uur of elf ’s avonds bij de dinghy komen ligt die gelukkig nog te wachten. In het donker ploegen we tegen de stroom in naar onze boot. Het water spat behoorlijk op en Aranka en Myrthe (die voorin zitten) zijn behoorlijk nat als we bij onze boot aankomen.

prachtige groene vergezichten
Zondag staan we bijtijds op om op tijd te zijn voor één van de ochtend ferry´s naar Lissabon. We willen vandaag naar Sintra toe, een plaats ten noordwesten van Lissabon waar je met de trein heen kan. Sintra schijnt erg mooi te zijn, met veel kastelen. In Lissabon moeten we naar een ander treinstation toe, bij Rossio. We vinden wel het metrostation Rossio, maar daar vertrekken geen treinen. Nadat we er twee keer voorbij gelopen zijn, vinden we eindelijk de ingang van het station, waar overigens uit niets blijkt dat dit een stationsingang is. De treinrit duurt drie kwartier en onderweg zitten Wouter en Myrthe allebei te lezen. Het lijkt erop dat Myrthe toch nog een boekenwurm gaat worden. Ze leest het ene boek na het andere nu helemaal uit zichzelf uit. Inmiddels heeft ze ook de e-reader, die Aranka van haar collega’s had gekregen, ontdekt zodat Aranka nu zonder zit. Tsja, als je er boeken van Paul van Loon, Roald Dahl, van Thea Beckman, enz. opzet… Maar we zijn blij dat Wouter en Myrthe veel lezen, is voor Myrthe ook goed tegen de dislexy, dus we remmen het zeker niet af, en Aranka moet, denk ik, op zoek naar een nieuwe e-reader!

Sintra is erg leuk, nadat we het plaatsje bekeken hebben lopen we richting de burcht Mouros. Het is een hele klim, maar ook een prachtige wandeling met prachtige groene vergezichten over Sintra en de omgeving met her en der een kasteeltje in de zon tegen een mooie groene bergwand aan. Als we bij Mouros komen kunnen we ook nog naar het Palace of Pena wat nog een stuk verder ligt. We hebben maar de tijd om een kasteel te bekijken en kiezen voor het Palace of Pena, dat ook op de wereld erfgoedlijst schijnt te staan, dus dan zal het wel bijzonder zijn. Na nog ongeveer een uurtje door klimmen komen we bij de ingang van het Park van Pena aan. We lopen eerst naar het paleis zelf toe, wat inderdaad prachtig in de bergen ligt met een mooi uitzicht. Het paleis was oorspronkelijk een klooster uit de middeleeuwen dat rond 1850 is verbouwd tot paleis.
Waarom precies weet ik niet meer, maar Myrthe heeft een boze bui. Zal wel iets van een ruzie met Wouter geweest zijn, pas nadat we een appeltje zijn gaan eten knapt ze weer op, en daarna is ze heel gezellig en geniet ze volop van het paleis en fantaseert ze honderd uit over hoe het zou zijn om hier te wonen. We lopen een mooie route door het park terug met een prachtig uitzicht op het paleis vanaf “Saint Catherine’s Heights”. Terug kijk ik verkeerd op de kaart en lopen we daardoor de verkeerde route terug (langs de weg) maar komen ook beneden. Wouter en Myrthe hebben een doorslaggevende inbreng in waar we eten, en zo komen we terecht in de Pizza Hut vlak naast het station. Wel praktisch want ook nu moeten we de trein niet missen omdat de laatste ferry uit Lissabon om tien uur (zondag) vertrekt.

de wind om de boot giert
Maandag en dinsdag doen we school, schrijven een blog en klussen wat aan de boot. We werken vooruit met school zodat we woensdag geen school hoeven te doen en nog een hele dag naar Lissabon kunnen. Het weer is deze dagen ook bar en boos en de ene regenbui na de andere klettert op ons neer. De wind neemt bij die buien ook fors toe tot meer dan dertig knopen. We zijn nu wel blij dat we aan een mooring liggen. We liggen hier dan ook prima, dicht bij Lissabon, mooi uitzicht, en alhoewel de wind om de boot giert, liggen we toch rustig want de baai is goed beschut en er zijn geen grote golven. Maandag komen Ron en José van de Verleiding ook naar de ankerbaai bij Seixal. Zij hadden eerst nog in een haven bij de brug “Ponte de 25 abril” gelegen en waren wel klaar met de herrie van die brug. ’s Avonds komen José en Ron nog wat drinken. Het is gezellig en leuk om te horen hoe zij hun reis beleven en hoe zij zich hebben voorbereid. We leren er elke keer weer van, of het nu een handige app voor het weer is met goede informatie over de golven, of een handige manier om een lijntje aan je ankerboei te maken met een katrolletje en een gewichtje zodat de ankerboei altijd recht boven het anker blijft liggen (en de lijn ook minder snel in de schroef of het roer verstrikt raakt als de stroomrichting wisselt). Als ze weer terug varen naar hun eigen schip is het al laat, en waait het nog steeds hard.

200 jaar Prinsjesdag
Als ik dinsdag even op nu.nl kijk zie ik dat het Prinsjesdag is. We moeten nog een les geschiedenis doen, dus gebruiken we dat blok om een quiz over Prinsjesdag te maken. Bovendien bestaat Prinsjesdag vandaag 200 jaar. Ik print een paar pagina´s uit van wikipedia en bedenk een stuk of tien vragen. Aranka mag de vragen maken zonder de uitleg van Wikipedia en Wouter en Myrthe moeten de vragen beantwoorden met behulp van wikipedia. Ik leerde er zelf ook weer een heleboel van en ook Aranka had niet alle kennis paraat, en dus winnen Wouter en Myrthe de quiz met vlag en wimpel. Op facebook lezen we dat groep 8 van de E.L.S. met hun meester ook Prinsjesdag heeft behandeld. Wouter en Myrthe zijn wat trots dat zij er nu ook alles van weten net als groep 8.

Wouter trots met een mooie kuif

Als we de volgende dag (woensdag 18 september) richting Lissabon gaan moet Myrthe alleen nog een rekenles afmaken. Dat was gisteren niet meer gelukt, verder is de school voor vandaag helemaal klaar. Op de ferry maakt Myrthe de laatste sommen en net voordat de ferry aan de overkant van de Taag is, is het rekenwerk klaar. We klimmen eerst naar het kasteel “Castelo de São Jorge”, oftewel het Kasteel van Sint Joris. Het kasteel ligt op de hoogste berg in de stad en je hebt een prachtig uitzicht over de rivier de Taag (Rio Tejo) en we kunnen ook onze ankerplek in de verte zien liggen. De fundamenten van het kasteel zijn uit de 6e eeuw voor Christus. In de loop van de tijd hebben zich op deze heuvel lokale Keltische en Iberische stammen, Feniciërs, Grieken, Carthagenen en later Romeinen, Sueben, Visigoten en Moren gevestigd (Tsja, ik wist ook niet dat deze volken allemaal hadden bestaan…, met dank aan Wikipedia). In 1147 is het kasteel samen met de stad Lissabon op de Moren veroverd. Volgens een legende zou ridder Martim Moniz zichzelf in de kier van de geopende poort van het kasteel hebben gegooid en zorgde er zo voor dat de andere christelijke soldaten het kasteel konden binnenvallen. We vinden nog het standbeeld van deze ridder Moniz. Later deed het kasteel ook nog dienst als koninklijk paleis. Wij genieten echter het meest van het prachtige uitzicht over de stad, waarbij je heerlijk kan zitten op een van de stenen bankjes, die in de kasteelmuur zijn gemaakt. Het is een heerlijk plekje en we zijn er wel een paar uur aan het rondkijken.
Na het kasteel lopen we verder naar het oosten door erg gezellige wijkjes met leuke winkeltjes en restaurantjes. We zoeken de kerk die er vanaf het kasteel erg mooi uitzag. Na enig gezoek en gevraag (waarbij ik een foto die ik net bij het kasteel van deze kerk had gemaakt laat zien) komen we bij de kerk Vicente en even later ook bij het Pantheon van Lissabon. De kerk is mooi, maar ook weer niet heel bijzonder van dichtbij. Het Pantheon vinden we wel erg leuk. Je kan helemaal omhoog klimmen vanwaar je zowel een mooi uitzicht over de kerk (binnen) als de omgeving hebt.

’s Avonds zoeken we een restaurantje en zien een kapper waar Wouter en ik nog geknipt kunnen worden. We zijn bijna twee maanden onderweg en dus dat mag wel weer eens. De kapper maakt er werk van en even later loopt Wouter trots met een mooie kuif over straat. We eten heerlijk vis bij een restaurantje in deze gezellige wijk, met precies 3 tafeltjes… voordat we met de ferry weer terug gaan naar de boot en Lissabon achter ons laten. Een erg leuke stad en dat geldt eigenlijk voor heel Portugal waar we er erg van genieten.

Verassingen langs de Portugese kust

…dan wordt er naar een mannetje aan de overkant gewezen

’s Ochtends proberen we Wouter en Myrthe snel aan het schoolwerk te krijgen zodat we ook snel Porto in kunnen. Ik ga kijken of ik een gasfles kan wisselen en kom vlak bij de haven Porto Doura in een heel leuk wijkje met smalle straatjes en een paar restaurantjes, supermarktje, cafeetje enz, en een heel levendig en gezellig straatleven. De huizen zijn allemaal betegeld met verschillende tegeltjes, soms met alléén een kleur, maar soms ook met een print. Dat maakt dat de huizen er heel gezellig uit zien. Als ik vraag naar een gasfles, word ik wat verder gestuurd, daar nog maar eens gevraagd en dan wordt er naar een mannetje aan de overkant gewezen. Inderdaad blijkt hij in zijn huisje wat gasflessen te hebben staan waaronder ook de campinggas fles die ik zoek. Zo ben ik een kwartiertje later al weer terug met gevulde gasfles.
Wouter en Myrthe doen echt hun best en om twaalf uur zijn ze klaar met school en kunnen we naar Porto. De haven ligt vlak bij de monding van de rivier de Douro en Porto ligt nog een stuk verder achter een hoge halfronde brug die we zien liggen. We hebben dus nog geen beeld van de stad. Maar het wordt al direct leuk als we er naar toe wandelen. We lopen langs de zuidzijde van de Rio Douro naar de karakteristieke brug “Ponte de D. Luis I” waar bovenop ver in de hoogte een metro rijdt en beneden de auto’s.

ze slaan en raspen erop los

Vlak bij onze haven hangen allemaal stokken met lijnen ertussen. De was wordt er opgehangen. Het is vlak naast een washuis, waar nog met de hand wordt gewassen. Ze slaan en raspen erop los, maar de was wordt weer schoon. Toch wel makkelijk een wasmachine, wat een werk… Verderop zijn veel mannen aan het vissen. Wouter en Myrthe mogen steeds in hun bak kijken, waar ze hun levende garnaaltjes in bewaren voor het vissen.
Dan komen we langs een botenwerfje waar gewerkt wordt aan de traditionele smalle houten schepen (Galets) die hier op de Doura druk heen en weer varen. Dit is nog het echte traditionele timmermansvakwerk. We zien geen stalen bouten, alles wordt met hout gedaan. De Galets varen nu met toeristen rond, vroeger werd hiermee de port vervoert vanaf de porthuizen die hier langs de rivier liggen.

aanradertje voor als je een weekend over hebt…

Langzaam krijgen we zicht op een prachtige en ontzettend leuke stad aan de overkant van de rivier. Voor ons is het echt een verassing hoe mooi de stad hier ligt. Aanradertje voor als je een weekend over hebt…
Als we dichter bij de brug komen, wordt het drukker en meer toeristisch. Een oud gerimpeld dametje staat kastanjes te poffen. Aranka koopt een zakje kastanjes, het is lang geleden dat we dat gegeten hebben. Wouter en Myrthe vinden ze niet lekker (´Ieder nadeel heb zijn voordeel´). Heen lopen we onder over de brug waar ook de auto’s rijden. Het centrum is net zo leuk als het er vanaf de overkant uit ziet, vol met kerkjes, oude gebouwen met mooie gevels en leuke straatjes. Vanaf de “Sé Catedral” hebben we een mooi uitzicht en hier is ook een leuk museum met onder andere prachtige tegel muren. We genieten enorm van de stad, en lopen terug langs de bovenkant van de brug waar ook de metro rijdt. ’s Avonds eten we heerlijk verse vis die buiten op de barbecue wordt gegrild in het leuke wijkje vlak bij de haven.



Vrijdag wil Ranka graag een dagje shoppen. Wouter, Myrthe en ik gaan naar het Sealife aquarium en zwemmen in zee. Met dit vooruitzicht wordt er hard aan school gewerkt zodat we om één uur kunnen vertrekken. We gaan met het pontje dat vlak bij de haven vertrekt naar de overkant. We moeten wel even wachten en aangezien het een kids verwendag zou worden beginnen we met ons eerste ijsje. Als we op het pontje naar de overkant varen zien we net de Antares binnen lopen, die die nacht in een haven verderop bij Leixos heeft gelegen. We moeten een flink stuk lopen, eerst door een woonwijk, dan door een mooi groot park. In het park worden de ganzen gevoerd, Wouter en Myrthe vinden het prachtig en gaan kijken. Als ze te dichtbij komen lopen de ganzen op hun af en rennen zij weer heel hard weg, want ze vinden die grote beesten toch ook best eng, maar ze hebben de grootste pret.
Na het aquarium lopen we langs het strand terug. Onderweg gaan we zwemmen en om deze kids werwendag met een tien af te sluiten moet er nog wel een tweede ijsje (verkleinwoord is niet op zijn plaats) komen. We moeten nog een heel eind lopen, en als we terug bij de boot zijn, zijn de kinderen bek af.
Wouter wil heel graag een keer ’s avonds met de grote mensen nog wat drinken en dan heel laat naar bed. Omdat het vandaag vrijdag is, mag hij vandaag opblijven als Hedda, Walewijn en Quirijn van de Antares nog een kop koffie komen drinken. Wouter en Myrthe gaan samen met Quirijn een film kijken en na een uurtje komt Quirijn (3 jaar) een beetje sip naar buiten, Wouter en Myrthe zijn allebei in slaap gevallen en dat is natuurlijk niet zo gezellig…

het lijkt wel Venetië

Zaterdag vertrekken we weer uit Porto. We weten nog niet precies waar we naar toe zullen varen, we laten het een beetje van het weer af hangen. ‘s Ochtends ga ik eerst met Wouter boodschappen doen op de vouwfietsjes, we kopen eerst wat spullen op de markt. Als we naar een supermarkt zoeken, moeten we toch nog een heel stuk fietsen en een steile helling op klimmen. Dan komen we bij een supermarkt die zo groot is dat we eigenlijk de fietsjes binnen ook wel hadden kunnen gebruiken…, maar ze hebben er wel van alles alhoewel het wel veel tijd kost om in zo’n grote supermarkt alles te vinden. Al met al is het toch wel een uur of twee voor we vertrekken. Het eerste stuk kunnen we zeilen, maar aan het begin van de avond valt de wind weg en komen we in een dichte mist terecht. We kunnen echt maar iets van 50 meter om ons heen zien. Gelukkig is het hier rustig en hebben we de hele dag nauwelijks bootjes gezien. We zitten dicht onder de kust dus grote schepen zullen hier ook niet varen. Maar voor de zekerheid zet ik wel de radar aan, en houden we de plotter goed in de gaten. Veel anders om naar te kijken is er trouwens niet. Toch blijft het een vervelend gevoel om niets te kunnen zien. We zijn blij als een uurtje later de mist weer optrekt.
We besluiten vandaag naar Aveiro te gaan. Dit is een leuk plaatsje en je kan er goed ankeren in een baai bij São Jacinto. We kunnen er mooi met laagwater binnenlopen als er bij de monding van de Ria de Aveiro weinig stroom staat. Wel is het donker als we Aveiro aanlopen, maar met de kaartplotter en de havenlichten is dat eigenlijk geen probleem. Volgens de pilot is het oppassen bij de havenmonding en kunnen er grote golven staan. Wij merken er niets van doordat het windstil is en doordat er nauwelijks getijstroom staat en varen heel rustig naar binnen. In het pikkedonker zoeken we een ankerplekje tegenover de steiger van de ferry. Voor het eerst slipt ons anker en dus ankeren we nog maar een keer. Ik trek het anker niet al te strak , maar er is hier geen wind en geen stroom, dus met een hoop ketting blijven we wel liggen.
Als we wakker worden zien we eigenlijk pas waar we liggen. Een mooi plekje. Aranka is nog moe en blijft een dagje op de boot als ik met Wouter en Myrthe een dagje naar het plaatsje Aveiro ga. Waar het precies ligt weet ik eigenlijk niet, maar de ferry waar we tegenover liggen gaat er ongetwijfeld naar toe. Vanaf de ferry zien we hoe hard het nu op de rivier stroomt. Ik kan me goed voorstellen dat het bij de monding flink kan spoken, als de stroom en de deining van de oceaan elkaar hier tegenkomen.
Als we de ferry afstappen zien we geen plaatsje maar wel een bushalte met een bus die naar Aveiro gaat. Gelukkig besluiten we om niet te gaan lopen, want met de bus is het nog zeker een kwartier rijden maar dan komen we in een erg leuk plaatsje waar een soort gondels, die Moliceiro’s heten, door de kanalen varen, het lijkt wel Venetië. De Moliceiro’s werden vroeger gebruikt voor het binnenhalen van zeewier. We bekijken alle straatjes, en leuke gebouwen in het centrum en Wouter en Myrthe rennen lekker rond en als we alles gezien hebben eten we een appeltje en een ijsje en gaan weer terug naar de boot.

goed moment voor een glaasje port en een kaasje

Maandag 8 september vertrekken we om acht uur ’s ochtends net voor laag water zodat we het laatste stukje van de ebstroom mee kunnen pakken. Je kan buiten de brekers zien staan terwijl het relatief rustig is. We snappen nu wel dat deze haven als een van de eerste Portugese havens gesloten wordt bij slechter weer of hoge golven vanuit het westen.

Gelukkig is er net genoeg wind om te zeilen. De wind komt uit regenbuien die overkomen en even later krijg ik de volle lading over me heen. Volgens mij de eerste keer deze reis dat ik mijn zeiljas gebruik…
Aranka en de kids zitten lekker binnen en zijn school aan het doen.
Langs de kust zie je duinen. Het land is hier relatief vlak en wat verder het binnenland in beginnen de bergen. Onderweg worden we nog kort bezocht door dolfijnen, maar waarschijnlijk varen we niet snel genoeg voor ze en ze zwemmen voorbij richting het noorden. De wind is wisselend aanwezig en dan weer weg, maar het is helder en prachtig weer. ´s Avonds valt de wind weg en moeten we de rest motoren.
We besluiten Nazaré voorbij te varen en de nacht lekker door te varen naar Peniche. ’s Avonds hebben we goed contact over de kortegolfzender met andere vertrekkers (korte golfzender werkt beter als je op zee zit dan als je omringd door land bent) en horen dat we aan Nazeré ook niet heel veel missen.
Omdat het zulk rustig weer is en morgen zo goed als windstil, lijkt het ons leuk om niet naar Peniche zelf te gaan, maar naar het eilandje Ilha Berlenga vlak voor Peniche te varen en daar te ankeren. We zullen daar rond een uur of twee ´s nacht aankomen. We puzzelen in de pilot om meer over het eilandje te weten te komen en hoe en waar we daar kunnen ankeren. Het is een natuurgebied dus dat klinkt veelbelovend. De maan is bijna vol en schijnt ons deze avond mooi bij. Er komt nog een grote groep dolfijnen langs. Ze springen allemaal uit het water met dolle sprongen, hangen heel even bij ons schip en zijn daarna weer helemaal verdwenen. Leuk intermezzo, terwijl de motor doortuft in de nacht.
We zien Ilha da Berlenga al lang voor ons liggen. Het is een wat afgetopt eiland in een groep van drie eilandjes, ieder met een vuurtoren of lichtbaken erop. Aan de zuidkant proberen we het eiland te benaderen. Met de verrekijker probeert Aranka te begrijpen hoe het in elkaar steekt en waar we zouden kunnen liggen. Blijft lastig zo in het donker en we zijn opnieuw erg blij met de kaartplotter die enorm helpt met het ontwijken van ondieptes en het vinden van de juiste route. Als we bij de ankerplek komen ligt er al een zeilschip en heel veel motorbootjes. Later blijkt het zeilschip de Badjar te zijn, ook een Nederlands vertrekkersboot, maar dat zien we ’s nachts niet. Opeens springen er weer dolfijnen om ons heen, maar we zijn nu druk bezig om een goed plekje te vinden, en dat is nog niet zo eenvoudig.
Tot vlak langs de kust is het meer dan 20 meter diep. Als we op 15 meter diepte zijn, lijkt de rotskust akelig dichtbij en hebben we het idee dat als we hier 70 meter ketting overboord gooien we zo op de rotsen kunnen komen als de wind draait… We varen een paar rondjes en zien een paar ongebruikte moorings liggen. Vannacht zal er wel niemand meer komen, dus we pakken de buitenste mooring die er wel degelijk uitziet. Lekker dat we vast liggen, maar we hobbelen wel behoorlijk door de swell die om het eiland van de Atlantische oceaan komt. We gaan alle kanten op en je hoort de inhoud van alle kastjes heen en weer schuiven. De sinaasappelen lagen duidelijk niet goed en stuiteren nu over de bodem. Af en toe moet je je heel goed vast houden en weet je even niet meer wat boven of onder is.
Maar we zijn blij dat we vastliggen en we liggen vlak bij het fort Sao Joao Baptista wat er zelfs in het donker mooi uitziet. Goed moment voor een glaasje port en een kaasje,dat Aranka in Porto heeft gekocht. Zo zitten we midden in de nacht buiten in de kuip te genieten van dit moment. Daarna hopen dat we in de stabiele zijligging kunnen slapen op bed en er niet uit vliegen met deze deining.
’s Ochtends (9 sept 2014) worden we wakker en als we rondkijken liggen we op een prachtig plekje. Het rollen is inmiddels ook een heel stuk minder geworden en we zien allerlei grotten en doorgangen door de rotsen waar je –naar het lijkt- wel met de dinghy doorheen moet kunnen varen. De andere zeilboot (de Badjar) is er niet meer, die moeten dus midden in de nacht vertrokken zijn. Later als we in Porto zijn, horen we van de bemanning van de Badjar dat ze om drie uur ’s nachts vertrokken zijn omdat ze het te veel vonden rollen. Als ik navraag bij onze buren blijkt de mooring waar we aan liggen van een toeristen ferry te zijn die overdag de toeristen afzet op het eiland, aan de mooring wacht en ’s avonds de toeristen weer terug brengt. Wij moeten dus verkassen, maar zo overdag ziet het er allemaal een stuk overzichtelijker uit en we ankeren op ongeveer 12 meter en gooien een hoop ketting uit. Met dit kalme weer moet dat voldoende zijn.
Ilha da Berlenga is een verrassend leuk eiland en we hebben er een heerlijke dag. We varen met de dinghy door grotten en rots tunnels, zwemmen bij het strandje dat klein is, en met het rijzen van het water steeds kleiner wordt. Er zwemmen heel veel vissen wat Myrthe erg interessant vindt, en Wouter ook wel een beetje eng. ’s Middags lopen we nog naar boven naar de vuurtoren en vandaar naar het fort wat mooie uitzichten oplevert van het eiland maar ook van de White Witch in blue die we steeds mooi achter zijn anker zien liggen. Volgens Wouter is het de leukste dag van zijn leven.

midden in het slagveld waar de Taag de strijd aan gaat met de Atlantische Oceaan

Nog een nacht bij Ilha Berlenga lijkt niet verstandig, de wind is al gedraaid en we liggen niet meer in de luwte achter het eiland, maar liggen aan lagerwal en de verwachting is dat de wind in de loop van de avond gaat toenemen. Dus we maken ons klaar voor vertrek en besluiten om direct richting Cascais of Lissabon te varen en om Peniche over te slaan. Na vandaag met dit prachtige eiland kan het alleen maar tegenvallen, maar belangrijker is nog dat er slechter weer aan komt en we dan liever bij Lissabon liggen waar veel meer te zien is. Om vier uur in de middag vertrekken we samen met nog een ander zeilschip vanaf Ilha Berlenga richting Lissabon, zo´n 70 mijl zuidelijker.
In Nederland is het lekker nazomeren dankzij het hoge luchtdruk gebied wat er ligt. Maar wij hebben daar last van en hebben daardoor alleen maar zuidenwind. De straffe Portugese Noord is al 2 weken zoek en lijkt voorlopig ook nog niet terug te komen. Maar we mogen niet klagen, want er staat wind. Het andere zeilschip vaart eerst op de motor naar buiten en hijst daar de zeilen en maakt een slag naar binnen. Wij proberen meteen te zeilen maar komen nauwelijks vooruit in de steile golven die er rond de kaap bij Peniche staan. Als we het andere zeilschip alleen nog als klein stipje zien besluiten we ook eerst ruim een half uur naar buiten te motoren, dat blijkt een goede keuze want daarna lopen we met zeven knopen hoog aan de wind richting het zuiden. Hoe dichter we bij de kust komen hoe zuidelijker we kunnen varen. Totdat we echt dicht bij de kust komen, dan wordt de koers plotseling veel ongunstiger, tijd dus om overstag te gaan. Zo maken we handig gebruik van de windshift en maken een hoek van ca. 120 graden ipv de normale 90 graden. De wind draait door naar het zuid oosten en naarmate we vorderen kunnen we weer een steeds zuidelijker koers varen. Het is een prachtige heldere nacht met volle maan en we zeilen heerlijk. We moeten nog een slag maken om niet het TSS te doorkruisen. Het andere zeilschip zijn we al snel weer voorbij, wij lopen veel hoger aan de wind en tegen de tijd dat we bij de Cabo da Roca zijn is het andere zeilschip een klein lampje aan de horizon geworden.
De kinderen slapen binnen. Wouter in het vooronder, zoals gewoonlijk in diepe rust en ver weg. Myrthe ligt op mijn plek (Ranka) in het achteronder. Ze slaapt licht en heeft het raampje open staan. Dan kan ze ons in de kuip horen en dat werkt geruststellend. Af en toe komt ze er uit en vraagt of we er al zijn!
We kijken nog even naar de havens rondom Lissabon en besluiten naar Oeiras te gaan. Hier liggen ook al wat andere vertrekkers die we eerder zijn tegengekomen, we krijgen korting in deze haven en hij lijkt makkelijk aan te lopen…
Later in de nacht ontstaat er bewolking en is onze volle maan verdwenen. Er komen buitjes over en daarna zwaardere buien en in de verte zien we bliksem en onweer. Gelukkig blijft de wind redelijk stabiel en hebben we geen harde windstoten, maar ik gebruik wel voor de tweede keer mijn zeiljack. Hmmm, er is slechter weer voorspeld voor de komende twee dagen en daarvan zal dit de voorbode zijn.
Rondom de kapen bij Cascais draait de wind steeds mee met het land. En zo zeilen we eerst hoog aan de wind naar het zuiden en daarna nog steeds hoog aan de wind naar het oosten. Om van Cascais naar Oeiros, aan de monding van de Taag (Rio Tejo), te varen zijn er twee routes. We nemen de noordelijke passage langs een zandplaat vlak voor Oeiras. We moeten dan over een ondiepte van 7 meter en er staat nog wel een paar meter extra water door het getij. Als we vlak bij Oeiras zijn wordt de zee steeds ruiger. De golven worden steiler, zijn 2-3 meter hoog en breken overal om ons heen. Dan komt er ook nog een dreigend front aan met onweer, en we draaien de fok vast weg om niet te veel last te hebben van windstoten. De golven worden nog hoger en als we zien dat we nog maar een knoop over de grond lopen zetten we de motor bij en ga ik zelf sturen. We zitten precies tussen hoog en laagwater in en hebben de maximale eb-stroomtegen. Gelukkig blijven de windstoten uit. Zo zitten we midden in het slagveld waar de watermassa´s uit de Taag de strijd aan gaan met de deining uit de Atlantische Oceaan. Een ware titanenstrijd. Naarmate we dichter bij de haven komen moeten we de motor steeds harder zetten om überhaupt nog vooruit te komen. Aranka staat inmiddels stijf van de stress en houdt zich aan de bank vast. We hebben dit toch niet zo gelezen in de pilot (boeken over het varen in dit gebied, inclusief de Reeds), er werd wel gewaarschuwd voor de noordelijke passage bij veel wind, maar wind is er nauwelijks. We zijn blij als we traverserend de haven in surfen en halen snel het gas eraf. We gooien de val los en laten het grootzeil naar beneden schieten want veel ruimte is er niet in de haven en we moeten ook nog landvasten, stootwillen etc. klaarmaken.. Het begint net licht te worden en even later liggen we veilig vast aan een enorme steiger tussen schepen die minimaal anderhalf keer zo lang zijn.
Het is dan 7 uur in de ochtend, net licht geworden. De kinderen worden wakker en willen alles weten. En daarna beginnen ze met hun schoolwerk, wetende dat de Volonté hier ligt en ze zo met Jesper en Thomas kunnen spelen. ’s Avonds is er een gezellige borrel bij de Volonté waar we alle spannende verhalen kunnen uitwisselen en waar we ontdekken dat de zeilboot die ’s nachts was vertrokken bij Ilha da Berlango de Badjar moet zijn geweest.

Op naar Portugal, no more siësta

In de baai bij Cies, staat midden in de nacht de wind ineens uit een andere hoek. Ons schip draait helemaal met haar kont naar het strand toe en ligt binnen de boeien, die het zwemgebied markeren. Ik waarschuw Roelof dat we toch wel heel dicht bij zo’n boei liggen. Roelof denkt dat bootlengte afstand die ik aangeef er vast wel 10 zullen zijn… Maar als hij dan toch buiten even komt checken ziet hij ook dat we op deze manier in de nacht die dikke boei gaan knuffelen. Even puzzelen hoe we het oplossen. Dan halen we wat ankerketting op. Sorry boei, je ligt weer eenzaam alleen!

Nu we zo dicht naar het strand toe liggen, duiken de kinderen in de ochtend maar al te graag het water in. Met krokodil en band zwemmen ze van de boot naar het strand. Samen met de “Harders” (de vissen van 10 tot 40 cm groot, die niet gevist worden en geliefd zijn in de havens, omdat ze de algen van de boten af eten) zwemmen de kinderen rond en komen terug met prachtige schelpen.
Handig zo’n natuurlijke douche voor de kids. Dit koude water van 17 graden verkiezen zij liever boven een warme douche in een haven. Sinds we uit Nederland zijn vertrokken (6 weken geleden) heb ik ze echt pas één keer onder een echte douche in de haven gekregen. Maar dankzij al hun zwempartijen en het afspoelen van het zoute water met de douche achter op ons schip lukt het ze ook wel om schoon te blijven.

Het is heerlijk lekker weer en Roelof is in een spannend boek gedoken. Dat maakt dat we niet in beweging te krijgen zijn. Ons plan om op deze zaterdag nog naar het Zuidereiland bij Cies te varen valt af. Maar aan het einde van deze zaterdag lijkt het ons toch niet aantrekkelijk om nog een nacht onrustig te liggen met de wind uit de verkeerde hoek voor deze baai. Dus met een fok starten we uiteindelijk toch de tocht naar Baiona. Een prachtige route langs het Zuidereiland, maar helaas eindigend met de motor als de wind helemaal wegvalt.

Baiona is de laatste baai van deze Ria’s in Galicië. Het is wel een stoere, vanwege alle rotsen die langs de randen liggen. Zonder wind varen wij overal dicht langs. Maar het is duidelijk dat de Atlantische oceaan hier af en toe flink huishoudt bij harde wind.
De plaats lijkt op het eerste gezicht onaantrekkelijk. Er staan heel veel niet mooie flats en de standen zien eruit als bij Zandvoort (vol). Maar wij kunnen toch niet dit plaatsje in Galicië overslaan als “La Pinta” hier ligt. Baiona is bekend geworden, omdat de Pinta, één van de drie schepen waarmee Columbus Amerika heeft ontdekt in 1493, hier als eerste is terug gekomen (de andere met Columbus kwam na een storm in Lissabon aan). La Pinta is nagebouwd, 23 meter lang en 7 meter breed. Het is eigenlijk maar een klein scheepje als je er op staat. Hier hebben 26 bemanningsleden op gevaren en mais, katoen, indianen, papegaaien, tabak ontdekt en naar Europa gebracht. Op de e-reader vinden we het boek “Columbus, De ontdekker van Amerika” van J. Abott. Interessant om te lezen hoe de Italiaan Columbus eerst jaren lang langs koningshoven leurt met het idee om via het westen naar Indië te varen voordat de Spaanse koningin Isabella hem daartoe in staat stelt met drie schepen en bemanning. Maar ook onthutsend om te lezen hoe Columbus daarna de controle in Amerika volledig verliest wat -tegen de wens van de koningin en ook tot afschuw van Columbus zelf- uitmondt in de meest gruwelijke daden van de Spanjaarden tegen de indianen. Daar zien we dan weer opvallend weinig van terug op de replica van de Pinta… Interessant detail vond ik ook dat de Paus toen bepaalde welk land “eigenaar” werd van de nieuw ontdekte gebieden: Al het land dat ten westen lag van de denkbeeldige lijn van de Noordpool naar de Zuidpool, en die 300 mijl ten westen van de de Azoren loopt en door Spaanse zeelieden wordt ontdekt zou aan Spanje toebehoren, alles wat ten oosten van deze lijn aan land ontdekt werd aan Portugal…

Maar goed, wij zijn dus in de baai geankerd vlak naast de Win2Win, die we hier ook treffen. Wouter speelt met zijn speedboot, alhoewel het maar kort duurt voordat de besturing het niet meer doet en het bootje opgehaald moet worden met de dinghy. Binnen zit ook iets te veel water, drogen dus en hopen dat ie het dan de volgende keer weer doet…

De Antares loopt later op de avond ook binnen als wij net klaar zijn met eten. De kinderen springen altijd op als ze een bekend schip zien. En dit keer springen ze samen in de dinghy. Alleen de riemen liggen los. Dus dit vraagt wel heel goed teamwork om zo samen roeiend de Antares te bereiken. Het lukt ze toch, alleen op de terugtocht is de ingespannen samenwerking ze te veel en horen we een ruzie ontstaan. Maar ze brengen goed nieuws: borrel bij de Antares!

De volgende dag, zondag 31 aug., gaan we naar de haven, La Pinta bekijken. We krijgen bij La Pinta een Engelse uitleg via een geheugen stickje met microfoon en oordopjes. Een ontdekking voor de kinderen, die allebei naar het Engelse verhaal luisteren en de dopjes geweldig vinden, en daarna op ons schip ook beiden eigen oordopjes wensen om muziek te luisteren.
Vervolgens lopen we een pad om de burcht, die ons hele mooie vergezichten en plaatjes van de baai en omgeving geeft. Het is heiig. Het oude centrum valt ons absoluut niet tegen, met haar leuke kleine autoloze straatjes.
Het is warm en die middag kiezen we voor het strand in de baai. De kinderen zwemmen er naar toe vanaf de boot. Best een afstand, maar ze redden het. Wij volgen met de dinghy. Als de zon onder gaat, gaan we terug naar het schip, kleden ons weer aan en gaan in het oude centrum uit eten.

Maandag staan we laat op. We worden verrast door Juf Lilian, de Brabantse vrouw van de Win2Win. Juf Lilian wordt bij ons aan boord gebracht om ons te helpen bij school. Ze heeft enorme kennis en ervaring als RT-er en intern begeleider van een school. Terwijl Roelof boodschappen doet en ons schip vaarklaar maakt, gaat zij als Nanny kijken hoe ik de school aan boord run, om mij tips te kunnen geven.
Best spannend. En al gauw gooit Wouter zijn kont tegen de krib, omdat hij helemaal geen zin heeft in zijn schoolwerk. Dit gedrag vraagt uiteraard veel energie en geduld en ik wordt weer compleet op de proef gesteld door mijn spruiten. Lekker confronterend, maar uiterst praktisch, terwijl mijn Nanny dit allemaal gadeslaat. Even later grijpt Juf Lilian in en geeft mij een aantal ideeën waarmee ik tussen de lessen door spelletjes kan doen en ontspanning kan creëren (galgje spelen, dobbelen, enz). Ook leert ze mij hoe ik met de kinderen van te voren beter tijdafspraken kan maken hoe zij binnen een bepaalde tijd hun werk gaan afronden. Hoe ik hen geconcentreerder krijg en gemotiveerd. En hoe we daarna samen de les kunnen samenvatten en beoordelen. En ze geeft mij handvatten welke doelen ik dit schooljaar voor rekenen moet realiseren. Ontzettend leerzaam allemaal. Precies datgene wat ik miste in de handleiding van de Wereldschool, de praktische tips voor de uitvoering van een combiklasje, en overzichtelijk de doelen voor dit jaar.

Vertrek uit Baiona, gemaakt door Walewijn vanaf de burgt

Zo onverwacht als Juf Lilian deze ochtend aan boord stond, zo onverwacht en halsoverkop vertrekken we in de middag van Baiona naar Porto. Het klasje neemt veel tijd in beslag en is nog lang niet klaar, maar als we vandaag de wind nog willen benutten, moeten we inderdaad snel vertrekken. Buiten de baai zetten we de Gennaker en warempel,het werkt. We hebben maar 8 knopen wind, eigenlijk te weinig. Maar de oceaandeining is beperkt en we zetten de Gennaker (heel dun gekleurd zeil, wat helemaal voor de voorstag hangt en ons met mooie bolling als een soort parachute vooruit trekt). De Gennaker weet ons met 3-4 knoop per uur vooruit te trekken. Dankzij de tips van juf Lilian ronden wij zeilend school af met vrolijke kids en ik ben dik tevreden.
Als de zon onder gaat, draait de Gennaker ineens helemaal om de voorstag. We halen hem dan toch weg. Op 3 mijl afstand ligt Viana do Castelo en daar varen we de rivier op en vlak voor de brug de haven in. We zijn voor het eerst van ons leven in Portugal.
Het is al heel erg laat en de kinderen liggen al op bed. Maar aangekomen in de haven blijken ze nog niet te slapen en komen toch onder allerlei excuses nieuwsgierig naar buiten. We liggen vlak voor de brug en er dendert nog een trein overheen. Gelukkig is het niet zo maar een brug, maar eentje die door Gustaf Eiffel is ontworpen, inderdaad, die van de Eiffeltoren. Dat wetende klinkt het geraas van de treinen toch een stuk aangenamer! Ook op straat langs de haven is het nog steeds levendig. We snappen wel dat Wouter en Myrthe niet meteen willen slapen, laten ze even begaan en dirigeren ze daarna toch echt naar bed.

Volgende dag halen we even koffie in het café bij de haven. Gauw het internet op en snappen wat de wind de komende dagen doet en bedenken wat onze plannen worden. We besluiten deze dag even Viana do Castelo te bekijken en morgen naar Porto te vertrekken (nog 35 mijl varen). Veel wind is er de komende dagen niet en hij komt ook nog uit het zuiden (Waar is die Portugese Noord toch gebleven??). Er staat ook een soort mist, de rivier kan je verderop niet meer zien.
We doen een was en het valt ons op hoe veel verschillen er zijn tussen Galicië en Portugal. De mensen zijn anders, ze spreken hier bijv. Engels en de tijd lijkt hier niet zo lang te hebben stilgestaan. Maar de stad komt ook beter onderhouden over en rijker. Maar het belangrijkste is toch wel dat ze geen siësta’s hebben en we dus niet meer steeds voor een dichte deur staan als we boodschappen willen doen!
Het plaatsje is best leuk (volgens de havenmeester veel leuker dan Porto). Ik vind nog een zaakje waar ze schoenreparaties doen en laat mijn Teva voor 1 euro repareren. Ik hoop dat deze reparatie het langer dan 6 weken uithoudt en dat ik mijn Teva’s deze reis kan blijven gebruiken. We kopen een lekker visje en gaan op ons schip eten en school afronden voor deze dag.