Via Ría de Vigo naar Isla Cies


Foto´s die Walewijn gemaakt heeft van de White Witch in blue op weg naar Combarro

Met Myrthe naar de Bakker
Maandag 25 aug ga ik ’s ochtends eerst met Myrthe brood halen. Samen varen we met de dinghy naar de kant. Wouter komt als we al weg zijn ook met zijn hoofd in de kuip. Helaas hij heeft de boot gemist, en om het goed te maken zwaaien we nog goed naar hem. Terwijl Myrthe honderduit vertelt en stuurt varen we naar de kant en halen een brood en een heerlijk taartje. Terug zit Myrthe gebiologeerd naar de vissen te kijken die onder ons door zwemmen (Harders noemen de kinderen ze). Terug op de boot ontbijten we en dan halen we het anker op om te vertrekken richting de volgende Ría. We twijfelen nog of we direct naar Cangas zullen varen of nog en tussenstop zullen maken in Ría de Aldán. We besluiten door te varen, er is een lekkere wind en ook wel lekker om dinsdag een dagje te blijven liggen. We hebben de wind pal tegen als we de Ría de Pontevedro uitvaren en we kruisen, waardoor we beide zijden van de Ria beurtelings goed kunnen bekijken. Ria de Pontevedro is meer bebouwd maar geeft desondanks een prachtig uitzicht met de rode daken tussen de groene bossen.


Panorama van Combarro vanaf de boot

Haven vol
Bij Cangas liggen de Verleiding en de Puff al in de haven en de Volonté voor anker omdat de haven vol was. Wij ankeren achter de Volonté en vinden het eigenlijk wel prima. Er was gewaarschuwd dat er erg veel deining stond van passerende veerboten en vanuit de oceaan, maar de eerste nacht hebben wij er maar weinig last van. ’s Avonds gaan we samen met de bemanning van de Volonté naar de kermis. Wouter en Myrthe springen in de elastieken en Myrthe maakt prachtige dubbele salto’s.

Dinsdag blijven we liggen, maar de wind is wat gedraaid en we liggen nu al wel wat hobbeliger. Het lesgeven blijft lastig, er is er altijd wel een die er niet echt zin in heeft ondanks het vooruitzicht dat ze kunnen spelen met Jesper en Thomas als ze klaar zijn met school. Langzaam gaat het wel iets beter maar het blijft nog wel moeizaam.

Uitzicht op Vigo vanaf Cangas

`s Avonds is er een gezellige borrel op de Volonté -die toch maar naar de haven is verhuisd- waar we ook Ron en Jocé van de Verleiding ontmoeten. We hadden Ron al een aantal keren gesproken tijdens het dagelijkse netje (’s Avonds om 22:00 op 8294 kHz USB) dat we met de kortegolfzender hebben en waar we uitwisselen waar we liggen en wat onze plannen zijn . In het pikkedonker varen we met de dinghy terug naar de boot. Gelukkig varen er geen veerboten want zichtbaar zijn we niet echt in het pikkedonker. Volgende keer lampje meenemen…

Bureaucratie
Woensdag is een regenachtige dag en varen we naar de overkant van de Ria wat minder dan een uur varen is, waar we in de haven Real Club Nautigo van Vigo aanmeren. De haven is wel een beetje vergane glorie, met een groots havengebouw (dat wel wat onderhoud kan gebruiken). Verder valt het op dat er wel heel veel personeel rondloopt, dat formuliertjes overschrijftt, in de computer zet, etc. Het komt op mij in ieder geval allemaal erg bureaucratisch over en inchecken in de haven duurt zo makkelijk drie kwartier terwijl we normaal in tien minuten klaar zijn…

Vigo is weer een echt grote stad waar we wat inkopen kunnen doen. We kopen bij de grote Megamarkt een waterkoker zodat we ook elektrisch water kunnen koken (en gas besparen). ’s Middags gaan Aranka en ik ook nog op de vouwfietsjes naar een grote watersportzaak Efectos Navales Jezus Betanzos terwijl Wouter en Myrthe een film kijken op de boot. Harry Potter is helemaal in sinds ze op de Volonté een Harry Potter film hebben gezien. We hebben afgesproken dat ze bellen als de film af is…
We kopen een slot voor de dinghy dat ik vergeten ben mee te nemen (dom dom dom) en een vishengel. Dat laatste is wel komisch want ik weet echt helemaal niets van vissen en dan blijken er toch nog heel veel keuzes te zijn…zo goed als het in het Spaans/Engels gaat worden we geholpen, maar als de verkoper over wormen begint, probeer ik duidelijk te maken dat me dat nou niet al te handig lijkt aan boord van ons schip. Gelukkig blijkt er een alternatief maar daarvoor moeten alle knoopjes en zinkertjes die de verkoper er net zorgvuldig heeft aangeknoopt, weer af…. Maar de verkoper blijft erg vriendelijk, nou ja, uiteindelijk hebben we een mooie hengel, nu nog kijken of we er ook een lekker visje mee kunnen vangen… ’s Avonds eten we lekker in een restaurantje met uitzicht op de haven, maar de volgende ochtend ontdekken we het straatje “Pescadería” waar je misschien nog wel lekkerder kan eten…. Voor de restaurantjes worden de oesters schoon- en opengemaakt.

Wouter en Myrthe gaan shoppen
’s Middags bekijken we Vigo verder. Eerst moet de speelgoedzaak bezocht worden waar Wouter een prachtige op afstand bestuurbare speedboot koopt van zijn eigen geld en Myrthe een limonade kraampje van Lego friends. Nadat we Wouter en Myrthe hebben overtuigd dat het toch echt slimmer is om de spullen eerst maar even op de boot te leggen gaan we Vigo verder bekijken en lopen naar het Parque do Castro. Vanaf de ruïnes van een kasteel daar hebben we een prachtig uitzicht over de stad en de Ria. Het is prachtig weer maar de eerste wolkjes tekenen zich al wel af. De ramen in de boot staan allemaal open om de boot wat te luchten nadat we de was die we in Cangas hadden gedaan ivm de regen binnen hebben proberen te drogen…

Als we terugkomen maken we de boot klaar om te vertrekken naar Cies (helaas is een deel van de waslijn in zee verdwe, met een trui van Ranka en T-shirt van Wouter, toch niet slim opgehangen). Net als we rond zes uur willen wegvaren komt de Volonté binnenlopen. Ook betrekt het weer, maar we besluiten toch maar te vertrekken naar Cies omdat er vandaag nog wat wind staat en dat morgen veel minder is. Als we de haven uitvaren zien we pas hoe slecht het zicht is. Het eiland Cies zien we niet meer en het wordt mistig. Nou ja, er staat wel wind (wel tegen), dat is tenminste iets! We kruisen de Ría de Vigo uit en letten goed op de AIS en alle veerboten en steken het TSS ook nog netjes haaks over. Verder zien we niet zo heel veel door de mist maar we kunnen wel lekker zeilen. Net voor we bij Cies aankomen klaart het gelukkig weer op en zien we Cies prachtig voor ons opdoemen. Net voor het donker ankeren we bij Playa de Figueiras, een prachtig baaitje ten oosten van Cies. We liggen er prinsheerlijk alleen. Tegen de tijd dat we liggen en we weer een beetje warm geworden zijn (van de natte regen) is het pikdonker. Gauw paella eten met inktvisjes en mosseltjes. Dan gaan we morgen wel het eiland verkennen.

Verboden te ankeren
De volgende ochtend horen we een hard “Ola” vlak naast de boot. Controle, of we wel een vergunning hebben om hier te ankeren? Nou had ik die toevallig in Nederland aangevraagd en ik kijk met veel interesse hoe maar liefst zeven Spanjaarden (die geen woord Engels spreken) de volledig standaard Engelse (!) vergunning bekijken. Nadat ze alle zeven naar de vergunning hebben gekeken en de bevindingen met elkaar gedeeld hebben, zijn ze eruit. De vergunning is prima, maar ik mag hier niet ankeren, wij moeten een baaitje verder naar het zuiden verkassen. Waarom is mij een raadsel, misschien liggen we in de weg voor de vissers die afgelopen nacht om ons heen aan het vissen waren. De baai ernaast is net zo mooi en dus gaan we daar maar liggen. Wouter en Myrthe zijn vandaag ook snel klaar met hun schoolwerk en dus hebben we de hele middag om Cies te bekijken. Het water is niet heel erg koud en we kunnen heerlijk zwemmen en ook de boot weer een beetje ontdoen van zeewier en schelpjes.


Dutch BBQ op het strand
Op het eiland lopen we eerst over een dam waar het eiland heel smal is en waar aan de ene kant de oceaangolven tegenaan beuken terwijl aan de andere kant ons liefelijke nieuwe ankerbaaitje ligt. Het is indrukwekkend om het geweld te zien waarmee de golven op de rotsen beuken. Daarna lopen we naar een uitzichtpunt met een prachtig uitzicht over de ruige westkust van Cies maar ook een mooi uitzicht over onze ankerbaai. Als we terugkomen op het strand zien we net de Antares en vlak daarachter de Volonté ankeren. ’s Avonds is er een “Dutch BBQ” op het strand waarbij we ook de bemanning van de Lena die we hier zien liggen uitnodigen. Het is erg gezellig. Even keuvelend met Wouter, vertelt Aranka hem dat wij als we met pensioen zijn, misschien nog wel een keer zo’n zeilreis willen maken. Prompt reageert Wouter, “Nou, dan moet je me echt even bellen hoor, want dan ga ik zeker weer mee!” Grappig dat Wouter nu na 6 weken onderweg te zijn er zo volop van geniet.
De avond wordt prachtig, eerst met hele mooie rode kleuren onder de wolken en vervolgens met een waanzinnige sterrenlucht en Melkweg, zonder maan. We doen ook een disco in het zand, want als je hard in het natte zand stampt heb je discolichtjes van de algen om je heen. Als we terug willen varen van het strand naar ons schip, merken we pas hoe donker het is. Gelukkig heb ik een Waka Waka lampje bij me anders waren we een heleboel bestek en borden kwijt geweest. Onderweg in de dinghy is het lampje niet nodig, want de algen in het water geven een spectaculair licht in het water als we er doorheen varen. Zo mooi hebben we het nog niet eerder gezien.
Vandaag hebben we een wandeling gemaakt over het zuidelijke deel van Cies, eerst naar een uitzichtpunt met een prachtig uitzicht op de ruige westkant van het eiland. Onderweg komen we langs een rots met een groot gat erin. Onder protest van Ranka klimmen Wouter, Myrthe en ik erin voor een mooi kiekje. Daarna lopen we verder naar de vuurtoren “Faro de Cies” van waar we echt een prachtig uitzicht hebben tot ver in Portugal.
Tijdens onze wandelingen probeert Myrthe salamanders en andere insecten te bekijken.
Ze ontdekt in het zand allemaal gaatjes waar wespen in blijken te zitten. Ze vindt m zichzelf helemaal niet lijken op de jonge meeuwen, die hier overal op de rotsen zitten en hun ouders aan het hoofd blijven zeuren en piepen om eten (maar de Maria biscuitjes zijn onderweg wel helemaal opgebietst). En vervolgens ontdekt ze nog een knalgroen insect, zo groot als een vuist. Dat moet absoluut een bidsprinkhaan zijn geweest volgens Wouter.

Logeetje aan boord!

Toch wat rommelig geslapen in de baai bij het eiland Ons. In de nacht staat er eigenlijk niet veel wind, maar als het schip steeds aan het anker staat te trekken, ga ik toch steeds uit het raam kijken of alles goed gaat. Voordeel daarvan is dat je ook in de nacht een beetje kan volgen wat er gebeurt. De vissers hier in deze omgeving werken echt hard. Midden in de nacht met grote koplampen op de boot zijn ze alweer bezig om netten te zetten en vis binnen te halen. De vuurtoren van Ons zet ons steeds in een straal licht. Er vallen weer wat sterren uit de lucht en het is heel helder.
Finistère - Porto
De volgende ochtend hangen de wolken laag. Het is bij ons zonnig, maar de baai aan de overkant kunnen we niet meer zien. We willen gauw school doen, dan is dat maar weer af en dan lekker het eiland verkennen. Maar ja, wat Roelof en ik willen, lijkt niet altijd goed uit te pakken bij Myrthe en Wouter. Combinatie van ouderschap en onderwijs blijft moeilijk. Roelof geeft Myrthe met een engelengeduld 2,5 uur rekenles, zodat ze eindelijk het blok af heeft voor vandaag. Het was ook niet echt een makkelijke rekenles. Ze moet inmiddels getallen in de honderd en duizend delen. Dat vergt wel concentratie, maar dat is best heftig om dat 2,5 uur vol te houden. In de tussentijd doet Wouter laconiek een taallesje, maakt zijn schrijfoefening en rekent een lesje. Tja dit keer komt hij er makkelijk doorheen. Maar ja we lopen inmiddels bijna 3 weken voor op school in Nederland, dus we hebben nu behoorlijk speelruimte.
Finistère - Porto Finistère - Porto
Gelukkig om 12 uur snel met de dinghy het stand op. Het is een prachtig groen eiland, met veel karakteristieke eucalyptusbomen. Ook staan er heel veel fruitbomen, sommige vind ik prachtig, maar ik weet echt niet wat of het mag zijn (gras groene bollen met haren?). In het midden van het eiland wonen ook een aantal Eilandbewoners. Ze hebben karakteristieke huizen die soms tegen de bergwand zijn gebouwd. Volgens mij hebben ze niet allemaal stromend water. We zien ze ook buiten douchen met water vanuit een grote tank op het dak.
We volgen een aantal hele leuke wandelpaden tegelijk met een aantal ferry-ladingen toeristen, die inmiddels ook hier zijn gebracht. De vuurtoren is best een klim, maar ook leuk om van dichtbij te zien. Verder proberen ze op het eiland de insecten en salamanders een goede leefplek te bieden en staat hierover ook informatie op de borden voor het publiek. Daardoor hang ik met de kinderen boven een soort bak met water allerlei torren, en volgens mij ook muggenlarven te bewonderen. De kraamkamer voor diverse insecten. Myrthe is er niet weg te slaan, maar ik heb op een gegeven moment wel genoeg van de torretjes.
Finistère - Porto Finistère - Porto
Finistère - Porto
In het dorpje bij de pier waar de ferry aan komt pakken we op de terugweg een drankje en eten een maaltijd. Best lekker, met Jacobsschelpjes. Daarna een leuke wandeling terug, langs een rotspunt waar ooit een kasteel gestaan heeft. Je kan het zo voor je zien, prachtige locatie. Dan komen we weer terug bij ons strandje, waar de dinghy ligt. Het blijkt een nudistenstrand te zijn. Wouter moet even aan het idee wennen. Eerst gaan de bikini’s en zwembroeken aan en we proberen te zwemmen. Maar opnieuw vinden Roelof en ik het water te koud om echt te zwemmen, dus gaan we even zonnen (siësta dutje). Even later komen de kinderen weer terug, achter de dinghy wordt het badgoed uitgedaan en dan rennen ze lekker bloot weer het strand op. Kennelijk spreekt het ze toch wel aan ook al vonden ze het in het begin wel raar.

De volgende ochtend willen wij naar Combarro varen aan het einde van de Ria de Pontevedra. Als Roelof bezig is het anker op te halen (op de hand, goed voor de dagelijkse beweging…), zie ik op de plotter de Antares langsvaren. Het lijkt ons leuk om foto´s van elkaar te maken terwijl we onder zeil zijn. Dus toch maar even snel het anker op met de ankerlier, de ochtendoefening bewaren we voor een andere keer. We hebben contact via de marifoon, en de Antares is op weg naar Porto Novo aan het begin van de Ria Pontevedro. Bij Porto Novo zien we de Antares vlak voor ons. Helaas valt daar ook de wind helemaal weg. De Antares was een beetje geschrokken van het wat hoge Zandvoort-gehalte op het strand bij Porto Novo en vaart ook door naar Combarro. De mooie stranden bij Porto Novo liggen inderdaad hutje mutje vol met badgasten. Gaaf, want nu varen we samen met de Antares naar Combarro, helemaal aan het einde van de Ria. We maken veel foto’s van elkaar en varen de mooie baai door, die er wel drukker en bewoonder uit ziet dan de vorige Ria’s. Aan het einde zien we grote tankers liggen en is een grote industrie (papierfabriek). Maar vlak achter het eilandje Tambo (met echt leuke BBQ strandjes) zien we Combarro liggen. Geschokt van de de drukte eerder in de baai, waren we wel heel benieuwd of dit nou wel een leuk plaatsje zou zijn. Maar een prachtig pittoresk (wel toeristisch) oud binnenstadje lonkte ons.
Finistère - Porto Finistère - Porto
Het is echt een leuk oud binnenplaatsje. De cafeetjes zijn van binnen heel klein en lijken soms wel in de rotsen gebouwd, smalle straatjes (en natuurlijk heel veel dezelfde toeristenwinkeltjes) en gezellige restaurantjes zijn er. Myrthe en ik kijken nog even bij de kade naast de restaurantjes naar de vissen die we zien. Ineens zien we een hele lange slang-achtige vis, duidelijk wel een roofvis, want hij eet diverse schelpen op en verdwijnt daarna weer. Geen idee wat het is! Wouter heeft in de tussentijd een katapult gekocht met Roelof; Myrthe en ik snappen er niets van, want Roelof vindt de kinderen veel te verwend en houdt er helemaal niet van om souvenirs te kopen; terwijl Myrthe en ik souvenirshopje in en uit gaan en moeite hebben om niets te kopen.
Finistère - Porto
Finistère - Porto Finistère - Porto
En even later treffen we Walewijn, Hedda en Quirijn. Gezellig, we gaan samen een restaurantje pakken. We proberen het allerbeste restaurant met uitzicht op ons schip uit te zoeken. Helaas belemmeren enkele afvalcontainers het uitzicht op ons schip, maar het restaurant is super. De kids hebben het ontzettend leuk samen, alhoewel Quirijn met zijn loopfiets wordt aangezet tot een race bergaf door de smalle straatjes, dwars door de toeristen heen. Ook slenteren ze over het enorme strand met eb, en komen met vieze moddervoeten weer terug bij het restaurant. Maar die smile van Quirijn en de kinderen wordt steeds breder en ze hebben het reuze naar hun zin samen. Kennelijk zo goed dat ze samen het plan bedenken om Quirijn uit te nodigen te komen logeren. Dat lijkt me erg leuk, maar de vraag is even of Quirijn dat echt wel leuk vindt. We spreken af om nog even koffie te drinken bij ons, en we stoppen de kinderen met zijn allen samen in de voorpunt. Nog even een boekje voorlezen en het is er stil. We zijn een beetje verbaasd hoe goed het gaat, maar het is eigenlijk wel ontzettend grappig dat ze op deze manier hun eigen plannetje invulling kunnen geven. In de nacht ben ik bang dat Quirijn nog wordt verpletterd door mijn kinderen. Maar het lijkt reuze mee te vallen. Hij ligt lekker koddig in het midden en de kinderen liggen af en toe in hun slaap tegen hem aan, alsof het hun knuffel is. Heel lief.

Finistère - Porto Finistère - Porto
De volgende ochtend zijn onze kinderen eerst wakker. We leggen gauw de knuffels van Quirijn naast hem en op hem, zodat hij die niet mist als hij straks wakker wordt. Maar even later hoor ik ze keuvelen en Quirijn vertelt wat hij allemaal heeft gedroomd. Gezellig zeg zo’n extra huis/schip-genootje. Even later komt Hedda langs met de dinghy op weg naar de bakker en spreken we af even samen te ontbijten. Daarna gaan we weer ieder onze eigen weg. De Antares op weg naar het eiland Ons, en wij pakken een bus naar het plaatsje Pontevedra.

Pontevedra heeft een erg leuk oud centrum, met een aantal zeer oude historische gebouwen. Het lijkt een beetje op Santiago de Compostela, alleen dan met minder pelgrims. We kijken wat rond en pakken nog een terrasje. We zien hoe een stel trouwt, en slenteren tussen de mooi geklede dames en heren door langs oude gebouwen en door leuke smalle straatjes. Een Basiliek en een oude ruïne, en een lekker ijsje toe. Moe en voldaan gaan we daarna weer terug naar ons schip bij Combarro.
Wat kan je toch moe worden van dit relaxte rondkijken bij al deze plaatsjes. We moeten echt weer een dagje internet inplannen om gewoon toe te komen aan ons blog en de reacties allemaal te lezen en iets terug te schrijven. Anders gaan we onszelf nog helemaal verliezen, hier in deze heerlijke Ria’s.

Cruising Gallicië met je smartphone…

Vandaag dinsdag 19 aug. varen we van de ene kant van de baai bij Rianxo naar de andere kant waar een aantal leuke dingen te zien zijn. We varen van de anker baai bij Punta Fincheira naar de baai ten westen van Punta Neixón die niet erg diep is maar er moet net genoeg water staan met laag water , volgens de app op mijn I-Phone (hoe zou je zonder moeten…?). We varen met de dinghy naar een strandje, wat er van een afstand mooi uitziet maar als we aan land zijn gegaan blijkt er geen pad naar het strandje te zijn. Onder luid protest van Aranka en Myrthe klimmen we via een watervalletje de steile helling op. Wat is er nou leuker dan door het bos struinen…? Nou heel wat als ik het commentaar achter me hoor! Ik loop maar snel door en ben dan ook snel op het echte pad dat in de Cruising Guide stond beschreven en dat inderdaad prachtig is. Door een mooi bos lopen we langs steile kliffen boven het water met uitzicht op de baai en onze boot. We lopen door tot we op Punta Neix zijn waar we een prachtig uitzicht hebben. Lang geleden is hier een dorpje geweest waar nu alleen nog wat fundamenten van te zien zijn. Volgens het bord dat er stond moet het er ongeveer uitgezien hebben als een typisch gallisch dorpje uit Asterix en Obelix.
Finistère - Porto
Finistère - Porto Finistère - Porto
Wouter vind al dat lopen maar niets en voelt meer voor een restaurantje of een ijsje…, maar we moeten toch echt via het zelfde nog even prachtige pad weer terug. Dan komen we in het dorpje Cespón wat uitgestorven lijkt, maar waar we zowaar een restaurantje vinden. Als we wat drinken krijgen we er direct wat verse visjes bij, precies wat we nodig hadden. Volgens de gids is het ook leuk om naar Hórrero de Araño te gaan, de langste graanschuur (die je hier inderdaad overal ziet) van Gallicie, dus we vragen de restaurantbaas hoe we daar kunnen komen. Lopen is echt te ver dus we nemen een taxi die ons erheen brengt. Alhoewel de taxichauffeur geen woord Engels spreekt, biedt de smartphone alweer uitkomst. Via een app wordt wat wij inspreken omgezet naar tekst in de andere taal. Zo maken we duidelijk waar we heen willen, en meer is ook niet echt nodig. Het is een prachtige rit door de bergen en de graanschuur ligt prachtig met een mooi uitzicht maar is zelf niet heel bijzonder.
Finistère - Porto Finistère - Porto
Terug laten we ons midden in het bos afzetten, vlak bij het ontoegankelijke strandje waar onze dinghy ligt. Wouter is niet lekker, is erg warm en moet overgeven. We struinen weer door het bos en klauteren (weer met nog luider protest van de dames) het watervalletje af naar het strandje. Het is inmiddels laag water en om bij het strand te komen moeten we nu ook door een laag blubber heen. Het is dat mijn Teva’s zou stevig zijn anders was ik er nu zeker één kwijt geweest want het lijkt wel drijfzand… Gelukkig kunnen we op de dinghy leunen als we naar het water lopen anders waren we er misschien wel in blijven steken… Tegen een uur of vijf zijn we weer op de boot, en halen we het anker op de hand op, en varen zonder de motor te gebruiken op de fok weg, richting Vilanova. Het is pal voor de wind en op alleen de fok lopen we toch ruim zes knopen. Na ruim een uur varen tussen alle mosselbanken door komen we bij Vilanova. Wouter is inmiddels goed ziek geworden (39 graden koorts) en heeft een paar keer over gegeven en gaat vroeg naar bed. Bij Myrthe haal ik de hechtingen eruit, wat wel een beetje pijn doet, maar Myrthe houdt zich goed. De snee in haar voet lijkt in ieder geval weer goed dicht te zitten.

’s Nachts voelt Wouter zich al weer beter, want hij krijgt weer praatjes. ’s Ochtends vindt Wouter dat hij wel weer beter is, en wil mee naar de bakker. Het lijkt ons goed om te kijken hoe Wouter zich houdt en we gaan met zijn allen het plaatsje bekijken en we kopen onderweg wat lekkere broodjes. We komen door allerlei leuke oud-gallische straatjes, lange kerkjes en langs een vis afslag waar we twee verse visjes kopen. Na een uurtje lopen is Wouter wel moe, maar hij heeft geen koorts en heeft ook niet overgegeven dus we nemen zijn diagnose van die ochtend maar over en besluiten te vertrekken, richting het eiland Ons, dat onderdeel is van een natuurreservaat. We kijken goed naar het weerbericht, de baai ligt net wel of net niet beschut, maar er is niet al te veel wind, dus we wagen het er maar op, we hebben tenslotte niet voor niets een Rocna anker.
Finistère - Porto Finistère - Porto
Het eerste stuk hebben we wind mee, dan valt de wind weg en dobberen we een uurtje met de stroom mee. Gelukkig steekt daarna de wind weer op -nu vanuit de andere richting- en dan zeilen we lekker met ruim zeven knopen de Ría de Arousa uit. Alhoewel het prachtig weer is zit iedereen binnen school te doen. Lijkt me ook niet gezond en ik pieker over een manier om de bemanning naar buiten te krijgen… Dan gooi ik de Joon overboord en roep hard “Man over boord oefening”. En ja hoor daar komen al snel drie hoofdjes naar buiten. Wouter roept nog:”Nee Papa, dat moet je nou echt niet doen!”, maar daarna wijzen Wouter en Myrthe keurig naar de “drenkeling” terwijl Aranka en ik proberen de boot naar de Joon te manoeuvreren. De eerst keer missen we hem net, maar de tweede keer komen we keurig – en zonder gebruik van de motor – al bijliggend naast de Joon te liggen. Oefening geslaagd, Aranka weet nu ook waar de M.O.B. knop op de plotter zit, en ik heb een keer geoefend met het uittrekken van de Joon wat best stroef ging.

We ankeren bij “Praia de Melide” waar we als enige boot op een prachtig plekje liggen. Wat wil je nog meer… We bakken onze verse vis en genieten van het prachtige uitzicht.

PS1. Een Joon is een lange rechtopstaande stok met een vlaggetje en een lampje erop die je overboord kan gooien om een plek te markeren, bijv. als er iemand overboord valt zodat je de plek makkelijker terug kan vinden.

Strompelkuitje….

Ineens is de wind weer aan! Het kan hier van bladstil ineens gaan waaien (van nul naar windkracht 4). Het gordijn begint dan te wapperen, ons schip te schommelen en ik word wakker. Buiten is het ochtendgloren nog bezig. Prachtig mooi rood is de lucht achter de bergachtige kust. We liggen voor anker in een idyllisch baaitje van Rianxo. De groene kust met palmbomen op de glooiende berg en een mooi strand is ons uitzicht. Het is eb en even verderop zijn een groep vissers druk bezig met hele grote hengels met netten er aan, die ze over de grond trekken. Ik denk dat ze de Jacobsschelpjes vissen, maar zeker weten doe ik het niet. Zwaar werk, ze gaan maar door (2 uur lang) met in elk bootje twee vissers (groep van ca. 10 bootjes bij elkaar).
Finistère - Porto
Gisteren (ma 18 aug) zijn we hier voor anker gaan liggen. We hebben ook een poging gedaan om aan het strand te zwemmen. Maar het is hier zo ontzettend koud, dat het niet is gelukt (alleen Wouter). Onbegrijpelijk dat het hier in de baai toch nog zulk koud water is, echt midden in de hete zon. Vervolgens zijn we Rianxo ingelopen. Het is een niet heel erg toeristisch dorpje. Een paar mooie plekjes. Een echt vissersdorp is het en daarom wilden wij wel een visje kopen. Uiteindelijk een grote supermarkt gevonden. En een super lekkere schol of zo gekocht. In de supermarkten staat standaard iemand helemaal in laarzen en een plastic schort voor, die de vis helemaal voor je klaar maakt, zodat je hem in de pan kan bakken. Goed om te zien hoe ze het doen, geen idee of het nog lukt om zelf te vissen, maar dan moeten we dit dus zelf zien te klaren.

Ben benieuwd, vandaag mogen de hechtingen uit Myrthe’s voet. Ons strompelkuitje loopt er de laatste tijd best aardig mee. Er zit geen pleister of gaas meer overheen. Best een raar gezicht die 7 touwtjes in haar vlees. Maar gisteren is ze er gewoon op blote voeten alweer de zee mee ingegaan. Rennen lukt nog niet. Ik ben alleen heel benieuwd of Roelof die touwtjes, op basis van de instructies van de dokter er zomaar uit mag trekken……… Ik ben blij dat Roelof de instructie heeft gehad!

Zondag 17 augustus hebben we nog een uitstapje gemaakt naar Santiago de Compostela. Het Pelgrimsoord wat iedereen wel kent. Ik kon mij er van te voren geen voorstelling van maken. We zijn er samen met het gezin van de Volonte heen gegaan. Het was een half uurtje (50 km vanuit Vilagarc) met de trein. Het grappige is dat je hier echt de tijd moet boeken waarop je reist met de trein (ook de terugreis). Gek, waarom dat nodig is en het voelt ook al gek om niet de flexibiliteit te hebben te bepalen wanneer je dan terug gaat reizen. In Santiago aangekomen is het toch wel een heel grote stad. Maar als je dan naar het oude centrum loopt, dan zijn er een aantal heel indrukwekkende, grote, oude gebouwen. Je waant je met die groteske, barokke gebouwen af en toe in een Romeins rijk. Je ziet er heel veel Pelgrims, met grote of kleine rugzakjes op. Soms zelfs op slippertjes of hakken?! Ze dragen de Sint Jakobsschelp, of aan hun rugzak of aan hun wandelstok. Voor deze mensen moet dit de afsluiting zijn van een voettocht. Wellicht hebben ze vanuit Nederland 2500 km gelopen in ca. 100 dagen. Je weet het niet! En dan op naar het plein met de Kathedraal en wellicht nog een uur of twee in de rij staan, om de apostel Sint Jakob of Jacobus de Meerdere te omarmen. Wij hebben de Kathedraal wel bewonderd, maar de apostel maar even gelaten.
Finistère - Porto Finistère - Porto
Omdat we eigenlijk maar weinig weten van de geschiedenis van deze plaats, en de apostel Jakobus, geven we de kinderen een huiswerkopdracht om dit maar eens even uit te zoeken. Daar leer je weer een heleboel van:
Santiago betekent Sint Jakobus (Sant Lago). Het is om twee redenen het doel van pelgrims: Het is een oude Keltische weg naar het verre Westen, naar het einde van de wereld – Finis Terrae- een plaats en streek die door de Spaanse koning (met wat hulp van onze Karel de Grote) het eerst op de Moren werd veroverd. Hier wilden ze dus graag mensen bekeren, en Christenen naar toe hebben. Maar bovenal is het een bedevaartsoord, waar het goed bidden is. Omdat hier de overblijfselen van de apostel Jakobus liggen. Ze hebben trouwens ook nog een Universiteit, in een heel oud gebouw, nota bene met wifi waarop ik ook zou moeten kunnen inloggen. Helaas was ik mijn wachtwoord natuurlijk weer eens vergeten…
Finistère - Porto Finistère - Porto Finistère - Porto Finistère - Porto

Roeiwedstrijd in Proba do Carminal

De avonden wordt er flink getraind in Ria Arousa met roeiboten (12 en 4 personen; het lijkt op een Gig). Geweldige plek om te roeien tussen de mosselbanken door. Prachtig om te zien. Doet me heimwee krijgen naar de kaagspetters en onze mooie woensdagavonden. Goed moment om mijn stoere shirt met mijn team erop te dragen. De vlag met mijn roeiteam erop, wappert al sinds ons vertrek uit Nederland in de verstaging. Kortom meiden, jullie zijn overal bij!
Finistère - Porto
Na de wandeling op woensdag naar de natuurlijke bergmeertjes in de waterval doen we een rustdagje. De meeste NL-vertrekkers zijn inmiddels van de ankerplaats vertrokken. Einde van de middag komt de Volonté nog even bij ons borrelen en ook zij vertrekken daarna, door naar Vilagarcía. Ook de andere schepen die voor anker liggen in deze ankerbaai, moeten er aan geloven. Deze avond werd ons in Spaans-Engels verteld dat er morgen ochtend om 10.30 uur een roeiwedstrijd plaats vindt, dwars door ons ankerplekje. De boeien zijn al uitgezet en liggen om ons heen. Ook de douane komt nog met hun indrukwekkende boot langs, en doet een aantal schepen aan in de ankerbaai. Maar gelukkig, ze slaan ons over. Wij hoeven dus geen formulieren in te vullen.

Helaas missen we dus de volgende ochtend de roeiwedstrijd in A Proba do Carminal, waar kennelijk al die avonden voor werd getraind. Het is maar een heel klein eindje varen naar Vilagarcía. Hoog aan de wind is de overkant van de baai net bezeild, tussen de mosselbanken door. De mosselbanken hier in deze Ria’s zijn goed voor 95% van de mosselproductie van Spanje. En Spanje heeft 60% van de wereldproductie. Dus echt wel indrukwekkend hoeveel ze hier produceren. We hebben een keer een portie mosselen gegeten en ze smaken goed, ze zien er wat roder uit dan ik ze ken van de AH.

In Vilagarcía liggen we in de haven, evenals de Volonté en de Antares. We proberen diezelfde dag nog de schooldag af te ronden. Wouter is om 12 uur al klaar, maar Myrthe heeft er duidelijk geen zin in, en kan of wil zich maar niet concentreren. Pas om 15.00 uur is Myrthe zover dat we Vilagarcia in kunnen. We proberen nog een trein te pakken naar Santiago de Compostella, maar dat lukt niet. Het duurt te lang voordat de trein komt en de kans dat we weer terug in Vilagarcía komen is heel klein. Dat komt omdat het hier de volgende dag, zaterdag, feest is. Het wordt een chaos in de stad met meer dan 50.000 bezoekers die allemaal naar het Fiesta de San Roque komen op 16 augustus (zie ook Fiesta de San Roque). Dan nemen we maar vast een voorproefje van de kermis/feest. Myrthe en Wouter mogen iets uitzoeken op de kermis om te doen. Wouter weet meteen wat hij wil en staat een half uur in de rij om te karten. Maar wat een smile als hij erin zit. Dat is duidelijk helemaal zijn ding.
Finistère - Porto
Myrthe kiest een hondje wat woef zegt van de markt. Even heeft Wouter spijt, maar als we hem op de boot laten zien hoe blij hij in de kart keek, is hij toch wel overtuigd dat hij een leuke keuze heeft gemaakt.

Die nacht gaan de kermis en het feest maar door. Om 03.00 uur kijk ik nog op mijn horloge en denk dat zal zo wel stoppen. Maar niets is minder waar. Het publiek staat op de kant te swingen en de muziek wordt met enorme versterkers over ons uitgestort. We zitten er echt middenin, de uitgang van de haven is de bar van het festival… en de DJ heeft er zin in en het gaat de hele nacht door. Wat ik ook probeer op de boot, ik sluit alle ramen (terwijl het 25 graden is) en ik doe zelfs het deurtje erin. Maar het mag niet baten, de muziek tettert ons om de oren. De kinderen slapen er dwars doorheen; ik slaap, maar wel met wakkere perioden ertussendoor. De volgende morgen denk je dan dat het publiek wel moe zal zijn, maar nee hoor. Ze staan nog steeds te swingen. Wel iets gammeler dan gisteravond, want er is duidelijk ook veel drank geschonken, maar zeker niet minder enthousiast. De sfeer is erg gezellig, de Spanjaarden hier zijn echt leuk.

We gaan zo met alle vertrekkers samen deelnemen aan het Fiesta de San Roque. Althans we slaan het religieuze gedeelte over, maar zijn uitgedost met reuze waterpistolen voor het waterspektakel. Op het heetst van de dag om 12.00 uur wordt echt iedereen nat gespoten. De brandweermannen staan met waterkanonnen in de straat en jong en oud wordt van boven tot onder nat. Onze kinderen hebben ook totaal geen gene en spuiten iedereen nat met hun waterguns. Midden in het gezicht, op de broek, midden op de droge rug.
Finistère - Porto Finistère - Porto
Op een gegeven moment zie ik een man met een emmer water lopen. Ik lach vriendelijk naar hem en krijg hem direct daarna over me heen. Maar het is een en al pret. Ondanks de warmte krijgen de kinderen het toch wel koud. We duiken uit de hitte van de strijd. Een motor en een auto rijden over de weg, maar worden door onze kinderen met water bestookt. De motorrijder kijkt woest om en rijdt daarna bijna iemand anders aan. De bestuurder van de auto, die zijn raampje open heeft staan kan het grapje van de kinderen wel waarderen. Het is duidelijk, vandaag blijft niemand droog. Een feest waar ook de volwassenen weer even kind zijn, en druk om zich heen spuiten met zo groot mogelijke waterpistolen. Het is zo geestig. Wat een leuk feest.

Nederlandse barbeque in Ría de Arousa

Zaterdag aan het einde van de dag staat er een lekker windje (wel uit de verkeerde richting) en morgen is het windstil. Aangezien we een hekel hebben aan motoren besluiten we om zes uur ’s avonds het anker op te halen. We moeten sowieso weg want nadat we van de wandeling naar de vuurtoren terugkwamen liggen we aan lager wal. We maken een mooie tocht naar Muros waar de Antares ook ligt. We komen weer in het donker aan, maar dat begint ook te wennen, en als je goed oplet is het met de plotter ook prima te doen. ’s Avonds gaan wij nog gezellig naar Walewijn en Hedda op de Antares. Wouter en Myrthe gaan ook mee en kijken nog een film op de Antares.
Finistère - Porto Finistère - Porto
Finistère - Porto
Zondag hebben we een heerlijke rustdag. ´s Middags bekijken we Muros, een typisch Gallisch vissersplaatsje met leuke smalle steegjes en een oud kerkje. Als we terug naar de boot willen is het hoog water, en ligt de kikker waar onze dinghy aan vast zit wel erg ver onder water. Ook een auto die wat laag op de trailer helling stond geparkeerd is verrast door het hoge water… Wij gaan dus nog een kop koffie drinken, kunnen we meteen even internetten.
Finistère - Porto Finistère - Porto
Als we terug varen naar de boot komen we Hedda en Quirijn van de Antares tegen die richting speeltuin gaan. Wouter en Myrthe willen graag met Quirijn spelen en gaan met Hedda mee. Kunnen Aranka en ik mooi even naar de “tide mill” varen die aan de overkant van de baai ligt. Helaas is de tide mill dicht, maar toch leuk om te zien hoe ze hier gebruik maakten van het tij om naar ik aanneem graan te malen. ´s Avonds nodigen Wouter en Myrthe zichzelf uit bij Quirijn en dus eten we erg gezellig met zijn allen op de Antares. Als we terug varen zijn we net op tijd om nog mee te doen aan het boordnet, waar ook nog de Puff, de Tofino en de Ojala aan deelnemen. We spreken af om een Nederlandse strandbarbecue te houden bij Pobra do Carmiñal in Ría de Arousa.
Finistère - Porto
Maandag ochtend zijn de winkels weer open en ik begin met een lekker vers broodje te halen. Rond half één vertrekken we richting Ría de Arousa. We varen de Ría uit op de motor omdat er geen wind staat, maar zodra we bij Punta Queixal komen staat er een mooi briesje en lopen we met ruim vijf knopen naar het zuidwesten. Een ander (Frans) zeiljacht voor ons dat op de motor doorvaart, lopen we op en varen we voorbij. De wind trekt wat aan en het wordt een heerlijke zeildag langs een prachtige kust. Om de Ría de Arousa in te varen moet je of om Isla Sálvora heen varen of je kan via het Canal de Sagres en Passo de Carreiro tussen de rotsen door laveren. We zien op de AIS dat de Volonté en de Ojala ook heelhuids door deze passages zijn gekomen en bovendien is het hoogwater dus we besluiten door deze smalle (ca. 200 meter brede) passages te varen. Het is wel goed opletten want aan beide kanten liggen verraderlijke rotsen, maar het is ook een prachtig stuk kust en we komen er keurig doorheen, alhoewel de rotsen wel erg dichtbij voelen…
Finistère - Porto Finistère - Porto
Toen we aankwamen bij A Porbra Carmiñal werden we verwelkomd door Jesper en Thomas in de dinghy. Finistère - Porto ’s Avonds hebben we op het strand gebarbecued met de bemanning van de Volonté, de Puff, de Tofino en de Antares. Het was erg gezellig totdat Aranka met Myrthe uit het water kwam lopen en Myrthe een grote snee in haar voet had die behoorlijk bloedde. Gelukkig bleek Patrick van de Tofino EBHO opleider en wist hij het bloeden snel te stoppen. Daarna door de donkere steegjes met Myrthe op mijn rug gezocht naar een ziekenhuis. Uiteindelijk kwamen we bij een donker gebouw waar, na er twee keer omheen gelopen te zijn, Myrthe uiteindelijk een bel vond… En ja hoor daar kwam een vrouw aan in een witte jas. Het Nederlandse verzekeringspasje was voor haar in ieder geval ook niet eenvoudig, maar na een kwartiertje kon een vriendelijke meneer in een witte jas ons helpen. Engels spreken lukte niet, maar toen ik de pleister van de wond haalde was het ook wel duidelijk. Eerst werd Myrthe’s voet verdoofd met eindeloos veel prikjes. Myrthe gaf geen kik, maar fijn was het niet. Daarna gingen we naar een andere kamer waar haar voet werd schoongemaakt. Toen ik een naai gebaar maakte, werd er druk Si Si geknikt… En ja hoor, daar kwam de hechtingset tevoorschijn, en even later had Myrthe 7 hechtingen in haar voet. Ik kreeg ook nog een spoedcursus hechtingen verwijderen, dus over 7 dagen ga ik dat oefenen…

Toen we terug wilden varen in de dinghy was het inmiddels laag water geworden, en lag er tussen ons en het water een stenige kust waar je niet makkelijk overheen kon lopen (zeker niet met een dinghy…) en een zandbank… Dus gewacht tot half twee ’s nachts voordat we weer terug konden, dus de “Dutch barbecue” werd nog even doorgezet. Blijft verraderlijk dat getij… Wouter is op de Volonté gaan logeren bij Jesper en Thomas.

Vandaag doet Aranka eerst school met Wouter en Myrthe en ik gebruik de ochtend om allerlei klusjes aan de boot te doen, lampje zit los, koppeling van de watermaker lekt, netje voor de knuffels van Wouter en Myrthe ophangen etc. Finistère - Porto ’s Middags proberen we naar een bergmeertje te lopen. In het begin vindt Myrthe het met haar voet nog wel lastig, maar even later lukt het al heel aardig om erop te lopen. Het bergbeekje is erg mooi met de laatste zon. Als we boven bij het bergbeekje zijn krijgt Wouter het toch weer voor elkaar om uit te glijden en bijna een waterval af te glijden (ongeveer op het punt waar Aranka en Wouter op de foto staan). Twee Spanjaarden weten nog net zijn arm te pakken, maar glijden dan bijna zelf de waterval af… Met Myrthe op mijn rug kan ik Wouter zijn andere arm pakken en trekken we hem weer omhoog. De Spaanse vrouw die Wouter wou redden heeft wel een natte broek… maar verder loopt dit ook weer goed af. Wel duidelijk dat Wouter wat van mijn genen heeft meegekregen.
Finistère - Porto
Finistère - Porto Finistère - Porto

PS. Met Myrthe haar voet gaat het goed en ze vindt zichzelf niet zielig en hoopt ook dat niemand zal vragen hoe het met haar voet gaat, anders mag deze blog niet geplaatst worden..

Ria de Muros op zondag

We liggen in de volgende Ria de Muros, bij een schattig vissersplaatsje.

Gisteravond trok de mist op. We hadden een mooie wandeling gemaakt naar de vuurtoren van Finisterre. En er stond ineens wind. We kwamen vanaf het strand weer terug met de dinghy bij de boot, die op de golven lag te stampen. Terwijl de achterkant een meter de lucht in vloog en weer beneden kwam probeerden wij op ons schip te klimmen. Het was duidelijk dat we hier niet meer rustig voor anker lagen. Dus het was of het schip in de haven leggen of even naar de volgende Ria varen. Dat laatste werd het.

Buiten op zee was het lekker zonnig. Helaas komt de wind pal uit het Zuiden (waar blijft die Portugese Noord?), dus we moeten weer kruisen. We varen weer langs rotsen en het is weer een prachtig gezicht hoe, met ondergaande zon de wolken om de kapen heen blijven hangen. Dan stuiteren we met 8 knopen snelheid Ria de Muros binnen (16 km per uur, en dat met het gewicht wat verplaats moet worden is echt indrukwekkend).
Terwijl we de Ria binnenvaren heeft Roelof met de korte golfzender contact met het Nederlandse netwerkje, de Antares (die liggen ook in Muros) en de Puff (die liggen in de volgende Ria). Gezellig. Maar daarna wordt het donker. Tegen de lichten van de haven inkijkend is het moeilijk zicht. We varen naar mijn idee heel hard en Roelof haalt snel zeil binnen. Wat zijn dat toch , die enorme platen? Gelukkig leest Roelof de gidsen goed. Mosselbanken is dus het antwoord. Oké. Bijna niet te zien, onverlicht. In het plaatsje schettert life hardcore muziek over de kade. Kennelijk een feestje. We vinden de Antares en gaan ernaast liggen, voor anker. Gezellig nog even samen een borrel. Oeps, helemaal de tijd vergeten. We gaan pas om 01.00 uur allemaal naar bed. Alleen Quirijn slaapt op tijd.

Vandaag, zondag, zijn jammer genoeg de winkels dicht. Kan ik niet alle toeristische dingen bekijken. Kijken kijken en niet kopen, want we hebben geen ruimte over voor veel extra’s.
Deze ochtend was er regen. Maar verder lopen we gewoon in t-shirt en als je de buien een beetje mijdt, is het heerlijk toeven.

We moeten zo gauw terug. We hebben Myrthe al 3 dagen belooft om Monopoly te doen, maar elke keer moesten we of alweer varen of was het veel te laat. Tja, belofte maakt schuld. Logies voor Jesper en Thomas is ook beloofd, de vraag is of we de Volonté weer in de volgende Ria gaan treffen. Leuk als we daar misschien even met alle vertrekkers weer samen kunnen zijn, want de Puff wacht ook nog tot maandag.

IMG_0938.JPG

IMG_0941.JPG

IMG_0943.JPG

IMG_0945.JPG

Mist

We zien niets om ons heen, we zitten midden in de wolk.
Buiten zijn spinnenwebben, ze zijn nat met druppels en heel mooi om te zien.
Ik heb een speurtocht uitgezet op het schip. Die gaan we nu doen.
Pappa en mamma en Wouter moeten overal zoeken en ezeltje-prik spelen. Ze prikten allemaal mis. Het cadeautje was een fopper. Ik had allemaal placemats ingepakt. Ik moest heel hard lachen.

Wouter:
We kunnen onze vrienden Jesper en Thomas maar niet inhalen. Want we gaan in deze mist niet varen naar Muros. Ik mis ze heel erg.

Scheepsbel in de mist

Dat was spannend! We zijn nu middernacht nog even met een lekker glaasje wijn en een amandelnootje uit het cadeaupakket, de adrenaline aan het wegspoelen.

Het heeft vandaag (vrijdag 8 aug) geregend. We zijn wel het dorpje Camarínas even in gegaan net toen het zonnetje scheen. Nog net voordat de supermarkt sloot voor de siësta hebben we boodschappen kunnen doen. Daarna nog idioot dure gedroogde aardbeien op de markt gekocht. De dame bij de kraam deed het zo handig met het aanbieden om te proeven, dat we ons verplicht voelden om iets te kopen. Maar 100 gram aardbeien koste 6 euro. Nou ja, lekker waren ze wel!
Daarna begon het weer te regenen. Dus toch maar weer een café ingedoken. Het was er heel gezellig, want net als wij bedachten anderen dat ook. Direct ook maar even lekker gegeten. Calamaris en grote sardines. Heerlijk. Wel grappig, Myrthe weigert vis te eten, het lijkt haar vies en ze vind het zielig. Wel begrijpelijk we hebben net een heel groot aquarium in een ander restaurant gezien en daar zaten allemaal grote kreeften in. Hele mooie blauwe, wachtend om levend het hete water in gestopt te worden. Het blijft luguber, en ook wij hebben daarom weinig trek in kreeft. Maar die calamaris zijn erg lekker!!!!

Tja en dan wordt het weer droog. Dan zitten we samen het weervenster te bekijken. Tja, wat doen we? Er staat niet veel wind. Toch maar even varen nog?
Coruña-Finistère
We voeren dus om 17.00 uur weg uit Camarinas richting Finestère. Het zonnetje schijn ons dan lachend toe. Er staat nauwelijks wind. De kinderen maken hun laatste schoolwerktaak voor deze week af, daarna is het weekend.
Coruña-Finistère
We varen redelijk dicht langs de kust. Het blijft mooi om de kust fraai te zien liggen. We doen nog een poging tot zeilen, maar deze avond is motorzeilen het meeste dat erin zit, met bijbehorend lawaai.
Maar dat is gek, net zagen we nog een zeilbootje voor ons. Ineens is het weg. Een soort muur van wolken komt op ons af. Whow, dat noem je nog eens mist. Zie je eerst op een mijl afstand nog de waanzinnige kust met bergen, ineens is ie weg. En dat terwijl we net tussen de rotsen varen. Gelukkig is onze plotter heel goed, en klopt onze dieptemeter precies met de kaart. We zien op de plotter dat vissersbootjes verderop bezig zijn. We hangen wel de scheepsbel buiten en bellen af en toe. Dat hoort eigenlijk alleen als je voor anker ligt, maar die regel vinden we nu niet zo belangrijk. Dus af en toe is het een oorverdovend lawaai, dan luidt de schipper hier de scheepsbel.
Coruña-Finistère Coruña-Finistère
Het is verder bladstil buiten, geen wind, alleen die natte mist. Af en toe komt er een meeuw langs, die geeft een goed beeld hoever je nog kan zien. Hooguit 100-200 meter zicht. Ook de radar maar even aangezet. Rond de kaap van Finestère zien we ineens dat de radar van alles ziet. Even later varen we door een groep zwemmende meeuwen; dat is grappig, dat lijkt precies wat de radar heeft gezien. Het enige wat Roelof er van kan zeggen: “Als ze maar niet op ons schip poepen”. Even later Later trekt de mist een beetje weg. We zien de vuurtoren nu op de kaap bij Finestère. Maar niet voor lang. Even later is ie weer weg. Tot 2 meter boven de zee is er zicht maar daarboven hangt een wolk.
Coruña-Finistère
Coruña-Finistère
Maar ja nu varen we richting de haven. De kunst wordt om nog netjes te ankeren. Het is nu ook echt donker geworden (je zag toch al niets door de mist dus dat maakt verder niet veel uit). Je ziet lampjes op de kust en nog een ankerlicht van een ander zeilscheepje. Maar verder hoor je vooral alleen de branding (dichtbij?). Ondanks dat Roelof de ankerlijn helemaal met kleuren heeft gemarkeerd, is het bijna niet te zien hoeveel ankerlijn ik uit heb gegooid. Het blijkt wel 50 meter te zijn (ik hoef eigenlijk maar drie keer de diepte, acht meter, ankerlijn uit te zetten). Goh de ketting bleef ook maar lopen. Alleen, de kust, het strand, klinkt zo dichtbij. Even checken of we wel om ons anker heen kunnen draaien, zonder in de branding terecht te komen. Dat zou moeten lukken.
Ik ben nu toch zo benieuwd hoe het er morgen met licht uit ziet?
Coruña-Finistère
Coruña-Finistère

Langs de Spaanse Ria’s

Na een dag klussen kunnen we buiten weer douchen zonder dat er water de bilge in lekt, is het toilet voorzien van nieuwe rubbers en zit de wc-bril weer vast. Wouter en Myrthe zijn met school begonnen (na een korte vakantie van 2 weken). Rekenen, lezen, taal, steeds ongeveer een uur. Het is wel wennen –met name voor ons- om te snappen hoe alle werkboekjes, werkbladen, kopieer bladen en andere bladen nu bij elkaar horen. Ook om Wouter en Myrthe een uur lang geconcentreerd bezig te houden is een mission impossible, maar toch lukt het de lessen af te maken.
Na vier dagen A Coruña hebben we ook wel weer zin om te verrekken. Dinsdagochtend (5 aug.) nemen we afscheid van de bemanning van de Antares die nog een paar dagen in A Coruña blijft. Wij gaan richting de “Ría de Corme y Laxe”. We varen heerlijk de “Ría de A Coruña” uit. Als we voorbij de vuurtoren Hercules van A Coruña zijn, valt de wind helemaal weg en motoren we een half uurtje. Daarna begint het weer te waaien, maar de “Portugese Noord” -zoals de hier heersende windrichting wordt genoemd- is blijkbaar op vakantie, want we hebben een zuidwesten wind tegen. Hoog aan de wind kunnen we als beste een westelijke koers varen. Alhoewel het niet hard waait is het toch hobbelig zo hoog aan de wind en het duurt niet lang voor de eerste last krijgt van zeeziekte… ’s Ochtends hebben Wouter en Myrthe nog wel wat aan school gedaan, maar nu het zo hobbelt en ze zich ook niet lekker voelen, lukt dat niet goed….
Doordat we moeten opkruisen wordt het toch nog een volle dag zeilen. We varen wat verder de zee op zodat we niet te veel last van de kapen hebben. De wind draait daar als het ware omheen en als je er te dicht op zit, loop je het risico de wind de hele tijd pal tegen te hebben. Het weer is niet echt mooi, het is zwaar bewolkt met zo nu en dan een buitje. Rond acht uur varen we de Ría de Corme y Laxe in en ankeren bij een prachtig strand bij het plaatsje Laxe. Met de zuidwestenwind liggen we hier heerlijk beschut. Vrijwel tegelijkertijd met ons zien we ook de WindoverSea iets verderop ankeren. Het is sowieso druk met Nederlanders hier, we zien nog zeker 2 andere Nederlandse zeilschepen liggen. Aranka tovert een onvervalste kom erwtensoep op tafel, wat heerlijk smaakt met dit grauwe, regenachtige weer. ’s Avonds varen we met de dinghy naar het havenhoofd, en lopen door het plaatsje Laxe heen. Een leuk plaatsje dat rondom het strand van de baai ligt. We drinken nog een erg lekkere kop koffie, en varen dan weer terug want het is inmiddels de hoogste tijd voor Wouter en Myrthe om naar bed te gaan.
Coruña-Finisterra
We willen de Ría’s goed bekijken, dus we blijven een dagje liggen, ’s ochtends slapen we uit, daarna doen we school en ’s middags eten we een hapje in Laxe waar we een goede internet verbinding hebben en kunnen facetimen met mijn vader. Daarna zwemmen we nog even, maar het water is verbazing wekkend KOUD, dus we blijven er niet heel lang in. Ik breng Aranka met de dinghy even terug naar de boot. Myrthe wil graag nog even op het strand spelen, dus als ik terug naar het strand vaar schrik ik toch even als het strand waar zij aan het spelen was helemaal…. LEEG is. Enigszins ongerust speur ik vanuit de dinghy samen met Wouter het strand af. Wouter zegt: “Oh jongens, dit is helemaal niet goed!” Dan zie ik gelukkig net een stukje haardos boven het zand uitsteken, op de plaats waar Myrthe aan het spelen was. Wouter is er nog niet gerust op, maar als we op het strand naar de plek toelopen, ligt Myrthe met een grote lach op haar gezicht in een kuil, onzichtbaar vanaf het water. Weer een typische verdwijntruc van Myrthe….
Coruña-Finisterra Coruña-Finisterra
Coruña-Finisterra
Als de kinderen op bed liggen, verschijnt Myrthe opeens weer, ze kan niet slapen… Of beter gezegd, WIL niet slapen. Maar ze heeft een nieuwe truc bedacht, ze wil schoolwerk doen! Nou ja, daar kan je toch geen nee tegen zeggen. Even later zit Myrthe -ook nog heel geconcentreerd- te rekenen terwijl Aranka al in bed ligt te slapen.

Donderdag maken we de boot weer in orde om verder te varen (huikje eraf, val aan grootzeil bevestigen, dinghy optakelen, het motortje er afhalen etc. Rond een uur of één is het zo ver, en varen we de Ría de Corme y Laxe weer uit. Het is nog steeds een zuid-westen wind, maar als we hoog aan de wind varen draait de wind steeds gunstig om de kapen zodat we niet te veel omvaren met het kruisen. Er staat een lekker windje (15 knopen) en zo hoog aan de wind hebben we meer dan 20 knopen over het dek.
Coruña-Finisterra Coruña-Finisterra
Onderweg komen we nog een andere Centurion tegen, die net omdraait, en zijn zeilen laat zakken midden op zee… De lijn van de boeg herkennen we al van een afstand. Als we in de buurt van Camarínas komen moeten we steeds verder van het land af sturen, tijd dus om overstag te gaan. De baai van Camarínas is nu inderdaad precies bezeild en even later lopen we met ruim 7 knopen naar binnen. Leuk dat er bij de haven vlak achter ons ook weer een Centurion ligt. Populaire boot hier…. Als we even later met de dinghy naar de kant varen maken we een praatje met de bemanning. Het is een Centurion 45 uit 1991, onverwoestbare schepen! Morgen mogen we wel even komen kijken… wie weet.
Coruña-Finisterra
Bijna 20 jaar geleden waren Aranka en ik hier ook, per kano. We zijn toen samen met Geoffrey en Evelien in twee weken van A Coruña naar Muxia -wat in dezelfde baai tegenover Camarínas ligt- gekanood. Als we de baai invaren herken ik duidelijk het karakteristieke kerkje op de rotsen van Muxia. Ook het strandje waar we toen zijn uitgestapt kan ik me nog goed herinneren. Het is leuk om hier nu zoveel later weer te zijn…
Coruña-Finisterra Coruña-Finisterra
´s Avonds proberen we of we een netwerkje via de korte golfzender kunnen maken samen met de Antares, Puff en de Tofino. Op sommige frequenties horen we niets maar op 8 Mhz band kunnen we elkaar redelijk goed verstaan. Waarschijnlijk liggen we nog erg dicht bij elkaar want deze frequentie kan je overdag tot 1000 mijl gebruiken en ´s nachts tot 8000 mijl.