Geen golf te zien…

We waren net zo lekker op weg! Maar om middernacht is de wind weggevallen. De zeilen waren zo aan het klapperen dat we ze hebben weggehaald. Gek hoor, zit je op ongeveer 1/3 van de oversteek van Biscaye en is er helemaal niets om je heen te zien. De zee is vlak en er staat geen golfje. Nou ja, alleen die hele lange deining uit de oceaan, waardoor de boot op de motor de hele tijd heen en weer blijft rollen. Wat een lawaai maakt die motor zeg. Maar goed we zien ook vissersboten. En net kwam er zomaar een onderzeeer langs en een Marine schip wat om ons heen voer. Zeker controleren of we oke zijn? Snel kids naar buiten gestuurd, wekt altijd vertrouwen… Gelukkig zien we heel veel dolfijnen die zo uit het Dolfinarium lijken te zijn ontsnapt want ze maken prachtige sprongen in de lucht (foto volgt als we aan de overkant zijn). We hebben ze vaak bij de boot, wat een leuke dieren. Myrthe en Wouter hebben ze ook al gezien en er sprong er zelfs een tegen Wouter zijn voet aan toen hij op de voorpunt zat. In de nacht maakt de wit/grijze buik van de dolfijn en het licht van de lichtgevende algen in het water ze ook zichtbaar. Special effects…
En welk spel speel je dan met zijn allen in de avond? Natuurlijk, mens erger je niet!

Blauwe vlinders en roze meringue van Sark

De Kanaaleilanden waren heerlijk.

Guernsey,
We hebben bij Guernsey gelegen in St. Peters Port. Het getijverschil was daar 8 meter. Dus in de haven keken we bij laag water tegen een hoge muur van 8 meter op.
Speciaal op verzoek van Wouter zijn we mounainbikes gaan huren. Met zijn allen op een mountain bike reden we door de smalle straten. Het was best druk op de tweebaanswegen en met de slingerende kinderen op de weg en alle vrachtauto’s die langs moesten. Steeds opnieuw moesten we waarschuwen: “links rijden”. De kinderen wilden het water in bij een mooi strand. Viel nog best tegen, het water is fris en snel doorkomen is anders.En in de avond even een restaurant, want na een week was de frietbehoefte groot.

Herm & Sark
De volgende dag zijn we naar Herm gevaren. We moesten goed op de stroom letten om door een geul tussen de rotsen door te varen. Even ankeren en Herm bezoeken. Naast ons lag een privé eiland waar de bezoekers werden thuisgebracht per helikopter. De oude huizen zijn goed onderhouden en Roelof herkent het smalle pad waarlangs we ooit de 30 kilo zware kano’s naar boven hebben gedragen naar de camping. Maar ook nu gutst het zweet al aardig op het wandelpaadje.
Daarna door naar Sark en weer 2 nachtjes ankeren. Bij Sark komen we een grote groep kanoërs tegen. Ze komen van Guernsey en ze zien er goed uitgerust uit, niet als toeristen. Leuk zoals zij de grotten kunnen verkennen. Wij proberen het later ook met de dinghy, maar de kids vinden het eigenlijk eng in de grot en zijn bang dat we er niet meer uit kunnen varen.
De volgende dag bezoeken we Sark wandelend. Myrthe rent achter de blauwe vlinders aan. We bezoeken de prachtige tuin van de seigneur, een soort plaatselijke beheerder/ koning. Ongelofelijk wat hij aan bloemen in de tuin heeft. Je kan werkelijk alles vinden. Helaas weet ik nou net niet hoe de lievelingsbloemetjes heten, die Myrthe zag in de tuin.
Gelukkig voor ons waren zelfs op zondag de winkels open. Dus we hebben weer vers brood en dan hoeven we dat niet zelf te bakken.
Nog even spelen op het dixieland&strand en daarna in de ankerbaai dineren en slapen. Het slaapt wel onrustig, want ondanks dat het anker goed ligt draaien de boten om het anker heen met de wind en ineens liggen de andere schepen toch wel erg dichtbij. Dus iedere keer als ik wakker wordt check ik toch even.

Roscoff & Cameret (Bretagne nabij Brest)
De volgende dag vertrekken we. Even een flinke dag langs Bretagne. Direct door naar Brest lukt niet. We zijn katterig. Myrthe moet zelfs overgeven. Ze lag voor straf (ze zat te klieren) op ons bed, maar rende gelukkig eerst naar buiten. En zoals alles bij Myrthe is zelfs dit roze, waarschijnlijk door de roze meringue. Dus in de avond varen we Roscoff haven in en slapen 3 uur vastgemeerd aan de kade. Heerlijk weer even 5 minuten mail lezen met internet. Maar niet te lang, want het wordt een korte nacht.
Midden in de nacht varen we om 4 uur weer af. In de hoop dat we met stroom mee het bochtje om naar Brest halen. Dat lukt dus niet. Met 3 knoop tegen varen we door de geul. Maar het is wel prachtig mooi weer (wk2 helaas) en je kan de kust van Bretagne mooi zien.
In Cameret gaan we fourageren,en besluiten wanneer we de golf van Biscaye ovegaan (3dagen geen internet, ojee zegt Wouter).
Net besloten: we vertrekken vanavond. Kijken of het nog lukt voordat er weer zuidwesten wind staat.

Foto’s doe ik later als we weer internet hebben.

Vakantie in St. Peters Port.

We liggen in guernsey, St Peters Port.

En we gedragen ons allemaal als echte Crevecoeurs. Dat betekent dat we allemaal op een scherm kijken en online zijn. Myrthe en Wouter hebben telefoon en i-pod van pappa ” te leen” en wij zitten op i-pad of lap-top.
Even kijken of er mail is, blog bijwerken, even kijken waar alle andere vertrekkers met kinderen zijn (Tinkerbel is de golf van Biscaye al over, en Antares en Volonté gaan oversteken en zijn relatief dus in de buurt).

Gisteravond deden we even een uitlaatservice.
We waren uit Oostende in 2 dagen doorgevaren naar Cherbourg. Daar waren we s’nachts binnengevaren en om 8 uur in de ochtend al weer uitgevaren. De kinderen hebben Cherbourg dus niet meegekregen en zijn 3 dagen niet aan land geweest. Kortom ze moesten rennen. Dus er werd tikkertje gespeeld door de kleine straatjes van St. peters Port. En dat ging hard en gepaard met veel gegil en gelach. Roelof deed mee, maar moest behoorlijk zijn best doen om Wouter te pakken te krijgen. Die deed een soort snelle run die hij van Cas heeft geleerd. Echt snel!

We liggen in St Peters Port in een kom. De haven heeft dus wel getij, je zakt 5-6 meter omhoog en omlaag. Maar we vallen niet droog dankzij de drempel in de haveningang. Het getijverschil is hier 8 meter. Echt indrukwekkend. Het is leuk om hier terug te zijn, op de kanaaleilanden. We zijn hier eerder met de kano geweest (1997 ?). Met zeilboot zijn de afstanden kleiner, maar zijn de staande golven in de race van Alderney niet echt om in te spelen.
Het is nog steeds gek dat we een jaar op ons schip zullen blijven. Maar het vakantiegevoel is nu echt begonnen. Terwijl we relaxen denken we veel terug aan het afscheid van afgelopen week. Dankzij het uitzwaaien bij de pier en de uitgeleide door onze vrienden en zus in de kano was het heel speciaal. Ook hebben we zo ontzettend veel kado’s gekregen. Het leuke is dat we er steeds één uitpakken en gebruiken. Dus we zijn steeds in gedachten bij jullie. Ontzettend bedankt allemaal.

20140725-075015-28215359.jpg 20140725-075014-28214943.jpg

20140725-075015-28215691.jpg

Kinderblog Wouter & Myrthe, auto & auto………boem.

Ootoo. En. Ootoo. Bbam. We. Waaren in een haafen en eree eenootoo teegen een ander aan. Afschyntmetkaanoos. Toewe fur trokengingenerkaanoos metons mee.
Wouter

In de haven (Hellingvoetsluis, mamma) waren wouter en ik een spel aan het doen. Pappa en mamma keken op de kaart.
Boem!!!
Iedereen uit de haven rende geschrokken uit zijn boot ( ook wij). Er stonden twee auto’s naast elkaar met veel glas scherven ernaast. De man van het busje was al uitgestapt, maar de vrouw van de auto niet. Gelukkig stapte ze even later wel uit. Mamma zei dat ze van de schrik niet uitstapte.
Toen we even later buiten speelden zagen we de auto’s van dichtbij. Ze waren heel erg kapot. Ik hoop dat ze rijk zijn anders hebben ze nu geen auto meer.
Myrthe20140724-155139-57099903.jpg20140724-155139-57099519.jpg

Wat is het spannend………..maar dan Oostende!

Whow, nu weet ik pas echt wat vertrekkersstress is. Toen we uit Hellevoetsluis vertrokken ben ik wel 10 keer naar de toilet gegaan.
Wat een zenuwen, en waarom?

We hadden het voornemen om direct even door te pakken en echt even naar Frankrijk door te varen. De wind staat namelijk heel gunstig om het kanaal door te varen (noordwest). Maar als je in de sluis ligt weet je nog niet wat je buiten op zee precies te wachten staat. Je weet het weerbericht en kan golfhoogten opzoeken en je weet wanneer je stroom tegen hebt en wanneer mee. Maar hoe het daadwerkelijk voelt weet je niet.

Nou het ging als een speer met zelfs heel kort 10,2 knopen per uur, maar gemiddeld met 9 knopen (we hebben de hele route een modern X-jacht 44 voet (=groter) bijgehouden). De boot werd wel heen en weer geslingerd, dus binnen was het onaangenaam. Het was voor ons weer even wennen op zee, want afgelopen jaar zijn we met de voorbereidingen niet veel op zee geweest.
Wouter zei nog: “Mam, niet opgeven hoor.” Omdat hij graag naar een haven wil met een echte speeltuin. En komende havens zijn nou niet waanzinnig leuk voor kids.
Maar we hebben besloten naar Oostende te varen. Dan hoeven we nog niet midden in de nacht met 20 knopen wind en af en toe een bui, tussen de zandbanken door, langs België te varen.

Oostende is niet heel bijzonder, stadje met veel hoogbouw en leuke oude huizen ertussen. We liggen relaxed in de binnenhaven achter de sluis. De plek die ons was toegewezen is bijna onmogelijk om je boot in te leggen, maar Roelof is het weer zonder brokken gelukt. Een schipper om te vertrouwen en op te bouwen, heerlijk.

Kinderblog myrthe; afscheid met kanoos

Voor 12 uur zaterdagmiddag kwamen er mensen op de boot en gaven nogmaals een paar cadeautjes (red. Mam: Sjaak van LUMC, opa Kees, oma Cootje, Nagyi, Oom Willem tante Edith, Tante Julie, fam Hunche).
En toen ging iedereen naar de pier om ons uit te zwaaien. Om precies 12 uur voeren we weg. Maar een paar mensen gingen mee varen in kanoos. En toen voeren we weg, met de kanoos.

Bij de pier zwaaide iedereen. Behalve……….Bob en Esri, die toeterden met plastic trompetters. En we voeren verder. Even later zei mamma: “het uitzwaaien is best wel kort, je zwaait even en het is voorbij!”
Eén kanoër spetterde me steeds nat, en tante Tessa, die ook in een kano zat, haalde ons soms in. Op sommige momenten was ze achter ons en riep ik: “Haal ons dan in, Haal ons dan in.”
Even later had pappa de fok erbij gezet. Toen was het lastiger voor de kanoërs om ons bij te houden (red. mam >3,7 knoopjes). Maar het lukte ze nog wel om ons bij te houden.

Even later ging mamma koffie zetten. Het duurde even, maar toen was het klaar en gooide pappa een touw naar de kanoërs toe. Mamma gaf een kopje koffie aan de mensen. Ik vond het best eng wat mamma deed, dus ging ik naar binnen, maar daarna toch maar weer naar buiten. Ondertussen waren de kopjes weer in de boot. Even later gingen ze bijna weg en gaf mamma aan één van de kanoërs een kus. Dat ziet er zo uit:

20140720-231938-83978504.jpg

20140720-232121-84081437.jpg

20140720-232121-84081737.jpg

20140720-232122-84082016.jpg

Wat een week…

Nadat we de boot uit Amsterdam hadden overgevaren, was er ’s avonds een laatste en erg gezellig afscheidsetentje van mijn werk, geheel toevallig ook in Scheveningen, zodat we ook de boot even konden bekijken. Lekker dat de boot nu in Scheveningen ligt, dan hebben we veel minder reistijd.

Onze laatste week zag er bij aanvang al behoorlijk strak gepland uit:

  • Zaterdag: Barbecue met familie en vrienden.
  • Zondag: Afscheidsfeestje van Wouter en Myrthe in de speeltuin.
  • Maandag en Dinsdag: Huis leeghalen.
  • Woensdag: Huis schoonmaken.
  • Donderdag: Slotspektakel en boot inruimen.
  • Vrijdag: Naar de boot, auto inleveren en boodschappen doen.

Eerste tegenvaller was dat er water de boot in liep tijdens de tocht van Amsterdam naar Scheveningen, en gezien de hoeveelheid (kwam boven de vlonders uit!) was dit absoluut een blocking issue dat we tijdens onze laatste test gevonden hadden.

Vrijdag ochtend dus direct naar Scheveningen gefietst na eerst nog wat stempels verzameld te hebben voor allerlei medicijnen die toch echt mee moesten. Hoop euro’s armer en 4 stempels rijker verder naar Scheveningen gefietst. In Scheveningen nog even bon opgezocht die we twee jaar geleden op de Hiswa hadden gekregen waarmee de derde overnachting gratis was. Nu we hier negen dagen liggen een ideaal moment om de bon in te wisselen. Alhoewel de havenmeester dacht dat hij niet meer geldig was stond er op de bon iets anders, dus drie nachten gratis, mooi meegenomen,

Tijdens het fietsen kon ik mooi nadenken over het probleem van water in de boot. Het kwam alleen in de boot als de motor aan stond, moest dus koelwater zijn na de koelwaterpomp (anders was het ook blijven lekken als de motor uit stond). Dus bakskist leeg gehaald, leidingenschacht open geschroefd, maar die was droog en bleef droog. Toch kwam er onder de motor water als deze aan stond. Rara, wat kan het zijn. Toen ik nog beter keek zag ik naast de motor een dun slangetje waaruit water kwam. Bleek een beluchtingsklep te zijn om de koelwaterleiding te beschermen tegen heveling. Klep ook gevonden en deze werkte dus niet meer (in plaats van de leiding te beluchten werd er koelwater in de bilge geloosd). Klep vervangen en weer een probleem minder. Toch wel voldaan dat ik dit probleem gefixed had, fietste ik naar huis door de duinen via de Wassenaarse slag, wat een heerlijk stuk fietsen is.

Gelukkig had Ranka al boodschappen gedaan, en de plaatselijke slager kon ook nog wel een dag van te voren barbecue vlees voor 40 personen regelen… Gelukkig maar! Zaterdag feestje voorbereid en genoten van de gezelligheid en een prachtig boek wat Karin (onze buurvrouw) samen met alle feestgangers voor ons had gemaakt. Heel erg leuk!

Zondag het feestje met de kinderen, wat ook erg gezellig was, maar ’s avonds waren we wel doodmoe!
Kids uitzwaaisfeestje...

Maandagochtend geeft Wouter samen met Myrthe een presentatie over onze zeilreis in zijn klas. Wij mogen er ook bij zijn, en ik ben best trots hoe ze dat samen doen. Dinsdagochtend doen ze het samen bij Myrthe in de klas.
Presentatie ELS

Als we thuiskomen beginnen we met inpakken, en in het begin heb je dan het idee dat je best wel aardig opschiet, maar ja… na een doos of 15 begon de gang vol te staan, en dus maar een eerste lading weggebracht naar onze garagebox in de Zilvermijn. Dan ook maar meteen even langs de slager om de lege bakken terug te brengen en af te rekenen en extra dozen halen. Volgens Aranka hebben we er nog wel 50 nodig, lijkt mij veel te veel maar vooruit… Ben je toch weel zo anderhalf uur verder. Gelukkig helpt Inger mee met inpakken waardoor het met de zolder behoorlijk op schiet. Tessa komt ook helpen en kookt voor ons. Fantastisch alle hulp, want we merken dat het steeds meer een race tegen de klok wordt om zaterdag te vertrekken.

Dinsdag zijn we van vroeg tot laat aan het inpakken, spullen naar de boot te brengen, spullen naar de opslag etc. Ranka heeft voor woensdag hulp van Els die een schoonmaakbedrijf heeft. Zij komt helpen met schoonmaken. Dit betekent echter ook dat we dinsdagavond in ieder geval de zolder helemaal leeg moeten hebben. Tot een uur of één ´s nachts werken we door, ongelofelijk hoeveel spullen je in de loop van de jaren verzamelt… Woensdag worden we door de schoonmaakploeg op onze hielen gezeten, maar het lukt steeds net om een verdieping leeg te hebben, voordat Els eraan komt.

´s Middags gaan Aranka en ik een eerste lading spullen naar de boot brengen. Als je alles in de kajuit ziet staan, denk je: dit krijgen we nooit weggestouwd. Maar na flink doorpakken lukt het toch om het meeste weg te krijgen. Ondertussen is Wouter bij vriendjes aan het spelen en past Marja op Myrthe. Als we ´s avonds thuis komen is het huis behoorlijk leeg en erg schoon. Alhoewel we niet meer werken en alleen met het weggaan bezig zijn, heb ik het gevoel dat het drukker is dan ooit! Gaan we wel weer inhalen…

Donderdagochtend brengen we de kids naar Marja en gaat er meteen weer een lading naar de boot. De boot komt al iets dieper te liggen… ´s middags is het slotspektakel op de ELS waar we toch nog behoorlijk voor moeten doorrijden om er op tijd te zijn. Het Slotspektakel is (eigenlijk zoals altijd) erg leuk, en we realiseren ons dat we dit volgend jaar gaan missen. Wouter en Myrthe hebben met hun klas allebei een leuke voorstelling. Na de voorstelling breng ik weer een lading spullen weg en koop wat schroeven en lijm om nog wat reparaties aan het huis te doen, voordat we het verhuren. ’s Avonds eten we Pasta Pesto bij Marchella, de moeder van Olivia, Myrthe´s beste vriendin. Het is gezellig en ook heerlijk om even weg te zijn van het inpakken, maar ik merk ook dat we moe zijn en we gaan niet te laat naar huis, op naar het volgende bedrijf: Steigerplanken vast zetten, stoelen repareren etc. Daarna nog de auto leeggehaald die morgen ingeleverd moet worden. Als ik erachter kom dat de papieren in de auto een copy zijn krijg ik het even benauwd, betekent dat het kenteken ergens in een doos in de garage zit… Nou ja, maar weer op de fiets gestapt, naar de garage gefietst en na heen en weer slepen van wat dozen en mezelf in onmogelijke bochten wringen lukt het me zowaar om de juiste doos tussen de ca. 80 dozen uit te vissen. Voldaan fiets ik met het kenteken ergens na middernacht terug naar huis. Tijd om te slapen! We slapen allebei als een blok.

Vrijdag kids naar school, naar de kapper, parkeervergunning opzeggen, uitschrijven, huis overdragen aan de huurders, laatste spullen naar de garage brengen, rest van de spullen naar de boot en dan snel auto inleveren in Bleiswijk, waar ik tien voor vijf nog net op tijd ben. Als de auto is ingeleverd en ik terug rij naar de boot denk ik hèhè, nu alleen nog spullen inpakken en dan lijkt het alsof we morgen inderdaad kunnen vertrekken. Maar wat een drukke week, ben echt moe, toch allemaal meer werk dan je van te voren denkt. Maar ook wel trots dat het allemaal gelukt is en dat we het samen met een heleboel hulp voor elkaar hebben gekregen. Geeft ook weer vertrouwen voor onze reis!

Morgen (zaterdag) nog wat spullen weg stouwen en laatste boodschappen doen en dan vertrekken we om twaalf uur vanaf ligplaats B18 (2e-haven) en varen we iets over twaalf tussen de havenhoofden door waarna we met een mooie zuidoosten wind richting Zeeland vertrekken.

Laatste keren en zenuwen!

De zenuwen krijg je ervan. Nog maar 1,5 week. En alle andere gezinnen die we uit NL kennen en die dit jaar gaan zeilen, zijn of al vertrokken of gaan uiterlijk komend weekend.
Maar goed, wij wachten nog even tot de kinderen klaar zijn op school en er gebeurt heel veel de afgelopen weken. Gelukkig werpt iedereen een helpende hand toe, want de stress/emoties en weinig slaap beginnen hun tol bij mij op te eisen.

Laatste keer onderkant schilderen:
Roelof heeft het biesje ( witte streepjes langs waterlijn) midden in de nacht vorig weekend afgeschilderd (02.00 uur). Na deze strakke planning tussen de buien door, was de verf om 8.00 uur op de ma-ochtend nog niet droog en is het schip toch maar een uurtje later te water gelaten zou jammer zijn als de draagbanden van de lift het biesje weer hadden uitgeveegd). En ik moet toegeven, wat zag ze er toen strak en glimmend uit.
Weer een klus af. Het hele (onderwater)schip is weer gepolijst gewaxed en in de antifauling.

Laatste keer IJsselmeer:
Met mammie hebben we het schip toen van Lelystad naar Amsterdam gevaren. Toen was het nog mooi weer. Mammie kreeg nog 2x de schrik. Eerst in de sluis bijna geplet tussen een Aak en een strijkijzer, terwijl we 6 meter omhoog schutten (waarom legt zo’n idiote Aak niet gewoon het schip vast aan de kade in de sluis, dan hoeft hij ook niet met vol motorgeweld zijn Aak op zijn plek te houden in de sluiskolk). En de tweede keer liep de boot weer vol met water (denkend aan onze verhalen van de oversteek naar Engeland), maar er was niet zoveel aan de hand. Er stond een afsluiter open in de toilet en met het schuin aan de wind varen hevelden we het ij-water naar binnen. Tja daar heb je best veel van.

Laatste keer BSO Wonderland:
In de tussentijd hebben de kinderen die maandag hun laatste keer Wonderland bso gedaan en daar getrakteerd. Vivian heeft ze opgehaald en avondeten gegeven. Wouter zei nog bij Viev, als ik hier ook moet slapen overleef ik het niet. Wat hij nou bedoelde terwijl hij bij Viev prinsheerlijk achter de buis zat en werd vertroeteld weet ik niet, maar gelukkig voor Wout hebben we hem weer opgehaald. Dat was de maandag.

Laatste keer naar het LUMC:
Dinsdag waren we thuis. Ik heb bij de lumc apotheek alle geneesmiddelen opgehaald voor de reis. Ik schrok van het prijskaartje, terwijl ze zelfs nog medewerkerskorting hebben gegeven. Maar ja de malariapillen zijn erg duur. Maar nu staat alles klaar met lijsten en ehbo instructies in 3 plastic bakken. Ik hoop dat we het allemaal niet nodig hebben. Maar in ieder geval weer iets af om van mijn lijstje te schrappen.

Laatste instructies op het schip:
Inmiddels was Roelof dinsdag alweer naar het schip toe. Die ligt nu naast de Tinkerbel op het IJ-meer (tinkerbel vertrekt 12 juli) bij Durgerdam. Hij zou instructies krijgen van Frank hoe de watermaker werkt. De watermaker had Frank vrijdag ervoor vervangen, deze had een bakfout. Maar deze nieuwe watermaker doet het uitstekend. Het heeft Frank wel veel zweet en inzet gekost om hem weer helemaal uit zijn verborgen hoekje in de bakskist te halen en hem er daarna weer in te zetten. Wat een werk, maar het resultaat mag er zijn. En wat was het fijn dat Frank dat voor ons regelde en wij ons daar totaal geen zorgen over hoefden te maken. Dat is pas echte service, zeker bij de laatste loodjes. De watertank is nu dus weer gevuld. Ben benieuwd hoe IJ-meerwater smaakt!!

Laatste keer zoet water en laatste keer door een sluis:
Het weer zit niet mee. De bedoeling was Woensdag naar Scheveningen varen, zodat het schip daar klaar ligt voor vertrek. Maar toch nog maar even uitgesteld vanwege de voorspelde 40 knopen wind. Echt vrolijk is het weer ook niet met die regen.
Dus programma omgegooid, moeders weer gevraagd om te komen overnachten en de kinderen op school te brengen. Weer allemaal klussen thuis gedaan (presentatie voor kinderen op school gemaakt, opzegbrief huurders volgens diplomatenclausule, inventarislijst, huis, enz).
In de avond ga ik ook naar Durgerdam. Met het vouwfietsje in de trein naar Amsterdam CS, oversteek met pontje over het Ij en dan 5 km fietsen.
Het voelt wel als thuiskomen op het schip. Dat komt doordat het zo gezellig is om naast Jan en Ankie met de Tinkerbel te liggen. We mogen die avond bij hen samen met buren naar het voetbal kijken.
De ochtend erna begint vroeg om 5.00 uur. We varen snel door Schellingwouderbrug, die nu nog open gaat, maar over een uur niet meer. De Oranjesluisen door en het hele Noordzeekanaal tuffen we een laatste keer door.
Samen met 4 zwanen schutten we bij IJmuiden door de laatste sluis naar buiten. Er staan nog fikse golven van gisteren. Ik wordt prompt misselijk en dat gaat niet meer weg. Roelof ontdekt dat de boot weer vol water staat, de vlonders drijven. We komen goed aan in Scheveningen, maar het is duidelijk de kluslijst moet nog even aangevuld.

Afscheid – deel II

Vandaag, maandag 30 juni, is mijn laatste werkdag… Voelt nog onwerkelijk aan, maar dat gaat vast wel wennen. Nog een laatste keer op de fiets naar mijn werk, omdat ik dat ook een jaar zal moeten missen, maar ook omdat het altijd een heerlijk stuk fietsen is langs de Vliet.
’s Ochtends hebben we nog gewoon een MT en verder staat de dag in het teken van afscheid nemen van collega’s.
Aranka, Wouter en Myrthe op mijn werk
’s Middags komen Wouter, Myrthe en Aranka, en is er afscheid van de afdeling. Het is erg gezellig, ik krijg mooie woorden te horen en laat zelf wat meer zien van onze reis. Heb hiervoor tot gisteravond laat nog zitten klussen aan sheets en weer een heleboel nieuwe mogelijkheden van Powerpoint ontdekt…
Bouke...

Gertjan met spel
Aranka, maar zeker ook Wouter en Myrthe vinden het erg leuk om een keer “mijn werk” te zien. Myrthe had een traditioneel kantoor verwacht en is ietwat gedesillusioneerd door de “open office” omgeving met daarin mijn vaste plekje achter de houten tafel.
Ook voor Aranka is het de laatste werkdag geweest, en om de start van onze 14 maanden verlof te vieren gaan we lekker een hapje eten bij een strandtent aan de Wassenaarse slag. We genieten van de avond, vanaf nu wordt het nog even flink aanpakken om ons schip weer in het water te krijgen, ons huis leeg te halen, familieweekend met de Crevecoeurs, twee afscheidsfeestjes organiseren, en de boot van Lelystad naar Scheveningen varen… Lijkt me heerlijk als we tussen de pieren van Scheveningen uit varen en echt vertrokken zijn…

Afscheid… Myrthe in concert en Kermis!

Geen wind

Vrijdag heb ik afscheid genomen met mijn team. Wat we gingen doen was een verassing, maar de locatie Lemmer lichtte een tipje van de sluier op. Toch wel nieuwsgierig naar wat we zouden gaan doen reed ik ‘s ochtends naar Lemmer, waar een echte Skûtsje klaar lag, nou ja, echte…. er blijken dus twee klassen Skûtsjes te zijn: de SKS klasse, waar maar 14 schepen in meevaren en waar je niet tussen komt, en de IFKS klasse waar meer dan 60 Skûtsjes in meevaren, zo legt schipper Jelle uit. Wij gaan varen op de Frisia gebouwd in 1902 als vrachtschip, die nu meevaart in de IFKS wedstrijdklasse. Onze schipper Jelle moppert nog dat het wedstrijdreglement te weinig rekening houdt met het gewicht van zijn Skûtsje waardoor hij in het nadeel is. Ik vind het prima zoals het is, we gaan lekker zeilen!

Alleen… er is geen wind.

Op de motor...

De windmolens staan volledig stil en er is geen rimpeltje op het water te bekennen. Gelukkig hebben de Skûtsjes tegenwoordig een motor, dus we motoren het eerste stuk van Lemmer naar Langweer door het prachtige Friesland. Alle tijd om gezellig bij te praten met het mooie team dat we zijn. Dat ga ik komend jaar zeker missen. We lunchen in Langweer, waar ik een paar jaar geleden met Aranka en de kinderen in een Valkje heb gelegen toen we een zeiltocht door Friesland maakten.
Schipper Jelle verteld over de Frisia

Fantastisch team!

’s Middag zien we de windmolens langzaam in beweging komen en even later hijsen wij ook de zeilen. Het valt me alles mee hoe snel zo’n Skûtsje vaart. Sturen blijkt wel heel anders dan onze eigen boot. In de Jeltesloot varen we schuin doordat we steeds moeten opsturen en we ook behoorlijk verlijeren. Blijft dus oppassen anders zit je zo aan lagerwal. Op weg naar Woudsend is het een mooi moment om het roer symbolisch over te dragen aan Vladimir. Zo, dat is dat, tijd voor een hapje en een drankje.
Onder zeil....

Als afsluiting van een ontzettend leuke dag rijden we in colonne nog even langs Lelystad waar ik mijn collega’s ons schip laat zien. Zeker zo op de kant ziet het er wel imposant uit.

Myrthe in concert…

Nu snel naar huis, want Myrthe treedt vanavond op met haar blokfluit groepje. Zoals gewoonlijk heb ik het allemaal net iets te krap gepland, dus met piepende banden naar huis gescheurd om daar op de fiets te springen en nog bijna op tijd bij de voorstelling te komen. Myrthe doet het prima en het klinkt ook weer een heel stuk beter dan een jaar geleden. Ondanks het niet zo heel vaak oefenen – zoals dat vroeger ook bij mij ging- dus toch veel geleerd.

Kermis

Na afloop mogen Wouter en Myrthe kiezen tussen een ijsje en iets op de kermis. Het wordt de kermis waar ze het liefst in elastieken willen hangen. ’s-Avonds naar huis, moe, maar vooral ook een erg leuke dag geweest.